Monthly Archives: november 2014

Toen ik van huis ging en nog snel een Snelle Jelle uit de la griste voordat ik de deur achter me dicht trok, was ik het niet van plan geweest, echt niet, maar na het twintigste paar geile billen, mooi geaccentueerd in een donkere strakke legging, kon ik me niet meer inhouden. Ik trok het meisje in kwestie mee een steegje in, trok haar ondergoed naar beneden en duwde met brute kracht mijn snoeiharde, donkerpaars kloppende lid naar binnen. Pas toen ik in haar klaar was gekomen liet ik haar weer gaan. Zo snel als ze kon rende ze weg, struikelend over de legging, die ze wanhopig omhoog probeerde te trekken. Ik had trek gekregen van deze inspanning, maar gelukkig had ik nog een paar dropsleutels in mijn zak.

Als je het voedingscentrum mag geloven heb ik niets aan dit voorval kunnen doen, hoe vervelend het ook voor me uitpakte; ik loop namelijk al drie weken met een druiper rond en de antibiotica slaan maar niet aan. Mijn wilskracht was immers uitgeput door alle verleidingen waar ik aan bloot gesteld was. Op eenzelfde manier zou de calorie-Gestapo van het gezondheidscentrum kunnen betogen dat het niet aan Robert M. ligt dat hij zich heeft vergrepen aan tientallen jonge kinderen, hij heeft heus wel geprobeerd om te verleiding te weerstaan, maar op een gegeven moment ging het gewoon niet meer.

Met een debiele slogan; #verleidmeniet, en een interessant klinkende medische term voor wilsuitputting; egodepletie, startte het voedingscentrum vorige week een campagne tegen ongewenste verleiding door ongezonde snacks tijdens het winkelen en onderweg. Door mensen op te roepen foto’s te twitteren van momenten waarop ze tegen hun wil in verleid worden door etenswaren, wil het voedingscentrum ons bewust maken van de hoeveelheid rotzooi die we aangeboden krijgen wanneer we de deur uitgaan. ‘Zo ontstaat er’, aldus het voedingscentrum, ‘een beeld van de omvang van de plekken en momenten waarop je verleid wordt ongezonde aankopen te doen.’ Helaas voor deze gezondheidsfetisjisten zijn smartphones ontzettend lastig te bedienen als je worstenvingers hebt, dus blijft de stroom van foto’s van sensueel knipogende Snickers, Twixen en Bounty’s die dikke mensen verleiden uit.

Uit onderzoek van het voedingscentrum blijkt dat zes op de tien mensen zich ergeren aan de mate waarin ongezonde etenswaren aan ons opgedrongen worden. Met name opdringkassa’s worden irritant gevonden. Dit zijn kassa’s waar je, terwijl je netjes op je beurt wacht om te betalen voor je wortels en quinoasalade, nog allerlei zoetigheden aangeboden krijgt met een mooie aanbieding. Na een verloop van tijd ben je volgens het voedingscentrum te uitgeput om de verleiding nog te kunnen weerstaan en reken je toch weer dat zakje m&m’s of die KitKat af. En omdat je natuurlijk doodongelukkig wordt van zo’n gebrek aan zelfdiscipline , loop je bovendien nog snel even terug naar het vriesschap om je zelfhaat weg te eten met een fijne bak chocolade-ijs. Achteraf geeft een op de vijf mensen toe wel eens spijt te hebben van dit soort aankopen.

Noem me een hedendaagse Don Quichot, maar volgens mij is overgewicht niet zozeer het gevolg van flirtende opdringkassa’s met Engelse drop, Maltesers en andere troep, maar van het volgende. Als je meer calorieën binnenkrijgt dan je verbrandt, word je dik. Dit kun je voorkomen door ofwel minder te eten, ofwel door meer te bewegen. Ja logisch, denkt u nu ongetwijfeld, en hoewel intelligente mensen, waar u uzelf waarschijnlijk ook onder schaart, minder vaak te dik zijn dan domme mensen, zijn er onder u ook vast en zeker ook dikkertjes met een voorliefde voor gevulde speculaas en slagroomtaarten, dus ik meld het toch maar even.

Wat het voedingscentrum doet is mensen de verantwoordelijkheid ontnemen voor hun pensen en onderkinnen. Dit helpt mensen niet gezonder door het leven te gaan maar geeft ze het idee dat ze er niks aan kunnen doen dat ze niet meer in een vliegtuigstoel passen. Afvallen doe je door meer te bewegen en minder te eten, niet door foto’s van Nuts en Bros met #verleidmeniet te twitteren. Als iedereen na enige weerstand gewoon zijn lusten zou botvieren in het kader van wilsuitputting, zou het een mooie teringzooi worden in dit land.

Wist u trouwens dat u ook van het lezen over snacks egodepletie kunt krijgen? In dit stuk heb ik u geconfronteerd met maar liefst zeventien ongezonde tussendoortjes. Daarmee is de wilskracht waarmee u vanochtend opstond volgens het voedingscentrum al met de helft gedaald. Het spijt me. De gevulde koeken, stroopwafels en chocoladecakejes die u zo niet langer kon weerstaan kunt u bij mij declareren door het bonnetje op te sturen naar redactie@propriacures.nl. Of u brengt het persoonlijk even langs, dan heeft u gelijk weer wat beweging.

Geachte heer Van Dijk (laten we elkaar vooral niet ongevraagd tutoyeren),

Boze reacties: als je ze niet krijgt, heb je een slecht stuk geschreven. Dat mijn recente betoog over het geldcircus dat we allemaal beter kennen als de Museumnacht een briljante tekst was, is met uw verbolgen uiteenzetting dus maar weer eens bewezen.

Aan uw stuk viel mij meteen iets interessants op (hint: dat was niet uw schrijfstijl). Het stuk dat u plaatste op http://www.nachtbrakers.nl/ongeschikt is doorspekt met plaatjes, al dan niet bewegend. Deze lijken bedoeld om uw artikel een sfeer van polemiek te geven, alsof u mij gaat afmaken, een sfeer die u blijkbaar niet in woorden onder kon brengen, en waarvoor u dus visuele ondersteuning nodig heeft. Over de inhoud van uw stuk moet ik nog beginnen, maar we kunnen wel al stellen dat de kreet ‘Jorrie de Porrie maakt gehakt van Propria Cures’ lichtelijk overdreven is. Men kan zich sowieso afvragen in hoeverre ‘tegen betaling je werkgever verdedigen zonder argumenten’ ooit ‘gehakt maken van iemand’ genoemd kan worden.

gehakt
Jorrie maakt gehakt van ons. Met geanimeerde plaatjes.

Dat wij niet ieder jaar onze complete huisstijl veranderen is niet, zoals de inleiding van uw stuk doet vermoeden, een uitgekiende marketingbeslissing, ons oude logo is gewoon heel erg mooi. Eigenlijk raakt u hiermee meteen zelf al aan de kern van mijn kritiek: de Museumnacht is een uitgekookt evenement, zorgvuldig in de markt gezet maar vooral niet te bekommerd om de inhoud (gelikt, zoals u zelf toegeeft).

Ik ben blij dat u is opgevallen hoe ik ruiterlijk de hand in eigen boezem heb gestoken en heb verteld dat ik misschien ongeschikt was om een mening over de Museumnacht te geven, aangezien ik deze niet bezocht heb. Daarna verzandt u echter in een vergelijking met Taylor Swift, in plaats van in te gaan op de implicatie van het woord ‘misschien’, namelijk dat er nog iets achter komt, namelijk een punt van kritiek waar u niet op in bent gegaan. Laat ik het in uw Taylor Swift-jargon verpakken: als ik de eerste zes albums van Taylor Swift vol verwachting heb beluisterd, en ik werd keer op keer teleurgesteld door de platgemixte, hersenloze commercialiteit, dan kunt u me moeilijk kwalijk nemen dat ik het zevende album niet aanschaf, omdat ik me zo voor kan stellen dat mevrouw Swift niet ineens na zes albums waar voornamelijk een soort zucht naar geld, en nauwelijks enige vorm van creativiteit achter schuilt, het licht heeft gezien en een integer, boeiend album maakt. Bovendien ben ik dan, omdat ik de zes eerdere albums wel aandachtig heb beluisterd, gerechtvaardigd iets over Taylor Swift als muzikant te zeggen. Ik kan daarbij niet naar individuele nummers van haar nieuwe album verwijzen, ik kan geen recensie van het album geven, maar ik kan wel proberen uit de doeken te doen hoe Taylor Swift een knap uitziend front is voor een industrie van puur geld verdienen. Is het zo voor u enigszins begrijpelijk geworden? Blijkbaar niet, want mijn afwezigheid op de Museumnacht wordt, vrijwel als enige argument, nog een keer of drie herhaald.

dumb
Je artikeltje larderen met geanimeerde gifs is een eenvoudige manier om het wat cachet te geven.

Mijn aantijging dat uw werkgever alleen geïnteresseerd is in het verdienen van centjes en niet zozeer in musea, wordt eens te meer bevestigd door het feit dat u op deze theorie alleen ingaat als het gaat om de prijs van kaartjes voor de Museumnacht: ik had gezegd dat die €12,50 kosten en dat ik dat nogal veel vind voor wat je krijgt. Hilarisch dat u de moeite neemt om nog even fijntjes op te merken dat een kaartje maar liefst €18,50 kost. Overigens zijn wij hier in de redactie allen verantwoordelijk voor onze eigen stukken. We hebben niet eens een PR-medewerker, gek hè?

Het was dan ook mijn eigen fout dat ik jullie druiperige posters zag hangen, met daarop wat naakte, zwetende lijven en de naam MUSEUMNACHT, en dacht dat het thema ‘sex sells’ was. Ik baseerde me trouwens ook op een reactie van het Anne Frank Huis zoals opgetekend in het Parool. Jullie website wilde immers, uitgezonderd het betaalvenster, niet laden. Gek eigenlijk, dat u op mijn punt over het Anne Frank Huis niet in bent gegaan, eigenlijk ongeveer net zoals jullie publiciteitsmedewerker dat in Het Parool ook al niet deed.

Enfin, u leest mij vervolgens de les en vertelt me dat het thema helemaal niet ‘sex sells’ maar ‘art sells’ was. Daarmee maakt u een punt dat weliswaar correct is, maar ook lood om oud ijzer. Als het thema voor volgend jaar (neem dit alstublieft niet als tip ter harte) Art Kart zou zijn, met affiches van onder meer twee loodgieters, een prinses en een soort schildpad in kleine go-karts, dan is het thema inderdaad niet Mario Kart, maar het dekt wel de lading.

punchout
Nog een leuk plaatje.

Vervolgens moest ik van u een filmpje kijken, waar ik de hele vijf minuten van heb uitgezeten. Ik zag een hoop quasi-artistiek filmwerk, zeker vijf wauwelende mensen met vage functies, een stylist die niks mocht zeggen, en een fotograaf. Ik zie een heleboel mensen die geen seconde hebben nagedacht over de implicaties van deze campagne voor een museum als het Anne Frank Huis. Hoe kunt u dan volhouden dat de artiesten op dit festival de musea zijn, en niet de bands? Subtiel trouwens, hoe u met die retorische zet voorkomt dat u moet liegen dat de programmering inderdaad origineel en uitdagend was.

“We kapen die discussie, en dan hebben we het tenminste weer over kunst,” zegt een van de medewerkers met een vaag omschreven functie. Het is alleen maar over die ongepaste campagne gegaan, en juist minder dan ooit over kunst. Of, in de woorden van weer een ander iemand uit het filmpje: “We hopen dat er veel over gediscussieerd gaat worden, anders is het geen goede campagne.”

Ik zou de plank misslaan, en u zou me uit de brand helpen. Wederom liet ik me vol interesse meevoeren door iemand die uiteindelijk niets te vertellen bleek te hebben. Ik wilde argumenten, ik kreeg een opsomming van weetjes over de Museumnacht, 32.000 bezoekers, 50 deelnemende instellingen, et cetera. U herhaalt uw eigen claims: ‘vooruitstrevende schatten’, ‘de grote namen (…) verrassen net zo zelden als ze teleur stellen’. Het herhalen van uw oorspronkelijke mening geeft noch een weerwoord, noch een ontkrachting van mijn kritiek daarop. In uw slotalinea beweert u dat ik een op de gimmick afstevenende drang heb om me af te zetten. Ik heb een mening met argumenten onderbouwd. U heeft een promotiepraatje ter verdediging van de hand die u voert op internet gezet, met kreten als ‘dis gonna be good’. Misschien moet u toch nog maar eens opzoeken wat gimmick betekent.

pulpfiction
Leuke gimmick, die geanimeerde gifs.

Afgelopen weekend zag ik bij thuiskomst dat het Kattenburgerplein was volgezet met dranghekken. Dat kan doorgaans maar een ding betekenen: het is weer Museumnacht. Dat ik die dit jaar niet heb bezocht, maakt mij misschien een ongeschikt persoon om er een mening over te hebben. Een door mijzelf uitgevoerd empirisch onderzoek over de periode 2007-2013 heeft echter aangetoond dat de Museumnacht, ik geloof dat we van de organisatie N8 moeten zeggen, elk jaar hetzelfde is.

In theorie is het een interessant evenement: ’s nachts naar een museum, waar een ongedwongen sfeer heerst, een drankje te drinken valt en ook nog eens interessante evenementen worden gehouden. Jammer alleen dat de Museumnacht in de praktijk veel eendimensionaler is dan dat, en ik er daarom ook niet heen ben gegaan. Alles aan het evenement is gelikt, en daar koester ik een groot wantrouwen tegen. De site heeft een gelikt laadicoontje, waarover later meer, dat hele N8 is natuurlijk vreselijk gelikt, al klinkt het als de naam van een provinciale snelweg, en op de posters wordt ook al heel veel gelikt, waarover eveneens later meer.

Wat ik prettig vind aan de Museumnacht is, dat het een van die jaarlijks terugkerende evenementen is die de potentie hebben, een bron van inkomsten te worden. Zo heb ik in de loop der jaren al diverse Museumnachten in binnen- en buitenstad tegen een vorstelijke vergoeding van vermaak voorzien. Ik lever graag en veel kritiek, maar als ik aan een instituut dat ik niet hoog heb zitten, geld kan verdienen, zou ik een dwaas zijn om die kans te laten lopen.

Gelukkig heb ik op die wijze mijn empirisch onderzoek uit kunnen voeren, zonder daar veel geld aan kwijt te zijn. Een liefhebber zal misschien opmerken dat de Museumnacht niet duur is, €12,50 voor een kaartje dat een nacht lang toegang geeft tot tientallen musea, en daarna ook nog eens een museum naar keuze voor een hele dag, mits voor 31 december. Zeker, het had allemaal veel erger gekund, maar laten we alsjeblieft niet doen alsof de Museumnacht een vorm van museumbezoek is.

Dan blijft dus over een toegangskaartje voor een museum naar keuze. À €12,50 is daar, mits het juiste museum wordt gekozen, inderdaad een euro of vijf mee gewonnen.Die vijf uitgespaarde euro’s kan de Museumnachtganger goed gebruiken, want dat is ongeveer wat een lauw biertje in een plastic beker kost. Als het op drank en sanitair aankomt is de Museumnacht eigenlijk een popfestival, maar dan zonder de schaal en de op mensenmassa’s berekende infrastructuur, en als de podia op zo’n tien minuten fietsen van elkaar lagen. Oh en natuurlijk een derderangsprogrammering. Waar op een popfestival nog wel eens acts op komen draven waarvoor mensen bereid zijn een modderig weiland te betreden, heb ik nog nooit iemand horen zeggen: “Ik ga eigenlijk alleen naar de Museumnacht omdat ik Kensington nog nooit heb horen spelen.”

De organisatie van de Museumnacht heeft maar een prioriteit, en dat is zo veel mogelijk mensen op de been te krijgen in veel te krappe museumfoyers, om daar veel te hard door allerlei acts heen te praten. Dat musea an sich en de intrinsieke kwaliteit van die sympathieke instituten door de Museumnacht niet als aandachtspunt worden gezien, kan met een eenvoudige casus uit het nieuws van de afgelopen weken worden aangetoond. Het thema van de Museumnacht (evenementen met een thema, wie haat ze niet) was dit jaar ‘Sex sells’, met navenante wervingsposters door een Playboyfotograaf, die zijn onmetelijke fantasie liet blijken door, jawel, naakte lichamen te fotograferen voor deze klus die hem zo ver uit zijn comfort zone lokte. Dat je een fotograaf met de fantasie van een Jonagold uitnodigt is nog tot daar aan toe, maar als je een conglomeraat van cultuurinstellingen vertegenwoordigt, waaronder het Verzetsmuseum en het Anne Frank Huis, en je bedenkt een thema als ‘sex sells’, dan ligt je prioriteit inderdaad bij wat er te verkopen valt.

Een andere anekdote die deze mentaliteit illustreert, werd mij bij toeval aangereikt door onze geliefde spoorwegen. Aangezien alles wat de NS aanraakt, in stront verandert, was niemand verrast toen de wifi in de trein een belabberd gedrocht bleek. Gelukkig heb ik dankzij deze gebrekkige voorzieningen van die privatiseringsfout wel ontdekt wat er gebeurt als de site van de Museumnacht niet wil laden: dan verschijnt er een zwart scherm, met daarop een verontschuldiging. De website kan helaas niet geladen worden, maar gelukkig is er wel een link die meteen naar de bestelsite voor tickets voert. Het zou toch jammer zijn als u de Museumnacht niet kunt spekken, alleen omdat u toevallig een gebrekkige internetverbinding heeft. Wie op deze link klikt, ontdekt waar de aandacht van de organisatie écht naartoe is gegaan. Zelfs op het wifinetwerk van de NS wordt de betaalpagina binnen een paar seconden geladen.

Archief