Monthly Archives: september 2012

teigetje-gerard-reve-woelrat1

“Mullis is vullis, Reve is leve”. Deze uitspraak, eigenlijk een parafrase van een uitspraak van Gerard Reve is niet alleen waar, hij rijmt ook. Als je hem uitspreekt, of zoals hier fonetisch opschrijft tenminste. Schrijf je hem correct op (Mulisch is vuilnis, Reve is leven) is het niet minder waar, maar het rijmt niet meer en de kracht gaat goeddeels verloren.

Continue reading

RudiLang heb ik niet goed geweten wat pedanterie precies inhoudt. Arrogantie was iets duidelijks, iedereen kent wel een arrogante zak. Een pedante lul, daarentegen, die vind je minder snel. En plotseling, op een mooie ochtend- ik had net ontbeten- lag ineens De Groene Amsterdammer voor mijn neus. Toen wist ik het.
Op een van de laatste pagina’s las ik de volgende onsterfelijke zinnen: ‘In Per Kirkeby’s landschap is het beeld van een vrouw te zien. Dat doet denken aan Goethe, die in Faust ook iets dergelijks laat opdoemen in de mist.’ Deze zinnen waren opgeschreven door Rudi Fuchs. Hoewel Rudi Fuchs een goede naam zou zijn voor een Duitse gymleraar die na de les iets te lang in de kleedkamer blijft hangen om te checken of de jongetjes allemaal gedoucht hebben, is het de naam van een kunsthistoricus. Een kunsthistoricus die goed kan kijken, en over wat hij ziet complexe dingen kan schrijven. Continue reading

Ernst-Jan-Pfauth-328x200
Vanaf vandaag gaat NRC-Blogger Ernst-Jan Pfauth als man door het leven. Ernst-Jan Pfauth moet nog bijkomen van de enorme hoeveelheid reacties op zijn ‘coming out’. “Het lijkt wel of ik nationaal kampioen fierljeppen (polsstokverspringen) ben geworden”, zegt hij vanmiddag in een interview met NRC Handelsblad.

Pfauth, die in 2010 columns ging schrijven voor NRC, maakte afgelopen vrijdag op zijn website bekend man te worden. “Want dit voorjaar ben ik begonnen met het gebruik van mannelijke hormonen om lichamelijk te transformeren en vanaf nu verder te leven als man”, schreef Pfauth. Vol zelfspot schreef de columnist over haar transformatie tot man:
Het is waar, Ernst-Jan Pfauth was een aardige vrouw, we zullen haar toewijding aan het land en de cultuur missen. Maar nu de onderneming verder gaat onder de naam Ernst Jan Pfauth verwachten wij toch onze dienstverlening verder te optimaliseren en een nog hoogwaardiger kwaliteit te leveren dan u al van ons was gewend. Graag maak ik nog van de gelegenheid gebruik een kleine prijsverhoging aan te kondigen. Een man mag immers verwachten met hetzelfde werk minstens achttien procent meer te verdienen dan vrouwen?

In NRC zegt Pfauth vanmiddag dat hij verbaasd is over de hoeveelheid reacties op zijn publiekelijke coming out:
“Wát een jubelreacties! Programmamakers willen er een uitzending over maken. Wetenschappers zien nieuwe aanknopingspunten voor hun onderzoek. Slechts één persoon, een opdrachtgever, reageerde bezorgd: Hoe moet het nou met mijn vrouwenquotum?”

Pfauth is in het interview openhartig over hoe hij worstelde met zijn sekse en zegt dat hij misschien wel uit het leven was gestapt als deze transformatie niet mogelijk was geweest:

“Al heel jong wist ik dat ik een jongen was. Maar omdat ik uit een familie kom die moeilijk de oorlog is doorgekomen, wilde ik geen aandacht op mezelf vestigen. Ik stond mijzelf als twintiger toe lesbisch te worden – dat was een stap in de goede richting. Maar in de decennia erna bleef het knagen. Ik kwam steeds meer in de knel. Als ik deze stap niet had gezet, was ik er waarschijnlijk helemaal mee gestopt.”

Als Ernst-Jan Pfauth heeft de columnist zich vaak opgewonden over het feit dat vrouwelijke auteurs niet serieus genomen worden. Zou Pfauth nu meer waardering oogsten? “Ik betwijfel of ik net zo goed gehoord zal worden als mijn mannelijke collega’s. Ik denk dat je daarvoor toch als man geboren moet zijn. De Nederlandse literatuur segregeert zichzelf de afgrond in. Ik herinner mij hoe een redacteur van een tijdschrift zei dat hij voor het volgende nummer een aantal vrouwelijke schrijvers had uitgenodigd ‘en ook een paar gewone schrijvers’. Dat vat de houding ten aanzien van vrouwelijke auteurs goed samen. Ik vrees dat het voor mij straks niet anders zal zijn. Ik zal nooit een gewone schrijver worden.”

kiezers bedanktDJ Paul Elstak op je begrafenis. Zoet fruit in warm eten. Picknicken in Bergen-Belsen. Zwanger worden van je opa. Fluiten naar gehandicapten. Willems in oranje. Meeschreeuwen bij de opera. Het zijn allen zaken die minder misplaatst zijn dan Mona Keijzer op nummer 2 op de kieslijst van het CDA. Als Mona Keijzer de belichaming is van de gewenste verjonging binnen het CDA is het wachten op het moment dat de partijtop besluit om dezelfde reden maaltijden op de bon opnieuw in te voeren en slechts nog droge sherry te schenken op partijcongressen. Continue reading

Archief