’n Stukje proza
Tijdens de jaarlijkse grote voorjaarsschoonmaak van het redactie-archief stuitte TM op een beduimeld, muf ruikend stuk papier. Aanvankelijk dacht hij dat het een inzending van Harry Mulisch betrof voor de kerstprijsvraag van 1947, maar bij nadere inspectie bleek het om een tot nog toe onbekende Bijbeltekst te gaan. En u kunt over TM zeggen wat u wilt, maar zijn talen spreekt hij. Zijn vertaling van de origineel in het Latijn geschreven passage geeft een nieuw inzicht in een van de laatste ogenblikken in het leven van Jezus, vlak voor hij zich ogenschijnlijk vrijwillig liet kruisigen voor de zonden van alle mensen, en zal de christelijke kerk op zijn grondvesten doen schudden. Continue reading
Ik zat in een karaokebar in Manila. Een shirt met korte mouwen plakte aan mijn rug. Ventilatoren aan het plafond vochten tevergeefs tegen de hitte en ik probeerde ze te helpen door grote hoeveelheden sterk bier van het merk Amsterdam te drinken. Het begon druk te worden maar ik was vroeg gekomen en had een plaats aan de bar met goed zicht op het podium.
Bakkeveen mag dan klein zijn – en het is klein – het heeft Godfried Bomans op grootse wijze herdacht. Het is de meesten onder ons ontgaan dat het op 13 januari jl. op de kop af 100 jaar min 1 maand en 20 dagen geleden was dat Bomans in Den Haag ter wereld kwam. Het toeval wil dat op die 13e januari precies 41 jaar en 22 dagen verstreken waren vanaf de dag dat hij in Bloemendaal zijn laatste adem uitblies. Continue reading
Nu we met 130 km/u over de Afluitdijk mogen rijden, moest ik denken aan een andere keer dat ik over de Afsluitdijk reed. De gemiddelde snelheid lag toen rond de 15 km/u. Het was de zomervakantie van 1995 en we gingen met het gezin op fietsvakantie. Continue reading
Het is inmiddels traditie geworden. Elk jaar neemt Frits Abrahams mij mee naar het Wereldkerstcircus, in het Carré. We ontmoeten elkaar bij het metrostation op de Wibautstraat, en lopen vanaf daar naar de Amstel. Frits kan wandelen als de beste. Zeker in parken komt hij goed tot zijn recht. Continue reading
Een week in het leven van Jan Dijkgraaf (1962). De hoofdredacteur van Powned over Weesie, wakker schrikken in de auto en zijn liefde voor gehaktstaven: ‘These days are crazy.’ Continue reading
Je gaat natuurlijk nooit voor je lol naar een ziekenhuis, maar wel altijd voor een ziekte. In Rusland ga je nog net wat minder voor je lol, en niet per se voor een ziekte. Mijn vriendin A. stuurde onlangs haar zoon twee weken naar ziekenhuis 21, een gespecialiseerd hospitaal voor kinderen met allergieën, huidziekten en infecties. Zoonlief ‘heeft’ wel iets, maar niet een heel dringende kwaal. Het gaat om de confrontatie met de verpleegsters die de slaapzalen bewaken. Die levert wat mijn vriendin betreft een twaalfjarige die straks op eigen benen moet overleven in Rusland een onmisbare ervaring op.
Continue reading
Over niet al te lange tijd zal ik veertig worden. Vanaf dan, zeggen ze, zal mijn vruchtbaarheid met ongeveer 1 procent per dag kelderen. ‘Of het niet eens tijd wordt,’ zeggen die ze dan, mensen als mijn moeder, de moeder van mijn vriend, mijn ex, de buurvrouw en alle vrienden die al kinderen hebben Een paar weken geleden besloot ik te doen wat verstandige mensen doen voor ze overgaan tot het aanschaffen van een extreem duur en vooral lang blijvend artikel: ik ging proefrijden.
Continue reading
Toen Sir Alwyn Cameron d’Arcy, rechter in ruste, op de achterbank van zijn Bentley het gordijn voor de zijruit opzijschoof en naar buiten keek, kon hij een huivering niet onderdrukken. Deze werd niet veroorzaakt door de zwarte zijden dameskousen die hij onder de pantalon van zijn antracietgrijze krijtstreepkostuum droeg, noch door de bijpassende satijnen slip die zijn heerlijkheid omspande. Het was dan ook geen erogene sensatie, zoals hij die bijvoorbeeld ervoer bij het passen van nieuwe lingerie uit Parijs of het raadplegen van een pornografische houtsnede, vervaardigd door een oude Japanse meester. Nee, het was de aanblik van het straatbeeld die de voormalig Chief Justice deed sidderen.
Continue reading
Na mijn avonturen met Sergei in Parijs zou ik het niet meer de stad der liefde durven noemen. Rode wijn is niet meer romantisch als je vriendje er elke dag twee flessen van leegdrinkt, en croissantjes met jam op bed zijn alleen lekker als je niet naar de stukjes opgedroogd braaksel op het laken hoeft te kijken. Als de romantiek zelfs in Parijs voor mij geen hoge vlucht kon nemen, begrijp je dat ik geen al te hoge verwachtingen had op het romantisch vlak toen ik naar New York ging. Maar het leven heeft altijd meer verrassingen in petto voor een vrouw van vierentwinting, alleen in de grote stad.
Continue reading
Mannenpis ruikt overal hetzelfde, maar in New York ruik je het minder. Hier stinkt het overheersend naar andere dingen. Zwavel, zwerver en dode rat. Iedereen die zegt dat Manhattan geen riool is, liegt. Het is een dampende afvoerput. Eem swingende afvoerput, dat wel, maar een afvoerput. New York is een rattenstad, een mannengat. Vooral op avonden als vorige week vrijdag.
Was het een droom? In ieder geval geen nachtmerrie. Ik was aanwezig bij de crematie van Jan Dijkgraaf, de beroemde hoofdredacteur van HP/De Tijd. Goed, ik had weleens een dingetje met hem gehad (wie niet!) maar dat mocht geen reden zijn om hem niet de laatste eer te bewijzen. Veel mensen hadden daar anders over gedacht. Eenzaam stond de kist in de aula. Er lag veel te groot bloemstuk op. Rust zacht Jan, Directie Audax las ik op het lint. Het tafereel straalde niet zozeer verdriet alswel opluchting uit. Maar dat kon ook aan mijn vooringenomenheid liggen. Tijd om mijn gekwetste columnistentrots opzij te zetten. Hier werd afscheid genomen van een mens. Continue reading
Er werd op de deur geklopt. Hard geklopt, zacht geklopt, maar toch vooral aanhoudend geklopt. Ik rolde mezelf uit bed en bewoog mij richting de deur. ‘Ik kom al,’ bromde ik, en draaide de deur uit het slot. Voor mij stond een kalende man in een bodywarmer, onder zijn arm had hij een koffertje met daarin allerhande gereedschap, vermoedde ik zo. Het hing hier ongetwijfeld om de loodgieter die ik besteld had voor mijn lekkende boiler. ‘Kom binnen, meneer,’ zei ik uitnodigend. ‘Schoenen uit.’
Het was niet alsof ze er altijd over zat te klagen. Mevrouw Schrödermeier voelde zich alleen soms wat ongemakkelijk op straat. ’t Was ook allemaal zo anders geworden. Toen de Indiëgangers terugkwamen, had je daar helemaal geen last van. Maar nu, al die Turken en Surinamers en al die andere soorten mensen die ze op school nog bij volkenkunde hadden behandeld, daar voelde ze zich niet helemaal gemakkelijk bij.
Het is elf uur ’s morgens, zevenentwintig graden, er zijn croissants en zoete broodjes met jam en choco. Voor het eerst dit jaar draag ik een korte broek. Ik zou vrolijk moeten zijn, euforisch misschien, maar mijn hart voelt aan als een met tegenzin kloppend bolletje pistache-ijs dat langzaam smelt, tot er niets rest dan een plakkerig groen poeltje en de herinnering aan een idool.
Boeng Kak. Zo heet het meer waarop ik uitkijk, door het raam en de kieren in de houten vloer. Alleen onder het bed en in de hoeken zijn de planken nog bedekt met wat strepen opkrullend linoleum. Guesthouse No. 10 mag er dan uitzien alsof de hele boel iedere moment in het Boeng Kak-meer kan donderen, ze bieden hun klanten wel een full service-pakket aan. Nog geen minuut nadat ik mijn kamer heb betrokken, het kussensloop vervangen en een vochtig doekje over de bedrand heb gehaald, wordt er op mijn deur geklopt. Het is de receptionist met wie ik eerder de prijs van drie dollar per nacht overeen ben gekomen. Inclusief schone handdoek. Hij vraagt me of ik hasj nodig heb, of pillen. Of dat hij vanavond soms ‘boom boom’ voor mij moet regelen. Ik bedank, maar informeer wel of het nog steeds mogelijk is met een AK47 op een geit te schieten, zoals ik eerder van een medereiziger hoorde. ‘Geen probleem, je kunt je morgen om negen uur melden bij de shooting range’, zegt de receptionist. ‘Of had je liever een handgranaat gegooid?’
Het is tien uur ’s ochtends. Welkom in Phnom Pen. Continue reading
Ik ben terug in de provincie en weet gelijk weer waarom ik die verlaten heb. Het is dinsdagavond rond achten en de straatstenen zijn glad en verlaten. Technisch gesproken is het nog licht, maar voor de zekerheid blijven mensen binnen. Hier leeft een monster. Een beest dat door de straten doolt, op zoek naar mensen die het wagen om zich na de avondmaaltijd nog op straat te begeven. Dit is Hilversum, spookstad.
‘Je lichaam laat licht door. En je chakra’s zijn eigenlijk een soort prisma’s, op de plekken waar je lichaam het meeste licht doorlaat.’ Hij wijst zeven punten op zijn lichaam aan, beginnend bij een plekje onder zijn navel, eindigend op zijn kruin. ‘Als ze allemaal goed afgestemd zijn, worden de aparte kleuren omgevormd tot wit licht.’ Ik wil een grap maken over Marco Borsato, maar de esoterisch sfeer weerhoudt me. Ik ben thuis bij een vriend, die me beloofd had iets te doen aan de pijn in mijn rug, bovenin bij de schouderbladen, waar ik elk gewricht kan laten knakken. Ik ken hem via-via, een gedrongen joodse jongen, die zuipt als een slagschip en evenveel rookt als ik. Veel. Hij zingt en rapt, en heeft soms een dikke zwarte baard.
Studentenverenigingen, met name de corporale, zijn doodsbenauwd voor journalisten. Dat merkte ik tijdens mijn jaren als verslaggever voor het Leids universitair weekblad Mare. Zelfs de meest onnozele vraagjes die je een Minervalid, -huis of -jaarclub wilde stellen, moest eerst langs een voorlichter. Of je nu een vrolijke zomerpagina wilde maken met plaatjes van jaarclubmeisjes in bikini op het strand of iets wilde checken na een huisbrand met oud-en-nieuw, altijd werd je doorverwezen naar de ‘Assessor Extern’, een soort Rijksvoorlichtingsdienst, die exact deed wat voorlichters altijd doen: dwarsliggen, ontkennen, afhouden. En heel vaak onbereikbaar zijn.