‘Wees altijd lief voor een eend, want een eend is ook iemand z’n moeder’, zong ik altijd op scoutingkamp. Die  songtekst heeft een stukje bewustzijn gewekt. Het heeft ervoor gezorgd dat ik altijd lief heb willen zijn voor de ander. Bij PC werd dat niet altijd gewaardeerd.

Continue reading →

Met vier andere gringo’s liep ik door een rustige laan in São Paulo. Het was een warme avond en de sfeer zat er goed in. Plotseling hield de rest stil. ‘Waar is het feestje?’ wilde ik vragen. Toen zag ik de man die voor ons was gaan staan. Hij droeg een groot, zwart pistool. Continue reading →

‘De inhoud van jouw boek Oikofobie vertoont veel overeenkomsten met het PVV-gedachtengoed’, merkte de presentatrice van een radioprogramma onlangs op tegen publicist Thierry Baudet. Baudet, die altijd ongemakkelijk lijkt te worden van complimentjes, wist zich ook na deze eervolle vergelijking geen houding te geven. ‘Er zijn verschillen hoor’, zei hij zachtjes. Continue reading →

Elk mens, hoe slecht ook, doet soms iets goeds. Zo ging ik onlangs naar Artis met een eenzame oudere. Natuurlijk erg leuk voor de eenzame oudere, maar ook prettig voor mij. Sinds de zomervakantie begonnen was, was voor drie euro naar de dierentuin gaan namelijk niet meer mogelijk. Ditmaal betaalde de PvdA.

Mijn PvdA-lidmaatschap is een residu uit een duister verleden bij G500, die club voor nette jongeren. Uit luiheid, en een beetje uit mededogen, heb ik het lidmaatschap aangehouden. Zo kwam het dat ik een mail kreeg met het verzoek een eenzame oudere rond te rijden in deze wonderlijke tuin vol dieren. Dit alles -aldus de mail – ‘om aandacht te vragen voor eenzaamheid onder ouderen’.

Continue reading →

Over EU-president Herman van Rompuy wordt niet altijd vriendelijk gesproken. Dat is jammer omdat Herman van Rompuy een sympathiek man is met een aandoenlijke hobby: haiku’s schrijven. Geen nare politieke haiku’s, maar lieve haiku’s over kleine onderwerpen, zoals de jaargetijden. Die haiku’s zet hij dan op zijn homepage.

Er zijn wel meer voorbeelden van machtige mensen met aandoenlijke hobby’s, maar dat is allemaal gemaakt. Zo schildert Bush jr. tegenwoordig kleine hondjes, een wel erg opzichtige manier om een aaibaar imago te krijgen. Nee, in het geval van Herman van Rompuy is het authentiek, komt het uit zijn hart. Van Rompuy laat zien dat in contact staan met de elementen het belangrijkste is, veel belangrijker dan wereldpolitiek bedrijven. Zo heeft hij het graag over meeuwen, bladeren, waterdruppels, schapen en bomen. Natuurlijk zijn ook deze dingen te politiseren, maar minder makkelijk dan vechtmissies, polders, autowegen en flatgebouwen. Het belangrijkste: hij zal met zijn haiku’s ook nooit en te nimmer op de man spelen, een verademing. Continue reading →

Nu HMK er de brui aan geeft, speculeren de complottenbakkers erop los. Jorge Zorreguieta zou met haar aftreden te maken hebben, niet het tweehonderdjarig bestaan van de monarchie. Reden om op onderzoek uit te gaan. Wie is Jorge Zorreguieta eigenlijk, en wat drijft deze fascinerende man? Een portret. Continue reading →

Er was geen lichtbron in de kamer, behalve het retina-display. De gordijnen waren dicht en de kaarsen langzaam gedoofd. Gerri Eickhof leunde even achterover, sloot zijn ogen, dacht wat na, en typte weer verder. Het werk moest af, het werd laat. ‘Ik moet ook alles alleen doen’, gromde hij. Even kijken wat hij er tot nu toe van gemaakt had. ‘Gerri Eickhof (Amsterdam, 21 maart 1958) is een Nederlands journalist en acteur van gedeeltelijk Surinaamse afkomst die werkt voor het NOS Journaal.’ Continue reading →

Er zijn mensen die denken dat ze overal geschikt voor zijn. Leonarda da Vinci is een goed voorbeeld. Hij kon pakweg vijf dingen goed – hoewel het ontwerp van zijn helikopter nergens op sloeg – en was daar niet bescheiden over. Een ander voorbeeld is er nu ook: toekomstig wethouder Pieter Hilhorst.

Hilhorst kan duizelingwekkend veel: irritante columns schrijven, irritante boeken schrijven, irritante toneelteksten schrijven, irritante essays schrijven, en irritante programma’s op een irritante manier presenteren. Maar, en dat wist eigenlijk nog niemand, er is nog iets. Duizendpoot Pieter Hilhorst kan de belangrijkste wethouder van Amsterdam worden. Lodewijk Asscher, rijk geworden in de diamanthandel, is het beu zich druk te maken om de sociale mobiliteit van criminele jongeren in de grote stad. Hij wordt lekker vicepremier, om er uiteindelijk voor te zorgen dat iedereen in Nederland aan het einde van de maand precies evenveel overhoudt. Het echte werk. Continue reading →

Lang heb ik niet goed geweten wat pedanterie precies inhoudt. Arrogantie was iets duidelijks, iedereen kent wel een arrogante zak. Een pedante lul, daarentegen, die vind je minder snel. En plotseling, op een mooie ochtend- ik had net ontbeten- lag ineens De Groene Amsterdammer voor mijn neus. Toen wist ik het.
Op een van de laatste pagina’s las ik de volgende onsterfelijke zinnen: ‘In Per Kirkeby’s landschap is het beeld van een vrouw te zien. Dat doet denken aan Goethe, die in Faust ook iets dergelijks laat opdoemen in de mist.’ Deze zinnen waren opgeschreven door Rudi Fuchs. Hoewel Rudi Fuchs een goede naam zou zijn voor een Duitse gymleraar die na de les iets te lang in de kleedkamer blijft hangen om te checken of de jongetjes allemaal gedoucht hebben, is het de naam van een kunsthistoricus. Een kunsthistoricus die goed kan kijken, en over wat hij ziet complexe dingen kan schrijven. Continue reading →

Het vermoeden had ik al langer, maar nu weet ik het zeker: Alexander Pechtold is een dijk van een mensenmens. Ik kreeg een ongekend blij en positief gevoel, toen ik las met hoeveel warmte hij spreekt over de PVV’ers die hij opvoert in zijn nieuwe boek Henk, Ingrid en Alexander. Met deze doodsimpele, maar daardoor juist zo rake titel, lijkt hij te willen zeggen: ‘Ook mensen met een hele lage opleiding kunnen praten. En ik luister naar ze, omdat ik ze heel serieus neem, ook al zijn ze niet bepaald hoogopgeleid.’ Ook op de voorkant van het boekje draagt hij dit uit, drie silhouetten zijn er te zien, druk in dialoog, waarin men duidelijk Henk, Ingrid en Alexander zou kunnen herkennen. Een mooi gebaar van een mooi mens. Continue reading →