Monthly Archives: december 2010

Ik kom, ik kom eraan, ik ben meteen op weg gegaanWie wel eens in de horeca heeft gewerkt, weet dat het vaker voorkomt dan mensen eigenlijk willen weten. Koks die, uit verveling, balorigheid of minachting, hun zwetende geslacht uit de broek halen en die eens stevig in een kop soep onderdompelen of aan een salade afvegen. Dat is geen ramp. De meeste koks zijn hygiënisch tot op het ziekelijk af, dus de kansen dat je er een ziekte of zelfs maar een nare smaak aan overhoudt, zijn minimaal. Gezegend zijn de onwetenden. Heel anders wordt het wanneer de kok, zijn broek alvast losknopend, op een willekeurig tafeltje toeloopt en daar te midden van alle omstanders zijn roede op het voorgerecht parkeert. Met de complimenten van de chef. Soms is het gewoon beter om niet te weten wat zich achter gesloten deuren afspeelt. Continue reading

FrancaTreur“Wel eng, zeker? Zoveel mensen.” De boekhandelaar kijkt me meelevend aan. Het hoofd schuin, haar bril een tikkeltje afgezakt. “Niet zo eng,” zeg ik. “Ik heb het al vaker gedaan.” 
Ik ben twintig minuten te vroeg. In het kantoortje achterin de boekwinkel krijg ik koffie met poedermelk. Als er geen echte melk is, drink ik de koffie zwart, maar het is al te laat. De poeder zit er al in. Ze hebben een barkruk voor me klaargezet, vertelt de boekhandelaar. Dat wordt niet bewegen, want ik draag een strakke rok. Maar het is beter dan een fluorescerendroze Louis XV megafauteuil. Of een geinige strandstoel. Dan klagen de mensen in de pauze dat ze je niet kunnen zien.

Continue reading


Filmpje met dank aan Frederik Blauwhof

Beste studenten, docenten, politici, bezoekers van de H&M,

Eindelijk. Eindelijk een demonstratie waar nu eens niet meer journalisten aanwezig zijn dan demonstranten. Want laten we eerlijk zijn: het studentenprotest was dood. Wij kennen de ASVA alleen nog van de gratis fietsen, wij geloven dat het Maagdenhuis de naam van een wel heel exclusief bordeel is en bij ’69 denken wij aan heel andere dingen dan aan het jaar waarin dat Maagdenhuis bezet werd.

Maar het studentenprotest is niet dood. Het leeft. Want idealen hebben we niet meer, maar als ze aan ons geld komen dan komen we in opstand. Hoe dit kabinet tegenover een dubbel paspoort staat, zo staat zij ook tegenover een tweede studie. Over een jaar moet je een tientje in de pot doen als je tijdens college naar de wc moet, het jaar daarna staat er een taakstraf op het te laat inleveren van een opdracht en daarna duurt het niet lang meer of elke envelop van uw faculteit wordt vergezeld van een kale man die door je brievenbus komt pissen.

Met dank aan dit gedoogkabinet. Van de PVV wisten we al dat ze op onderwijs wilden bezuinigen. De PVV heeft een hekel aan bevolkingsgroepen die het niet kent. Eerst de allochtonen, nu mensen met een opleiding.

Continue reading

santa-naked

De vriendelijkste prijsvraag van het jaar is er weer: de Kerstprijsvraag! Schrijf een verhaal waar we onze harten aan kunnen ophalen en onze neuzen aan kunnen afvegen. De enige regel is dat één van onderstaande zinnen in uw stuk verwerkt moet zijn. En omdat het Kerst is, krijgt u 600 woorden. Handgeschreven inzendingen verdwijnen in de warme choco.

Als er iets een witte krans moet hebben, dan is het mijn piel.

Wie heeft in hemelsnaam Kester Freriks uitgenodigd?

Met kerst draaien wij geen bebop.

Hoe het homofoon kerst stal uit de kerststal.

Zeg, is dat niet Raoul Heertje in een schaatspak?

Kerst viel vroeg dit jaar op de Theemsweg.

Maar ik heb helemaal geen dwergen besteld godverdomme!

Daar, onder de boom, is dat geen generatieroman?

Ons DNA rook nog dagen naar feest.

Dat die kerstbal niet is gebroken daarbinnen.

Opsturen voor vrijdag 10 december 18:00 naar redactie@propriacures.nl

654613287132Economie beïnvloedt de kunst. Maar gaat dat andersom ook op? In een nieuwe reeks voor de VPRO Gids interviewt econoom en schrijver A.H.J. Dautzenberg mensen die met één voet in de kunstsector staan, met de andere in de wereld van het geld, en met het kruis ongemakkelijk bungelen boven de maar al te scherpe grenslijn.

Ze zijn dikker dan ik dacht. Haar borsten zijn duidelijk zichtbaar door haar stretchtrui. Denk niet aan de verlegen ontluikende borstknopjes van een elfjarige, maar de jetsers van een vrouw van 67 die drie kinderen heeft grootgebracht  en de kinderen van de buren ook liet meezuigen omdat ze in de oorlog heeft geleerd dat je goede melk nooit moet verspillen. Een kloeke moeder, zo niet in de letterlijke zin, dan wel in de figuurlijke. Een imago dat alleen maar wordt versterkt doordat ze tijdens het gehele interview blijft knabbelen aan plakjes gedroogde moederkoek. Continue reading

Archief