Archief voor de ‘'n Stukje proza’ Category

Je gaat natuurlijk nooit voor je lol naar een ziekenhuis, maar wel altijd voor een ziekte. In Rusland ga je nog net wat minder voor je lol, en niet per se voor een ziekte. Mijn vriendin A. stuurde onlangs haar zoon twee weken naar ziekenhuis 21, een gespecialiseerd hospitaal voor kinderen met allergieën, huidziekten en infecties. Zoonlief ‘heeft’ wel iets, maar niet een heel dringende kwaal. Het gaat om de confrontatie met de verpleegsters die de slaapzalen bewaken. Die levert wat mijn vriendin betreft een twaalfjarige die straks op eigen benen moet overleven in Rusland een onmisbare ervaring op.
Lees meer »

De zwerver voor mijn supermarkt is een tacticus. Steevast vraagt hij de mensen om 10 cent. Zij pakken hun portemonnee en realiseren zich dan dat 10 cent erg weinig is. Om niet als vrek door te gaan geven ze hem een euro. Ik doe daar niet aan mee. Ik beloon hem liever met iets waar hij wat aan heeft. Wanneer ik vandaag de supermarkt uit loop, stop ik hem een blik doperwten toe.

Een jood komt me tegemoet. Zijn pijpenkrullen zwaaien zwierig langs zijn volle baard. Onder zijn arm draagt hij een dik boek, waarvan het zilverwerk net zo glanst als het sterkettinkje om zijn hals. Een keppeltje siert zijn kruin. Het is een mooie jood. Een jaar of vijfenveertig en goed in klassiek zwarte kleren gestoken. In het voorbijgaan tikt hij mijn boodschappentas aan. Ik excuseer mij -ik zal mijn tas vast verkeerd vast hebben gehad- en loop door.
Lees meer »

Over niet al te lange tijd zal ik veertig worden. Vanaf dan, zeggen ze, zal mijn vruchtbaarheid met ongeveer 1 procent per dag kelderen. ‘Of het niet eens tijd wordt,’ zeggen die ze dan, mensen als mijn moeder, de moeder van mijn vriend, mijn ex, de buurvrouw en alle vrienden die al kinderen hebben Een paar weken geleden besloot ik te doen wat verstandige mensen doen voor ze overgaan tot het aanschaffen van een extreem duur en vooral lang blijvend artikel: ik ging proefrijden.
Lees meer »

Toen Sir Alwyn Cameron d’Arcy, rechter in ruste, op de achterbank van zijn Bentley het gordijn voor de zijruit opzijschoof en naar buiten keek, kon hij een huivering niet onderdrukken. Deze werd niet veroorzaakt door de zwarte zijden dameskousen die hij onder de pantalon van zijn antracietgrijze krijtstreepkostuum droeg, noch door de bijpassende satijnen slip die zijn heerlijkheid omspande. Het was dan ook geen erogene sensatie, zoals hij die bijvoorbeeld ervoer bij het passen van nieuwe lingerie uit Parijs of het raadplegen van een pornografische houtsnede, vervaardigd door een oude Japanse meester. Nee, het was de aanblik van het straatbeeld die de voormalig Chief Justice deed sidderen.
Lees meer »

Na mijn avonturen met Sergei in Parijs zou ik het niet meer de stad der liefde durven noemen. Rode wijn is niet meer romantisch als je vriendje er elke dag twee flessen van leegdrinkt, en croissantjes met jam op bed zijn alleen lekker als je niet naar de stukjes opgedroogd braaksel op het laken hoeft te kijken. Als de romantiek zelfs in Parijs voor mij geen hoge vlucht kon nemen, begrijp je dat ik geen al te hoge verwachtingen had op het romantisch vlak toen ik naar New York ging. Maar het leven heeft altijd meer verrassingen in petto voor een vrouw van vierentwinting, alleen in de grote stad. 
Lees meer »