Zoals ik nooit zal beweren dat een hoepel rond is, of dat Nick van Simon op een pinda lijkt, zal ik ook nooit zeggen dat Leon de Winter een op geld beluste patjepeeër is met de diepgang van een polonaise. Leon de Winter is namelijk een altruïstische schrijver, die voor ons een jaar lang in Amerika gaat wonen zodat wij dat tenminste niet hoeven doen. Eenmaal aangekomen in het land van de onbegrensde mogelijkheden doet hij wekelijks verslag op zijn website Het Vrije Westen, en na een jaar bundelt hij zijn belevenissen in een boek dat je nu al kunt bestellen. Voor een astronomisch bedrag, dat wel, maar dat is nu eenmaal de marktwaarde van Leon de Winter. Lees meer »

Dat het niet goed gaat in de boekenwereld is al lange tijd bekend. Boekwinkels sluiten hun deuren, uitgeverijen moeten fuseren of houden op te bestaan en schrijvers zijn genoodzaakt van deur tot deur te gaan om voor een aalmoes voorleesbeurten te houden, anders wacht de hongerdood.

Lees meer »

Het zal u als babyboomer niet ontgaan zijn: Koot en Bie waren even terug. Ik zat met mijn ouders voor de buis. Net als toen. ‘Jouw generatie heeft vooralsnog geen satire voortgebracht van een dergelijk niveau’, zei mijn moeder weemoedig. De schat. Ik aanschouwde de onsterfelijke Vieze Man. Mijn moeder had gelijk. Dat vindt mijn generatie zelf ook. Wij (als ik ook eens zo vrij mag zijn om voor ‘ons’ te spreken) staren liever in het verleden voor het goede voorbeeld.

Vroeger, mijnheer de oude bok, was alles inderdaad beter. Boter werd nog gemaakt van echte melk, jurken van echte gordijnen en op straat kon je zomaar Jan Cremer tegen het jonge lijf lopen: een échte rebel. Er werd weliswaar toen ook al gezegd dat vroeger (nog vroeger) alles beter was, maar die mening was gelukkig nog voorbehouden aan de stinkende, kreupele vijand van de vooruitgang: de ouwe zak, met zijn belachelijke kapsel. U dus, inmiddels.
Lees meer »