LvdG
Er is geen tijd. Of is er niets dan tijd? schreef Vasalis ooit. Maar dat geheel terzijde. In mijn Intree, ruim twee en een half jaar geleden, voorspelde ik dat tijdens mijn redacteurstijd Harry Mulisch zou overlijden. Dat hij slechts vier maanden na mijn aantreden zijn pijp aan Maarten zou geven had ik echter niet verwacht. De ironieloze manier waarop oud-redacteuren vervolgens over zijn graf pisten deed me afvragen of ik bij PC wel aan het goede adres was. En dat gevoel is lang gebleven. Continue reading
Ik voel afgunst in de richting van een paar soorten mensen. Mensen die een goed boek hebben geschreven, mensen die met levende ganzen kunnen jongleren, mensen die in één volzin van postkoloniale deconstructiestructuren naar zwemmerseczeem kunnen redeneren en mensen die ondanks hun leeftijd een winstgevend bedrijf hebben opgezet. Nee, een gezonde jaloezie jegens succesvolle jongelui is mij niet vreemd. Even dacht ik dan ook dat dit hetgene was dat me tegenstond aan Danny Mekić, gevierd internetondernemer en mensenmens.
Bij mijn weten klapte de internetbubbel zo rond 2000, toen bleek dat bedrijven als World Online niet meer waard waren dan een bos wortels. Toen bleek dat je met behulp van een wichelroede nog eerder een afbeelding van een wichelroede vond dan met zoekmachine Altavista. Ja, toen werd duidelijk dat het de hoogste tijd was dat er wat gehandicapte kinderen met het badwater werden weggegooid. Dat was een prima ontwikkeling, ware het niet dat een nogal gezette peuter in het putje bleef steken. Danny Mekić begon rond die tijd zijn bedrijf, dook plots op de gekste plekken op in de media en vatte het plan op om als een bastaardbaby van Albert Verlinde en Paul de Leeuw overal een mening over te hebben en zich te ontwikkelen tot… ja, tot wat eigenlijk? Continue reading
Na een lange dag werken rijd je naar huis over de state road. De benzinemeter van je Ford F-150 Lightning helt naar links, je besluit te tanken. De prijs is alweer omhoog gegaan: $ 3,80 voor een gallon. Je kunt je nog herinneren dat dat een kwartje was en vloekt in jezelf. Dan staat daar een knul. Hij heeft iets te lange ledematen, West-Friese jukken en dons op zijn kin, een blauw vest aan en een stapel flyers met daarop het portret van de Amerikaanse president. ‘Hello’ zegt-ie. ‘Are you gonna vote for Obama too? He’s better than Mitch Romney, right?’ Hij grijnst. Met zulke vijanden heb je geen vrienden meer nodig.
De confettikids van Route D´66 hebben bedacht om een paar weken voor de verkiezingen naar de VS te trekken om zich daar tegen de verkiezingen aan te gaan bemoeien. Campagne voeren voor Obama. Een tweeweekse strooptocht door de VS, vooral gericht op het opleuken van het eigen CV. Los daarvan, van de Amerikaanse samenleving hebben ze weinig cheddar gegeten. Hun standpunten met de Amerikaanse democraten zijn net zo overeenkomstig als Tupperware en slaapapneu. De stokpaardjes van de jonge D´66´ers zijn onder meer ‘vertrouwen op de eigen kracht van mensen’, ‘het streven naar een duurzame samenleving’ en het ‘koesteren van grondrechten en gedeelde waarden’. En laten die thema’s nu eens helemaal niet prominent terugkomen bij Obama. Of überhaupt genoemd zijn in deze verkiezingen.
Continue reading
Of BNR-Nieuwsradio moet ik zeggen. Ik schrijf u namens alle bewoners van het appartementencomplex aan het Prins Bernhardplein in Amsterdam-Oost. Het onderwerp van mijn brief betreft het rood-groen-gele neon-led-bord met ‘highlights’ dat iedere ochtend als ik mijn gordijnen open mij vrolijk tegemoetkleurt. Daar wilde ik het graag even met u over hebben.
Ten eerste moet ik u nageven: het is een bord met internationale allure. Times Square op z’n Hollands zou je kunnen zeggen. Terwijl de voorbijgangers zich spoeden naar hun werk, en de concullega’s van het FD zich verdringen om in het heerlijke etablissement Dauphine van het gratis internet gebruik te maken en naar de billen van de serveersters te loeren, typen uw bureauredacteuren zich suf om dit lichtende baken up-to-date te houden. Het zou gezien moeten worden door honderden, zo niet duizenden passanten. Toch, omdat ik het vermoeden heb dat veel te weinig mensen dit daadwerkelijk zien, ben ik er eens een dagje voor thuisgebleven. Want een bewonderenswaardig ding, dat is het.
Continue reading
KUNT U DIT BETER?
Schrijf een column van maximaal 500 woorden met een goed onderwerp, een paar lopende zinnen en een grap.
Deadline: vrijdag 5 oktober 18.00 u.
Verdien eeuwige roem, win 50 euro en/of een plaats in de redactie.
UPDATE!
Vooruit, u krijgt er nog zes uur bij. Zes uur extra om twintig jaar na dato een grap te bedenken over de Bijlmerramp en die te verpakken in een messcherpe column over die commercials van de C1000. U heeft nog een etmaal om de ware toedracht van het ontslag van Wijnberg bij NRC-Next op papier te zetten. Stuur in.
Deadline: 23.39 u
DJ Paul Elstak op je begrafenis. Zoet fruit in warm eten. Picknicken in Bergen-Belsen. Zwanger worden van je opa. Fluiten naar gehandicapten. Willems in oranje. Meeschreeuwen bij de opera. Het zijn allen zaken die minder misplaatst zijn dan Mona Keijzer op nummer 2 op de kieslijst van het CDA. Als Mona Keijzer de belichaming is van de gewenste verjonging binnen het CDA is het wachten op het moment dat de partijtop besluit om dezelfde reden maaltijden op de bon opnieuw in te voeren en slechts nog droge sherry te schenken op partijcongressen. Continue reading
KUNT U DIT BETER?
Schrijf een column van maximaal 500 woorden met een goed onderwerp, een paar lopende zinnen en een grap.
Deadline: vrijdag 5 oktober 18.00 u.
Verdien eeuwige roem, win 50 euro en/of een plaats in de redactie.
Zoals ik nooit zal beweren dat een hoepel rond is, of dat Nick van Simon op een pinda lijkt, zal ik ook nooit zeggen dat Leon de Winter een op geld beluste patjepeeër is met de diepgang van een polonaise. Leon de Winter is namelijk een altruïstische schrijver, die voor ons een jaar lang in Amerika gaat wonen zodat wij dat tenminste niet hoeven doen. Eenmaal aangekomen in het land van de onbegrensde mogelijkheden doet hij wekelijks verslag op zijn website Het Vrije Westen, en na een jaar bundelt hij zijn belevenissen in een boek dat je nu al kunt bestellen. Voor een astronomisch bedrag, dat wel, maar dat is nu eenmaal de marktwaarde van Leon de Winter. Continue reading
Ben Affleck en Josh Hartnett zijn verliefd op dezelfde vrouw. Dat is an sich al een schitterend affiche, maar als vervolgens de jappen aanvallen op een onverwacht moment en dit gefilmd wordt op een prachtig eiland tegen een achtergrond van palmbomen en kokosnoten, is de plaat compleet. Het maakt dan niets meer uit dat het verhaal dat je vertelt slaat als een kwarkbol op een goudfazant.
Dat moet Jan Siebelink ook gedacht hebben met zijn nieuwste novelle Oscar. De fans van kaskraker Pearl Harbor kunnen opgelucht ademhalen: eindelijk is er weer een boek dat qua thematiek en diepgang geheel in lijn is met het robuuste oorlogsdrama uit 2001. Oscar speelt zich ook af in de Tweede Wereldoorlog, er wordt ook gevochten om één vrouw en ook overleeft maar een van de twee kemphanen. Succes gegarandeerd. Continue reading
In het juryverslag van de AKO Literatuurprijs stond niet: ‘Viel er dan echt helemaal níets te lachen in De Nederlandse maagd van Marente de Moor? Nee, en dat is best knap voor een boek van 300 pagina’s. Daarom krijgt ze een prijs van 50.000 euro. Hier.’ Wel stond er: ‘In zinnelijk en krachtig proza geeft De Moor haar prachtige personages gestalte. De Nederlandse maagd is een meeslepende, broeierige roman, die nog lang blijft nazinderen.’ Waarbij ik de vraag stel of we hetzelfde boek hebben gelezen. Zinnelijk? Broeierig? Chlamydia, dat is broeierig, De Nederlandse maagd allerminst.
Wie denkt dat historici alleen maar nostalgische betweters zijn met het relativeringsvermogen van een zweefmolen, heeft het mooi mis. Natuurlijk, je hebt Maarten van Rossem, die zijn mening minder snel herziet dan een dominee uit Nunspeet. We vergeten even Thomas von der Dunk, die zijn anti-PVV-speech zelfs wel búiten het dorpshuis wil houden als hij binnen niet welkom is. Maar gelukkig hebben we Herman Pleij, de man die bekendstaat om zijn weidse blik op de geschiedenis. Letterlijk in dit geval, want hij is zo scheel dat zijn kijk op het heden zich ook in het verleden afspeelt. Continue reading
Het plafond is gelig en het behang krult in de hoeken los van de muur. Het rook zoet muffig toen zij voor mij de deur naar de huiskamer opende. Een mix van Werther’s Echte en nootmuskaat vulde mijn neus. Ze vroeg of ik een kop kruidenthee wilde, en ik zei ja. Nerveus nippend aan het hete water zat ik daar, heen er weer schuivend op het hippe VT-wonen bankstel met daarboven een strak lijnenspel op canvas. Deze plotse uiting van moderniteit onthulde haar levenshouding. Dit is een vrouw die ondanks dat het allemaal wat moeizamer gaat, het idee heeft dat het hoogtepunt nog moet komen.
Nu mijn broek in een slordige prop in een hoek van de kamer ligt en ik mijn ogen sluit, voel ik het enthousiasme van een twintigjarige warm heen en weer gaan. Haar netjes geverfde haar baant zich een weg over mijn onderbuik. Niets aan wat ik zie of voel doet me vermoeden dat ik te maken heb met een 81-jarige. Niets doet vermoeden dat ik op dit moment gepijpt word door die lieve mevrouw Mies Bouwman. Het kan snel gaan. Ik kwam hier toch gewoon voor een interview? Continue reading
Ha fijn, het is weer zomer. Kunnen we eindelijk de oneindige stroom ongelezen debuten die Prometheus het land inslingert wat doorbladeren en daarna weer snel wegleggen. Tijd om De Groene Amsterdammer eens helemaal uit te lezen voor de volgende op de mat valt. Een momentje om rustig met een hand in de broek naar Thijs & Andries te kijken, het meest onbedoeld geestige duo sinds de kinnen van Ton Elias. Heerlijk, even geen Matthijs van Nieuwkerk of Boer zoekt vrouw op televisie. En daar is ze dan. De jurk. De cowboylaarzen. De getuite lipjes. Je weet pas dat het écht zomer is, als Isolde Hallensleben je televisiescherm vult. Continue reading
In een vlaag van desoriëntatie laat ik mij op de golven meedrijven. Ik ben haar kwijt, zoveel is duidelijk. Ik raak in paniek als ik merk dat ik in ondiep water ben beland. Mijn staart raakt voor de tweede keer een zanderige bodem. Ik geef mij over aan de getijdestroming, verraderlijk als die in de Waddenzee kan zijn.
Iedereen heeft wel een favoriet goed doel. Je kunt fan zijn van de cliniclowns, donateur worden van het WNF, of een maandelijkse bedrag overmaken naar Stichting Doe Een Gems. Opvallend genoeg zijn er nog altijd hordes ecofanaten die maar wat graag hun kapitaal of arbeid willen doneren aan Lenie ’t Hart, de Cruella de Vil van het waddengebied.
Continue reading
Rintje Ritsma had benen waar hij kokosnoten tussen kon kraken. Gianni Romme sprong uit stand twee meter in de lucht op één been. Sven Kramer heeft een glimlach waar ik het warm van krijg. Bob de Jong heeft als hoofdsponsor een voor fraude veroordeeld bouwbedrijf.
Als Hugo Chavez een Albert Heijn huisproduct zou zijn geweest, had er op zijn verpakking gestaan:
* nooit een saai moment
* lekker veel dreigementen voor iedereen
‘Mr. Danger is a donkey’ herhaalde Chavez vierendertig keer in een speech over George W. Bush, in een verhaal dat begon als politiek manifest, maar eindigde in een onsamenhangende scheldpartij. Chavez heeft inmiddels praktisch alle media in zijn land die zich kritisch opstellen gekocht en vervolgens het zwijgen opgelegd. Onlangs betichtte Hurricane Hugo de Verenigde Staten ervan dat zij de aardbeving in Haïti veroorzaakten als een experimentje, zodat ze dat nogmaals kunnen uithalen in Iran. Hugo Chavez voldoet aan alle eigenschappen van een gestoorde populist met dictatoriale trekken en expansiedrift, maar is ondanks dat nog altijd stukken minder griezelig dan mensen op een ligfiets.
“Hij was ooit koster in de kerk en verkoper in een zaak voor grote matenkleding. In Duitsland werkte hij in een drukkerij waar telefoonboeken gedrukt worden en nog steeds is hij gek op alles wat van papier is. Bovendien haakt hij quilts.”
Godverdomme, dat gaat over mij! roep ik en schrik op. Even moet ik scherpstellen en ontwaar een camera die strak op mijn gezicht staat gericht, een aantal wild wenkende mensen met koptelefoons en een grote monitor. Ik wijs vragend naar mezelf, aarzel even, knijp mijn ogen samen en lees hardop. ‘Riblappen. Boerenjongens. Capucijners. Vla. Stoommaaltijd. Zakdoeken. Allesbinder.’ Een tiental puntjes completeren het lijstje. Continue reading
Het nieuwe kabinet, met de VVD voorop, gaat optreden tegen´bestuursobesitas´. Ironisch genoeg is het kiloknaller Ton Elias die als woordvoerder onderwijs vooral de handschoen oppakt tegen deze overdaad aan overheidsinvloed. Het is maar goed dat hij geen woordvoerder gezondheidszorg is geworden. Anders had Joppiesaus al lang in het basispakket gezeten. Continue reading
Vuistslagen en schoppen, wurgen, krabben, pols gekneusd, pols afgeknepen, tegen het deurkozijn geramd. Met hamer en vuisten in mijn buik gestompt. ’s Morgens opnieuw veel gemopper. Zonder reden uitgescholden. Geslagen, over de knie gelegd. Zeven klappen in mijn gezicht, een stomp tegen mijn hoofd.
Tsja, zo ging dat wel eens. Soms moet je streng optreden Rob, was mij wel eens gezegd. Het kon niet anders. Uitgerekend in de winter dat het voor het eerst in Nederland weer eens flink sneeuwt zit ik hier in een caravan zonder licht, water of wc. Continue reading
Ik stond in de rij in de Bruna om mijn zojuist aangeschafte Hitkrantschoolagenda af te rekenen, toen de man voor mij vroeg naar het nieuwe boek van ene Coolio. Mijn hart sloeg over. Zou de fameuze rapper van Gangsta’s Paradise dan toch eindelijk zijn levensverhaal hebben opgetekend? Doe mij ook zo’n boek, schreeuwde ik. Het boek dat ik in mijn handen gedrukt kreeg rekende ik af en spoedde mij naar huis. Ik bleek De beschermengel, het nieuwste boek van Paulo Coelho gekocht te hebben. En dan weet u het wel. Geen heroïsche verhalen over schietpartijen en cokeverslavingen, maar een boek dat zich het best laat kenmerken door dat het zo’n fijn gevoelsding is. Wat dat betreft hebben Paulo Coelho en gonorroe een hoop overeenkomsten.