Monthly Archives: mei 2010
Op het moment dat je een klein beetje gestoord bent vinden mensen je leuk. ‘Met hem kun je altijd wel wat beleven’, wordt er dan gezegd. Als het niet te vaak tot situaties leidt waarin publieke ruimtes met poep besmeurd worden is het een welkome afwisseling op de dagelijkse sleur. Als je een tikkie gekker bent wordt daar al minder enthousiast op gereageerd. Dan mag je hooguit een keer bij Man bijt Hond je verhaal doen of heet je Gonny van Oudenallen. Maar als je echt elke realiteitszin verloren hebt en in je eigen sprookjes bent gaan geloven, mag je aanschuiven bij Twan Huys in Nova.
Continue reading
De legende luidt dat er twee mensen zijn die iedere student in Amsterdam kent: Maurice Seleky en Thierry Baudet. Een absolute waarheid; ik ken ze allebei, mijn vrienden kennen ze allebei, ze schijnen elkaar zelfs te kennen. Seleky, schrijver in wording en cultheld in ruste, heeft op deze plek geen introductie nodig. Voor Baudet ligt dat anders. Hij geeft tegenwoordig les aan de universiteit van Leiden, in de hoofdstad lonkt de vergetelheid. En dat zou zonde zijn.
Continue reading
Naar aanleiding van de relatie tussen presentatrice Eva Jinek en advocaat Bram Moszkowicz is er binnen de NPS-NOS besloten tot een commissie om te onderzoeken of Jinek nog naar wens zou kunnen functioneren als Nieuwsuur-presentator, onder het licht van deze nieuw naar bovengekomen feiten. De aangestelde commissie staat onder leiding van inmiddels oud-gemeenteraadslid Alfredo te Doekel, doctorandus. Op basis van het onderstaand gesprek, gevoerd op dinsdag 18 mei jongstleden, en dan vooral de niet-coöperatieve houding van Jinek is besloten tot het verdisconteren van de aanstaande samenwerking.
Continue reading
Het zijn slappen zakken die geen kinderen bakken. Zo luidt een oud-Hollands spreekwoord dat ik zojuist verzon, na lezing van het boek ‘Slappe Zakken!’ van voormalig journaliste Astrid Theunissen. Korte inhoud: jarenlang wou niemand in het café en daarbuiten Astrid zwanger maken, maar dat lag niet aan Astrid, maar aan onvolwassen mannen die liever blijven spelen dan een gezin te stichten. En al die bakfietsmannen dan, met al die kinderen? Nee, zei Theunissen recent in de Volkskrant, die vervoeren liever bier in die bakfiets. Steek dat maar in je slappe zak, bakfietsrijders als Beau van Erven Dorens (vier zoons)!
Continue reading
Niks kwaads over het huwelijk van Jan Dijkgraaf, maar tegenwoordig wordt er wel verdacht veel getuinierd op de Straatweg 21. Met vier zakken grind en vijf zakken zand wordt dat een prachtig nieuw grindpad naast de nieuwe moestuin, waar Thea Dijkgraaf alvast flink wat zaden voor heeft ingekocht. Tegen de aardappelbehoefte van Jan valt natuurlijk nauwelijks in te zaaien, maar als er iets te leren valt aan hoofdredacteur worden van HP/De Tijd, is dat je de hoop nooit op moet geven. En dat wordt dus smullen straks, met vastkokend, hoofdteelt en middenvroeg ras voor fijnproevers-aardappelen. Om maar niets te zeggen over die heerlijke radijzen, paprika’s, pastinaken en gele boterbonen. En het huwelijk gaat vast en zeker helemaal goed komen met dat gratis zakje verassingszaad.
Update: Pistolen Jantje in de mail, of we even zijn rekeningnummer kunnen censureren. Tuurlijk Jan, fatsoen moet je immers doen. Voor alle Nigeriaanse achterneven en andere beroepsfraudeurs: PC is nog steeds volop verkrijgbaar bij boekhandel Athenaeum Amsterdam.
Voor Jan Dijkgraaf geen nasi, pasta of anderszins exotisch voer. Hij houdt het gewoon bij vlees en aardappelen, met een duidelijke voorkeur voor het laatste. De voorverpakte aardappelen worden tot aan het laatste krieltje leeggesnoept, voor de vleesproducten gaat die vlieger niet op. Is het een sluimerend vegetarisch schuldgevoel? Zijn het de darmpjes? Feit is dat Propria Cures opmerkelijk veel onaangevreten vlees terugvond in het vuilnis van Dijkgraaf. Lappen achterham, onsje kipfilet en een verpakking boerenmetworst waarvan driekwart nog op consumptie lag te wachten. Smaakproeven door de meelopers wezen uit dat bijna alle producten nog binnen de houdbaarheidsdatum vielen. De redactie acht het waarschijnlijk dat de eetlust van Dijkgraaf – net als die van ons – heeft geleden onder de laatste editie van HP/de Tijd. Maar godallemachtig Jan, voor je ons bedreigt: eet eerst maar eens netjes je bordje leeg. Continue reading
Propria Cures houdt van viezigheid, dat moge duidelijk zijn. Maar waar trek je de grens? Onlangs gaf HP/de Tijd in samenwerking met Weekend eenmalig het blad Binnenhof uit, waarin onder meer de vuilniszakken van politici werden doorzocht. PC steunt dit initiatief van harte. Het is gedurfd, schaamteloos en volkomen vrij van iedere vorm van goede smaak. Precies zoals wij dat graag hebben. Bovendien moeten politici niet zo jeremiëren: wie kiest voor een carrière in de schijnwerpers, kiest voor een hand in de kliko. Jan Dijkgraaf, (hier afgebeeld met vrouw Thea) hoofdredacteur van de eenmalige uitgave, is de man achter dit prijzenswaardige initiatief. Een man die een grachtengordelblaadje runt, maar woont in Friesland. Wat heeft hij te verbergen? Wij namen de proef op de som. Op woensdag 19 mei ontrolde de redactie in het diepste geheim een operatie die zijn weerga niet kent. Die middag, rond het middaguur, ontmoette StB de twee meelopers voor het huis van oud-redacteur ‘De Buffel’ die gul zijn auto ter beschikking stelde. De tocht zou leiden naar Eesterga, Friesland. Anderhalf uur, twee plaspauzes en driewerf potje met vet later was het zover. Meeloper 2 zette de Renault Megane met draaiende motor klaar op de dijk. Gaan? Omkeren? Gaan. Met drie volle zakken was de expeditie een succes. Hieronder alvast wat saillante details, propriacures.nl zal de komende dagen meer foto’s online publiceren, en brengt in de papieren versie natuurlijk uitgebreid verslag uit, verkrijgbaar vanaf vrijdag bij Athenaeum Boekhandel. Of neem hier een sympathisantenabonnement.
Stel nou, dat ik schrijf dat Miep Gies de familie Frank hoogstpersoonlijk verried en daarna een zelfbedacht manuscript uittypte. Vervolgens verdiende ze miljoenen aan de herdrukken van het dagboek. En stel nou, dat ik haar hierom de eerste na-oorlogse marktdenker op het literaire veld noem. Dan krijg ik geheid een ophef van jawehlste. Die dingen liggen nogal gevoelig. Dus laat ik dat maar niet doen.
Hij is niet de knapste en hij ondervindt vaak moeilijkheden aan zijn spraak. Maar hij is enthousiast als een jonge pup en kan lopen als een jachtluipaard. De meeste mensen die fysiek uitblinken weten dat er intellectueel gezien waarschijnlijk minder voor hen te halen valt. De tragedie van Dolf Jansen is dat de aanwezigheid van zijn fysieke kracht niet wordt gecompenseerd door het besef dat hij op andere vlakken moet inleveren. Dolf wil heersen in alles.
Continue reading
Ik, Ulrik Unger, personalia algemeen onbekend, verklaar hierbeide het volgende:
Op vrijdag 16 april 2010, omstreeks half vijf in de middag, bevond ik mij, lopende van de Martelaarsgracht in de richting van het Centraal Station van Amsterdam, op het zebrapad over de Prins Hendrikkade, westzijde. Voordat hierover misverstanden ontstaan wil ik het volgende verduidelijken: Dat ik te voet was had niet te maken met een slechte financiële situatie of het gemis aan een rijbewijs, zoals u ten onrechte zou kunnen vermoeden, maar met het feit dat een auto nou eenmaal bijzonder onpraktisch is in de Amsterdamse binnenstad. Verder wil ik de indruk wegnemen dat ik op weg was naar het station om de trein te nemen. Ik reis nooit per trein, daar ik dit een ordinaire vorm van vervoer acht. In principe wijs ik alle vormen van openbaar vervoer af, met uitzondering van transatlantische passagiersschepen en de zeppelin. Ik begaf mij dan ook niet naar het station, maar naar de aanlegsteiger van de veerpont daarachter. Ik wilde een tocht over het IJ maken om inspiratie op te doen voor een nieuwe roman over de binnenvaart en de vraag waarom daarin zo weinig Joden actief zijn. Maar u heeft gelijk, ik dwaal af.
Recensenten wijzen graag schrijvers aan als ‘de nieuwe Grunberg’. Bijvoorbeeld als er grapjes in het boek staan. Als een debuterende Vlaming een goed boek schrijft, dan is hij of zij ‘de nieuwe Louis Paul Boon’. Vooral als er een dorp voorkomt in het werk. Dat is in romans met een Vlaamse setting niet onoverkomelijk. Een schrijver die nooit door recensenten in verband is gebracht met Grunberg, en ook niet met Louis Paul Boon, is Ernest van der Kwast.
Beste Kees,
Mijn echtgenoot is van zijn navel naar beneden toe verlamd. Fysiek trekt dit een zware tol op onze relatie, en ook geestelijk merk ik het ontstaan van een kloof tussen ons. Ik neem nu al veertien lange jaren de mantelzorg op me, maar vrees dat het langer verder kan op deze manier. Hij zal me altijd dierbaar blijven, ik zal de herinneringen koesteren, maar ik moet mijn eigen plan trekken en hem verlaten. Ik doe mezelf eenvoudigweg tekort als ik de komende jaren aan zijn bedzijde doorbreng, hoe lief ik hem ook heb. Hem kennende, zal hij dit besluit niet op prijs stellen. Gezien zijn toestand durf ik hem het slechte nieuws maar niet te vertellen. Lieve Kees: hoe dump ik een kreupelaar?
Groetjes,
Ans uit Hillegom
Hallo Ans,
Je situatie doet me sterk denken aan de slag om Duinkerke van 1940. Het Britse expeditieleger stond toen voor een vergelijkbaar dilemma. Ze konden blijven in Noord-Frankrijk om zich te verzetten tegen de blitzkrieg van generaal Rommel, of ze konden zich met de staart tussen de benen de Noordzee laten indrijven. Uiteindelijk koos men ervoor om richting Engeland te evacueren middels een nooit eerder vertoonde reddingsoperatie, daarmee de nazi’s en fascisten in het zadel helpende. Het Britse leger was op tijd thuis voor tea en crumpets, continentaal Europa werd in de vijf jaar die volgden slechts getrakteerd op onderdrukking en volkerenmoord. Wees dus bereid om de gevolgen van je beslissing te dragen.
Continue reading
Wij zeiden het al. Terecht? Geen idee. Wij zijn al weken alleen nog maar bezig het verhaal over onze jaren in de handen van een loverboy neer te pennen.
UPDATE: Wij ontkennen elke overeenkomst met GeenStijl.
Gooide eerder Derk Sauer al NRC-hoofdredacteur Birgit Donker en de halve Nieuw Amsterdamstaf eruit wegens zijn achttiende plaats in de Literaire Pikorde van minst betekenende spelers op het literaire veld in PC, nu is het Jan Dijkgraaf die de consequenties van het PC/HP/De Tijd fusienummer (gemist? abonnement) inziet en de biezen pakt. Dijkgraaf gaat naar PowNed. Bij de TROS wordt inmiddels gevreesd voor de directe concurrentie. Hier kunt u binnenkort solliciteren naar het hoofdredacteurschap van HP/De Tijd (ervaring geen vereiste).
Ti Amore! Italianen voelen zich thuis in Amsterdam. Roze abri’s, Lucia M., pizza’s voor vijf euro en authentieke Napolitaanse toestanden. De organisatie spreekt van ‘een perfecte organisatie, een voorbeeld voor de komende jaren’. Natuurlijk zijn er wel wat kanttekeningen te plaatsen bij het evenement. Tien minuten doen over een ritje van het museumplein naar het Olympisch stadion, dat lukt iedereen. En dan hebben we het nog niet gehad over het veelbesproken ‘kostenplaatje’. De organisatie riep dat er 300.000 bezoekers nodig zijn om van een winstgevend evenement te spreken. Gisteren waren er naar eigen zeggen al 200.000. Met vandaag en morgen nog te gaan moeten die laatste 100.000 ook nog wel binnengelepeld worden. Niets aan de hand. Helaas, volgens de officiële telling waren er dat maar pak’em beet 150.000. Vandaag is het zondag en ligt iedereen in bed. Amsterdam kent voor morgen ook geen 150.000 werkloze wielerfans en dus kleurt de bankrekening –of de girorekening zo u wilt – wel heel donkerroze. Maar wat maakt het uit. Wielerfans en literair satirici zijn het over één ding eens: een goede proloog is bijzonder belangrijk.
