Monthly Archives: maart 2010
Actie, revolte, de barricades op! Nu is het dan echt eens tijd voor studentenprotest. Vandaag opent Renate Dorrestein, bekend van onder andere Ik neuk mijn dochter terwijl Roodkapje mijn oma voorleest (+-), haar klaagmurenproject. Een jaar lang kunt u klagen bij Renate. De vraag: hoeveel klachten over het oeuvre van la Dorrestein kunnen we in dat jaar bijeenkrijgen? ‘Ik heb twee dagen van mijn leven verspild aan De Leesclub‘, ‘voor mijn studie moest ik een genderanalyse maken van Een hart van steen‘, ‘de achterflapfoto van Is er hoop heeft mijn seksleven een maand lang verpest’. Roept u maar. Alle klachten kunnen terecht bij de vier mobiele klaagmuren die vanaf 17.00uur vandaag op de VU staan. Samen voor een leesbare wereld!
De page three girl in The Sun was weer bijzonder teleurstellend vandaag. Vanaf het groezelige papier van de tabloid keek een moederlijk meisje met een ronduit neerslachtige boezem hem met nietszeggende ogen aan. Wanda, zoals het kind zou heten, was topless gefotografeerd op het strand van Blackpool. Ze zat onderuitgezakt in het zand, waarbij de zware, peervormige borsten met de omlaagwijzende tepels haar buik bijna overlapten. Een buik waarin zich drie, vier huidplooien aftekenden. Dit was geen behelpen meer, dit was hopeloos. Onbegonnen werk. Hoezeer hij ook wrong en wrikte, zijn lid bleef als levenloos vlees in zijn hand liggen. Jason Travers, een jonge, ambitieuze ambtenaar op het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken, kon een vloek niet binnenhouden. ‘Stupid cow!’ siste het tussen de betegelde wanden van de toiletruimte. In het hokje naast het zijne deed zijn collega Carstairs inmiddels met diepe, bronstige keelklanken kond van zijn hoogtepunt. Verdomme, hij wel! Het kreunen van Carstairs ging gaandeweg over in een welgedaan zuchten. Begeleid door een tevreden ‘Pomper de pompom pom pom!’ klonken daarna het doortrekken van een toilet, het dichtritsen van een gulp en het opsteken van een sigaret. Ook roken was in de kantoorruimten niet toegestaan.
Continue reading
a) De neger van Venlo
b) De berber van Breda
c) De pinda van Boskoop
d) De mocro van Maassluis
Ik woonde vroeger naast Klukkluk uit Pipo de Clown. Dat wordt lachen, dachten mijn ouders toen we daar kwamen wonen. Jammer genoeg ontpopte de gek pratende indiaan zich tot een chagrijnige kinderhater. Jeugdhelden zijn niet wat ze lijken. Met dat cynische beeld toogde ik deze week naar een PvdA-promotiebijeenkomst en ontmoette daar de messias van mijn adolescentie: Lodewijk Asscher. Het werd echter een ervaring zo prachtig, dat ik na afloop niet wist of ik nu moest huilen of masturberen. De sfeer tijdens de avond liet zich het best omschrijven als een combinatie tussen een NSDAP-partijcongres en het gelukzalige gevoel wat je hebt na twee liter Punica Oase.
Continue reading
(Voor het juryverslag, neem je een abonnement)Het is weer Boekenweek en dus moest er weer van alles verzonnen worden rondom het thema. Dit jaar: Titaantjes- opgroeien in de letteren. CPNB bracht het boek Titaantjes waren we uit waarin schrijvers een brief aan hun jongere ik schreven. Hoogtepunt uit de bundel is zonder meer de brief van Christiaan Weijts. Of brief mag ik eigenlijk niet zeggen, want daarin schuilt nu juist het ondeugende aan zijn bijdrage. Weijts weigerde een brief aan zijn jongere ik te schrijven. Christiaan Weijts: een vrije geest die niet gehoorzaamt aan enig format bedacht door een stagiair van de CPNB. Continue reading
Sinds 1996 gaan L. en ik elke eerste maart naar Centraal Station. Dekentje mee, verrekijker, brood en thermoskan. Backpackers spotten. We gaan wel vaker, maar op één maart gaan we zeker. Dan gaat het seizoen officieel in en we willen de eerste backpacker binnen zien komen.
Het is een gewoonte die we hebben overgehouden aan onze studententijd, toen we uit noodzaak wiet aan toeristen verkochten. Aan backpackers eigenlijk, want gewone toeristen kwamen alleen voor de seks en zo blut waren we ook weer niet. In hippie-achtige outfits gingen L. en ik rondstruinen voor Centraal Station. Dan konden we de backpackers opvangen voor ze ontdekten dat ze wiet gewoon in een coffeeshop konden halen.
Continue reading
Weet u nog dat u nooit met Sharida wilde spelen uit angst dat jullie bloed zich zou mengen? Dat u liever geen potloden aan Wim uitleende omdat zijn speeksel eraan zou blijven kleven? Dat u niet voetjevree met Nathalie uit angst voor besmetting? Nee, dat weet u niet. Omdat er geen kinderen met hiv bij u op school zaten, of omdat u dat helemaal geen reet uitmaakte. Maar nee, het is tijd om een nieuwe onderbelichte doelgroep eens flink in hun zonnetje te zitten. De hiv-kinderen zijn deze keer aan de buurt. En terecht, want daar hebben we er exact 160 van in Nederland. Vandaag begon de campagne ‘sluit hiv uit’. De 15-jarige Brenda is het gezicht van de campagne. Of Brenda zelf ooit gepest is om haar hiv-besmetting? Nee, dat niet, zegt ze zelf. Nog 159 te gaan…..
De ideale schoondochter wordt met uitsterven bedreigd. Chantal Janzen bleek een gemeen secreet, Natasje Froger gaat van deur tot deur om bijstandstrekkers energie tegen oliecrisisprijzen te verkopen en de negerimitaties van Wendy van Dijk beginnen na de eerste kennismaking al te vervelen, waarschijnlijk eerder als je vader Winston Bogarde is. Het wordt dringen voor de moeders van Nederland, want eigenlijk is er maar één echte kandidaat die nog niet ontmaskerd is: Yvon Jaspers.
Continue reading
Boven mijn bed hangt een foto van Susan Sontag. Het is een mooi plaatje van een mooi vrouwtje en fijn om naar te kijken, maar het hangt daar natuurlijk vooral zodat mijn bezoek kan zien dat ik een goede intellectueel ben. Uit angst dat ik ooit werkelijk belezen visite krijg en hopend op wat sappige, sapphische inhoud las ik de dagboeken van Sontag. Ik kwam tot de conclusie dat het misschien tijd wordt voor een ander icoon boven mijn hoofd.
Continue reading
Toen Sir Alwyn Cameron d’Arcy, rechter in ruste, op de achterbank van zijn Bentley het gordijn voor de zijruit opzijschoof en naar buiten keek, kon hij een huivering niet onderdrukken. Deze werd niet veroorzaakt door de zwarte zijden dameskousen die hij onder de pantalon van zijn antracietgrijze krijtstreepkostuum droeg, noch door de bijpassende satijnen slip die zijn heerlijkheid omspande. Het was dan ook geen erogene sensatie, zoals hij die bijvoorbeeld ervoer bij het passen van nieuwe lingerie uit Parijs of het raadplegen van een pornografische houtsnede, vervaardigd door een oude Japanse meester. Nee, het was de aanblik van het straatbeeld die de voormalig Chief Justice deed sidderen.
Continue reading
Als ik een kater heb kan ik maar een ding doen: televisiekijken. Eigenlijk kan ik dat niet eens want ik heb geen tv. Ik kijk naar het computerscherm, naar uitzendinggemist.nl. Tijdens mijn laatste kater stond er iets informatiefs over een zelfmoordmachine in meest-bekeken top tien. Die machine zijn ze aan het ontwikkelen. Er bestaat al een prototype met een spuitje, uit de Verenigde Staten, en een waar je gas door kunt inademen, die is – gok ik – uit Israel.
Continue reading
En omdat het zaterdag is, krijgt u vast een aanwijzing.
Foto’s in de ‘Lees meer’. Bijschriften voegt u zelf maar toe.
Nee, wij waren niet uitgenodigd. Ja, het was een mooi feestje. Meer foto’s volgen zodra we wakker zijn.
Dit was me (nu eens echt) het weekje wel. Tiger Woods bood eindelijk zijn excuses aan voor het onverantwoord gezwaai met zijn club, Mini & Maxi maakten opnieuw een rentree, Wendy van Dijk wierp zich op als ambassadrice voor de ruggenprik (ik begrijp het best, heb je dat lijfje wel eens bekeken!?) en, hoe kunnen we het vergeten, Lady Gaga sleepte, daags nadat ze alle Brit Awards won ook nog eens een nominatie voor de prestigieuze Kids Choice in de wacht. Kids Choice! Kids…. choice…. kinder keus.
Continue reading
Blaasworst
Gehaktkolven
Half bokje
Warm graan
Dode zalm
Broodcompôte
Spek van ’t kluifje
Natte lappen vel
Vet uit het potje
Vleesbier
Aangebraden deeghomp
Kipknuppel groentepap
Meer dan eens proberen omroepen om programma’s met het stempel ‘satirisch’ op de markt te brengen. Somt gaat dat goed, zie Dit was het nieuws, veel vaker worden die programma’s een seizoen later ergens rond middernacht uitgezonden. Daar moeten ze dan de strijd aan gaan met te volle vrouwen in te kleine lingerie, die met een telefoon over hun schaamstreek wrijven. Een parodie op de vrouw als concurrent voor satire op het nieuws. Weer een seizoen later is het satirische programma meestal geheel verdwenen.