De dagen worden korter, de soep gevulder en de truien wolliger. Dat kan maar één ding betekenen: de Kerstprijsvraag komt er weer aan! Schrijf een kerstverhaal dat ons warm houdt, ook als we het niet direct in de open haard gooien. Het enige dat wij van u vragen is dat u één van de onderstaande zinnen gebruikt. U krijgt 600 woorden.

“Zelfs mét Instagram oogde de kalkoen op de foto nogal droog.”

“De kerstster hing als een zwaard van Damocles boven het Centerparkshuisjes.”

“Tijdens het Onze Vader kwam de ossenhaas er plotseling weer uit zetten.”

“Toen bleek dat die neger helemaal niemands verre neef was.”

“Na een half uur goed doorkoken waren de rapen gaar.”

“Hoe had hij in godsnaam moeten weten dat Gerrit Komrij niet meer leeft?”

“‘Jezus Christus’, riep God. ‘Je mag dan jarig zijn, van die kransjes blijf je af!”

“Een slee heeft helemaal geen wielen.”

“Ilbereth trok zich van Eyjafjallajökull helemaal niets aan.”

“Aan het formaat van het pakje te zien kon het voor niemand anders zijn.”

Mail uw inzending voor 15 december 18.00 uur naar redactie@propriacures.nl

Er zijn mensen die denken dat ze overal geschikt voor zijn. Leonarda da Vinci is een goed voorbeeld. Hij kon pakweg vijf dingen goed – hoewel het ontwerp van zijn helikopter nergens op sloeg – en was daar niet bescheiden over. Een ander voorbeeld is er nu ook: toekomstig wethouder Pieter Hilhorst.

Hilhorst kan duizelingwekkend veel: irritante columns schrijven, irritante boeken schrijven, irritante toneelteksten schrijven, irritante essays schrijven, en irritante programma’s op een irritante manier presenteren. Maar, en dat wist eigenlijk nog niemand, er is nog iets. Duizendpoot Pieter Hilhorst kan de belangrijkste wethouder van Amsterdam worden. Lodewijk Asscher, rijk geworden in de diamanthandel, is het beu zich druk te maken om de sociale mobiliteit van criminele jongeren in de grote stad. Hij wordt lekker vicepremier, om er uiteindelijk voor te zorgen dat iedereen in Nederland aan het einde van de maand precies evenveel overhoudt. Het echte werk. Continue reading →

Ik voel afgunst in de richting van een paar soorten mensen. Mensen die een goed boek hebben geschreven, mensen die met levende ganzen kunnen jongleren, mensen die in één volzin van postkoloniale deconstructiestructuren naar zwemmerseczeem kunnen redeneren en mensen die ondanks hun leeftijd een winstgevend bedrijf hebben opgezet. Nee, een gezonde jaloezie jegens succesvolle jongelui is mij niet vreemd. Even dacht ik dan ook dat dit hetgene was dat me tegenstond aan Danny Mekić, gevierd internetondernemer en mensenmens.

Bij mijn weten klapte de internetbubbel zo rond 2000, toen bleek dat bedrijven als World Online niet meer waard waren dan een bos wortels. Toen bleek dat je met behulp van een wichelroede nog eerder een afbeelding van een wichelroede vond dan met zoekmachine Altavista. Ja, toen werd duidelijk dat het de hoogste tijd was dat er wat gehandicapte kinderen met het badwater werden weggegooid. Dat was een prima ontwikkeling, ware het niet dat een nogal gezette peuter in het putje bleef steken. Danny Mekić begon rond die tijd zijn bedrijf, dook plots op de gekste plekken op in de media en vatte het plan op om als een bastaardbaby van Albert Verlinde en Paul de Leeuw overal een mening over te hebben en zich te ontwikkelen tot… ja, tot wat eigenlijk? Continue reading →

Tim,

Ongevraagd ben je mijn leven ingekomen. In kranten en op het internet, zelfs boven dit stuk staat jouw foto. Bij leven was je een anonieme ijscoman met het verlangen iemand te zijn. Nu ben je dood en ben je ´iemand´, alleen omdat je dood bent. Het is niet eerlijk.
Continue reading →

Nils de Lange is verontwaardigd. Dat is al heel wat. Want ik verweet de redactie in mijn bijdrage aan het diësnummer dat ze is blijven steken in meesmuilende gemelijkheid en dat het in Propria Cures al sinds jaren nergens meer over gaat. Dat viel slecht en dat was te verwachten. Maar het heeft misschien iets geholpen, want NdL heeft het in zijn laatste stuk wèl ergens over. Over mijn feestrede bij het 175-jarig bestaan van De Gids.
Continue reading →

Het is niet erg gebruikelijk om in Propria Cures oud-redacteuren aan te vallen. Het is ook niet erg gebruikelijk om als oud-redacteur Propria Cures aan te vallen. Aangezien jij met dat laatste geen probleem lijkt te hebben (getuige je tirade in het diësnummer van de 122e jaargang) zal ik ook niet moeilijk doen. Continue reading →

Na een lange dag werken rijd je naar huis over de state road. De benzinemeter van je Ford F-150 Lightning helt naar links, je besluit te tanken. De prijs is alweer omhoog gegaan: $ 3,80 voor een gallon. Je kunt je nog herinneren dat dat een kwartje was en vloekt in jezelf. Dan staat daar een knul. Hij heeft iets te lange ledematen, West-Friese jukken en dons op zijn kin, een blauw vest aan en een stapel flyers met daarop het portret van de Amerikaanse president. ‘Hello’ zegt-ie. ‘Are you gonna vote for Obama too? He’s better than Mitch Romney, right?’ Hij grijnst. Met zulke vijanden heb je geen vrienden meer nodig.

De confettikids van Route D´66 hebben bedacht om een paar weken voor de verkiezingen naar de VS te trekken om zich daar tegen de verkiezingen aan te gaan bemoeien. Campagne voeren voor Obama. Een tweeweekse strooptocht door de VS, vooral gericht op het opleuken van het eigen CV. Los daarvan, van de Amerikaanse samenleving hebben ze weinig cheddar gegeten. Hun standpunten met de Amerikaanse democraten zijn net zo overeenkomstig als Tupperware en slaapapneu. De stokpaardjes van de jonge D´66´ers zijn onder meer ‘vertrouwen op de eigen kracht van mensen’, ‘het streven naar een duurzame samenleving’ en het ‘koesteren van grondrechten en gedeelde waarden’. En laten die thema’s nu eens helemaal niet prominent terugkomen bij Obama. Of überhaupt genoemd zijn in deze verkiezingen.
Continue reading →