Lange tijd heb ik getwijfeld wie mijn favoriete tafelgast is tijdens dit WK-voetbal. Als laatste bleven twee namen over: Piet de Visser en Rene Eijkelkamp. Piet de Visser heeft gewonnen, en zelf zal hij de enige zijn die kan bewijzen dat dat de juiste keuze was.

Piet de Visser is topscout. Hij bracht Ronaldo en Romario naar PSV en scoutte voor de Eindhovense club ook Alex, Gomes, Dzsudzsák en de kortharige, net iets donkerdere versie van Jody Bernal, Jefferson Farfan. Tegenwoordig is hij een goede vriend van Roman Abramovitsj. Voor Chelsea reist hij de wereld over op zoek naar Nigerianen die de bal met hun neus stil kunnen leggen, Angolezen die een penalty weten te scoren met het shirt over het hoofd en Chilenen met het killerinstinct van Joran van der Sloot. Waar je De Visser ook heen stuurt, hij vindt er talent.
Continue reading →

Het moet een jaar of vijf geleden geweest zijn toen ik uw verdachte, Joran van der Sloot, voor het eerst ontmoette. Dat was bij de vrijwillige dierenambulance van Aruba, waar wij beiden tot een taakstraf veroordeeld waren. Ik voor een mild tot aanvaardbaar zedenvergrijp, hij om redenen die hij liever niet bekend wilde maken. U moet weten, de verdachte is in werkelijkheid een schuchter aapje.
Continue reading →

Als mensen discussiëren over wie de beste voetballer aller tijden is, gaat het meestal tussen Cruijff, Pelé, Maradona en Karl-Heinz Rummenigge. Nu Arnon Grunberg op de voorpagina van de Volkskrant vertelde dat hij soms fantaseert dat hij genomen wordt door die laatste valt die af. Johan Cruijff heeft nooit een WK gewonnen. En Pelé is een neger. Blijft over: Maradona. Als de bondscoach van Argentinië echter een paar keer per wedstrijd het veld in rent om high-fives uit te delen aan zijn spelers of de scheidsrechter verrot scheldt, kun je er naar neigen om toch Ed de Goey als de allergrootste ooit te beschouwen. Continue reading →

Een kleine piemel kan je op talloze manieren compenseren. Met een dikke Rolex, een vette Jaguar of een kasteel in Wassenaar bijvoorbeeld. Social entrepreneur en entertainment Goeroe Ilco van der Linden doet het anders, en de wereld kan hem daarvoor dankbaar zijn. Hij ontwikkelde het grootste, vetste, dikste vredesinitiatief ooit en gaf het de toepasselijk groteske naam Masterpeace.

Ik noem hem Ilco. Dat mag best, want Ilco houdt van persoonlijk. Kijk maar naar zijn website. Daarop prijkt groot zijn eigen naam, zijn eigen hoofd, zijn eigen fotografie en bovendien kunnen we zien wie zijn vrouw is, dat zijn dochters Bloem en Dunya heten, waar die speelse hippienamen vandaan komen, dat Ilco van duiken houdt, waarom, dat hij twee jaar lang met vrouw en kinderen de wereld over is gereisd en dat hij nu in een Spaanse villa met een zwembad woont.
Continue reading →

Pak ‘m beet vijfenveertig jaar geleden werd er een nieuwe partij opgericht. Politieke Partij Democraten’66 zou de gevestigde politiek compleet veranderen. Meer invloed voor de burger, bestuurlijke vernieuwing. Het moest allemaal anders. Een tikkeltje goedkoop, maar toch hobbelde de massa achter visionair Hans van Mierlo aan. Ironisch genoeg is het diezelfde partij die de Partij Voor de Vrijheid uitmaakt voor een stel onderbuikers. Je hoeft maar één plaats voorbij Pechtold te kijken om te zien dat D’66 zelf de volksmennende wortels nog altijd niet verloren heeft. Boris van der Ham heeft de kloof tussen politiek en burger zo klein gemaakt dat ik me zelfs in mijn eigen huis niet veilig meer voel. Wel een beetje gek voor een partij waar privacy een hoofdthema is.
Continue reading →