StB
De Volkskrant: vier sterren. NRC Handelsblad: vier sterren. Rotten tomatoes: 92%. Wie de recensies gelooft, kan zomaar in de verleiding komen om op een druilerige zondagmiddag naar de plaatselijke bioscoop af te reizen om daar Avatar: the way of water te zien. Mijn advies: doe het niet.
In deze film volgen we het gezin van de na’vi Jake Sully op de planeet Pandora. Een wat alledaagse naam voor een buitenaards wezen, zeker, maar in het eerste deel van de franchise was hij nog een mens. Jake en zijn gezinnetje worden opgejaagd door een stel gemene mariniers, en besluiten asiel te zoeken bij een andere groep na’vi die in zee leven. Daar maken ze kennis met telepathische walvissen, vliegende krokodillen en roggen die op je rug klimmen zodat je onder water kan ademen. Handig, want van die mariniers zijn ze natuurlijk nog lang niet af. Klinkt stompzinnig? Dat komt omdat het ook zo is.
Maar het ergste aan dit pappige bord niks is niet eens de manier waarop roggen worden neergezet. Het is de esoterisch wauwelende voice-over, die wijsheden debiteert als: “The sea gives and the sea takes” (joh). “Our hearts beat in the womb of the world” (gadverdamme). En: “the way of the water has no beginning and no end” (waarvan akte). Elke keer dat de voice-over aan het woord is, krijg je het gevoel dat Paolo Coelho het omroepsysteem van het Dolfinarium heeft overgenomen en de deur heeft gebarricadeerd.
De vraag is: wat bezielde James Cameron om deze film te maken? Liefdeloze blockbusters zijn van alle tijden, maar dit is geen liefdeloze blockbuster. Cameron werkte meer dan tien jaar lang aan de film, sleutelde eindeloos aan het script, liet zijn acteurs voor de onderwaterscènes meer dan vijf minuten hun adem inhouden. Dit is zijn levenswerk. Misschien is James Cameron nog het best te vergelijken met de vrouw die afgelopen zomer in Zandvoort op de rug van een gestrande dolfijn klom. Ik twijfel niet aan hun oprechte passie voor het zeeleven, maar misschien was dit niet de beste manier om het te uiten.
Nog onbegrijpelijker dan het bestaan van deze film, is de ontvangst. Het gemak waarmee recensenten vorm boven inhoud stellen. Want ja: het ziet er inderdaad fantastisch uit allemaal, als je van zeewier houdt. Maar is dat werkelijk reden genoeg om een film te prijzen die met 3 uur en 12 minuten aanvoelt als een gistend potviskarkas dat maar niet wil ontploffen? Met personages platter dan een sliptong met boulimia, en dooddoeners die als rotte tampons door het scenario dobberen? Nee, hè. Een glas diarree met een parasolletje erin is nog geen cocktail, hoe feestelijk het er ook uitziet.
Avatar: the way of water is geen film. Het is een gimmick. Het is een ijsje met frikandellensmaak, een pizza met een knakworst in de rand. Je keurt het af, je weet dat je spijt gaat krijgen, maar toch: er komt een moment dat de nieuwsgierigheid het wint van het verstand, en je jezelf een half uur later knielend voor het porselein terugvindt, jezelf vervloekend om dat ene moment van zwakte. Exact dat moment heeft Avatar: the way of water al meer dan twee miljard dollar opgeleverd. Een derde, vierde en vijfde deel zijn inmiddels aangekondigd. We hebben dit aan onszelf te danken.
De boodschap van Avatar: the way of water is – naast belegen – ook uitgesproken milieubewust. Blauwe mannetjes die in harmonie met de natuur leven: goed. Boze meneren die met harpoenen op telepathische walvissen schieten: slecht. Het lef om deze monumentale verspilling van talent, geld en middelen te verkopen als een ecologisch pamflet is van een schaamteloosheid waarvan de volledige dimensie met nog geen honderd 3D-brilletjes te doorgronden is.
Wat dat betreft is Cameron er toch maar mooi in geslaagd om de oceaan treffend in beeld te brengen. God, wat een leegte.
StB
Er zijn een heleboel dingen die eigenlijk verboden moeten worden. Denk hierbij bijvoorbeeld aan Xander de Buisonjé. Helaas worden er nog maar zelden dingen verboden. Respect voor individuele vrijheden wordt hoger aangeslagen dan goede smaak. Dat is jammer. Het zou wat zijn: overal grote borden met daarop het gezicht van Xander de Buisonjé met een groot rood kruis erdoorheen, muziekliefhebbers die hun Xander de Buisonjé contrabande vanuit België door een zelf gegraven tunnel onder de Vaalserberg Nederland moeten binnensmokkelen en een speciaal taskforce de Buisonjé bij de vaderlandse douane. Er is eigenlijk maar één iemand die deze droom kan verwezenlijken: Joop Atsma, de politicus wiens hele carrière een lange aaneenschakeling van wetsvoorstellen om dingen te verbieden is.
Continue reading
Ik probeer me vaak een voorstelling te maken van Natalie Righton. In de Volkskrant verschijnen bijna dagelijks spannende stukken van haar hand waarin ze verslag doet vanuit Afghanistan en Pakistan. Vanwege haar Angelsaksische achternaam heb ik lang aangenomen dat haar stukjes werden overgenomen uit the Times of the Guardian. Dat ze werden geschreven door een enorme vent met snor, die toevalligerwijs Natalie heet, zoals er ook mannen zijn die Kim of Anne heten. Maar niets is minder waar. Niet alleen is Righton gewoon een Nederlandse, ze is ook nog eens op en top vrouw.
Zijn rugtas is voller dan strikt noodzakelijk. Elke dag stopt hij alle boeken die hij heeft in zijn rugtas en neemt ze mee naar school, ongeacht of het vak wel ingeroosterd staat. Tegen het einde van de lunchpauze veegt hij de broodkruimels uit zijn encyclopedie en gaat alvast voor het klaslokaal staan zodat hij zich verzekerd weet van een goede plek vooraan. Zijn brilletje zet hij nog even recht op zijn neus. Joost Eerdmans is er klaar voor, hij heeft een missie. Ooit zullen de mensen zien hoe slim hij is. Continue reading
Bij mij in de straat woonde vroeger een voormalig topsporter. Zeker acht maal daags liet hij de hond uit. Straat op, straat af, bijna ieder uur. Deze man had het begrepen. Hij accepteerde dat zijn gloriejaren voorbij waren, en dat hem niets restte dan zijn tijd op aarde uit te zitten. Zijn lot droeg hij in de vorm van een versleten joggingbroek, over de toekomst maakte hij zich geen illusies. Zijn blik altijd strak naar de grond, omdat er aan de horizon niets meer te halen viel. Continue reading
Wie wel eens in de horeca heeft gewerkt, weet dat het vaker voorkomt dan mensen eigenlijk willen weten. Koks die, uit verveling, balorigheid of minachting, hun zwetende geslacht uit de broek halen en die eens stevig in een kop soep onderdompelen of aan een salade afvegen. Dat is geen ramp. De meeste koks zijn hygiënisch tot op het ziekelijk af, dus de kansen dat je er een ziekte of zelfs maar een nare smaak aan overhoudt, zijn minimaal. Gezegend zijn de onwetenden. Heel anders wordt het wanneer de kok, zijn broek alvast losknopend, op een willekeurig tafeltje toeloopt en daar te midden van alle omstanders zijn roede op het voorgerecht parkeert. Met de complimenten van de chef. Soms is het gewoon beter om niet te weten wat zich achter gesloten deuren afspeelt. Continue reading
Een echte man kan een vrouw bevruchten door een kiwi naar haar te gooien. Hij panikeert wanneer hij een donzen badhanddoekje op zijn hotelkamer aantreft en ontsteekt in woede als hij bloemetjes ruikt. Jam eet hij alleen als er teer in verwerkt is, en hij scheert zich iedere morgen door een steekpartij uit te lokken en zijn gezicht in een hoek van vijfenveertig graden naar de belager te draaien. Dat is althans het traditionele manbeeld. Maar wat moeten we dan met al die andere mannen?
Het moet een mooie zomeravond geweest zijn in 2005. Geert Wilders brak zijn hoofd over de oprichting van een nieuwe partij, en probeerde zijn gedachten wat te verzetten. Hij vulde een schoteltje met melk en zette dat buiten voor de egels, die ook in Limburg dorstig worden rond schemering. Toen hij de volgende morgen het schoteltje naar binnen wilde halen, trof hij tot zijn verrassing een volwassen man op handen en knieën aan voor het lege kommetje. Er zat nog een restje melk op zijn lippen. ‘Zeg, wil jij anders mijn woordvoerder dierenwelzijn worden?’ vroeg Geert Wilders. ‘Nou en of,’ zei Dion Graus. Continue reading
De laatste weken word ik geplaagd door een curieuze droom. Ik loop door de stad en merk dan plots dat ik achtervolgd word door een meisje. Althans, door iemand met een wijvenkapsel. Telkens wanneer ik omkijk, duikt hij vlug achter een groentekraam of verbergt zijn gezicht achter een grote krant. Ik word achtervolgd door Ernst-Jan Pfauth, blogevangelist en beginnend schrijver. Dromen, zeker terugkerende, hebben meestal een goede reden. Het zijn de waakhonden van de ziel, zodra er onheil dreigt, slaan ze aan. In dit geval moet mijn onderbewuste er deerlijk naast hebben gezeten. Want zoals iedereen weet: als een blogger besluit om een boekje te schrijven, is hij toch vooral een gevaar voor zichzelf. Continue reading
Misschien zijn het de unheimlich schone meren of de vervelend frisse lucht. Het kan de kameleonreeks zijn die het hem deed, de hoopvolle gezichten wanneer het vriest of het feit dat een provincie schijnbaar recht heeft op een eigen sectie in de universiteitsbibliotheek. Feit is dat ik een zekere agressie voel opborrelen wanneer Friesland ter sprake komt. Ik ben ooit al eens op de vuist gegaan met zo’n irritant bonte koe, en als ik de Beer van Lemmer ooit tegenkom dan haal ik een ring door zijn neus en verkoop hem aan een zigeuner zodat hij de rest van zijn leven op een straathoek in Boekarest kan dansen. Continue reading
Het moet een jaar of vijf geleden geweest zijn toen ik uw verdachte, Joran van der Sloot, voor het eerst ontmoette. Dat was bij de vrijwillige dierenambulance van Aruba, waar wij beiden tot een taakstraf veroordeeld waren. Ik voor een mild tot aanvaardbaar zedenvergrijp, hij om redenen die hij liever niet bekend wilde maken. U moet weten, de verdachte is in werkelijkheid een schuchter aapje.
Continue reading
Mocht ik een kunstenaar zijn, dan stemde ik zonder enige twijfel op Fred Teeven van de VVD. Met name voor beeldhouwers heeft dat enige voordelen. Word je uitgenodigd op het ministerie om een borstbeeld van hem te maken, dan voldoet het om een blok klei met enige kracht tegen de vloer te smijten en er vervolgens met je pink twee oogjes en een mond in te prikken. De lobbige vleesemmer van Fred Teeven die voor een gezicht moet doorgaan, wordt getekend door een rechtlijnigheid die hij ook in zijn standpunten probeert uit te dragen.
Continue reading
De legende luidt dat er twee mensen zijn die iedere student in Amsterdam kent: Maurice Seleky en Thierry Baudet. Een absolute waarheid; ik ken ze allebei, mijn vrienden kennen ze allebei, ze schijnen elkaar zelfs te kennen. Seleky, schrijver in wording en cultheld in ruste, heeft op deze plek geen introductie nodig. Voor Baudet ligt dat anders. Hij geeft tegenwoordig les aan de universiteit van Leiden, in de hoofdstad lonkt de vergetelheid. En dat zou zonde zijn.
Continue reading
U, beschaafde Amsterdamse student, twijfelde natuurlijk nog een beetje tussen Groenlinks en D’66. Welnu, er is een alternatief. Vanmiddag presenteerde de PVV haar verkiezingsprogramma, met daarin goed nieuws voor studenten. Zo belooft Wilders de studiefinanciering intact te laten, en ook de OV-studentenkaart staat niet discussie. Universiteit en hbo worden nooit samengevoegd, zodat die achterblijvertjes lekker aan hun kant van de Amstel kunnen blijven. 5 mei wordt weer een vrije dag, u hoeft dus nooit meer een college te missen om Kane, van Velzen en de Vengaboys te zien op het Museumplein. Het rookverbod wordt opgeheven en ook vrouwenbesnijdenis staat op de helling (je weet het maar nooit, bij die damesdisputen). Kortom, een stem op de PVV is een stem voor een mooie studententijd. En hoera: we krijgen een dierenpolitie!
Wanneer je een schrijver van stukjes bent, is het misschien niet zo’n goed idee om te ijveren voor het inperken van de persvrijheid. Een DJ pleit ook niet voor het invoeren van een avondklok. En toch werd ik overvallen door een groot begrip voor de maatregelen van Silvio Berlusconi na het lezen van Papi, waarin drie Italiaanse auteurs meer dan vierhonderd pagina’s uittrekken om te vertellen wat iedereen al wist: dat hun premier een absolute held is.
Continue reading
Zelf het afscheid van Camiel Eurlings was een bewijs van zijn genie. Een gedekte aftocht, zo vlak voor het opstappen van Wouter Bos en Hans van Mierlo. Bos verdween om huisman te worden; zeven uur op om boterhammen te smeren, klaar-over te spelen ergens in Noord. Ook Camiel koos voor zijn gezin, las ik. Wat men vergat om erbij te vertellen: hij heeft helemaal geen kinderen. Hij neemt de rest van het jaar vrij om een noord-zuidlijn aan te boren in zijn vrouw.
Continue reading
De ideale schoondochter wordt met uitsterven bedreigd. Chantal Janzen bleek een gemeen secreet, Natasje Froger gaat van deur tot deur om bijstandstrekkers energie tegen oliecrisisprijzen te verkopen en de negerimitaties van Wendy van Dijk beginnen na de eerste kennismaking al te vervelen, waarschijnlijk eerder als je vader Winston Bogarde is. Het wordt dringen voor de moeders van Nederland, want eigenlijk is er maar één echte kandidaat die nog niet ontmaskerd is: Yvon Jaspers.
Continue reading
En omdat het zaterdag is, krijgt u vast een aanwijzing.
‘Weet je,’ vertelde een Angolese jongen me ooit. ‘Oost-Afrikaanse vrouwen zijn zonder enige twijfel de mooiste vrouwen ter wereld’. Nu ben ik niet het type mens dat zomaar advies van Afrikanen aanneemt. In die contreien denken ze immers ook dat gewapende strijd bij een goede opvoeding hoort en dat je zekere infectieziektes kunt voorkomen door driemaal daags aan een dode toekan te likken. ‘Daar denken wij in het vrije westen heel anders over, vriend,’ verzekerde ik hem. Maar dat was nog voordat ik van Yasmine Allas gehoord had.
19 februari, Zaanstad. Uit een donderdag verschenen smaaktest door de Allerhande, blijkt dat Vietnamezen de meest romige mensen van het Aziatische continent zijn. Zij werden door een panel massaal aangemerkt als ‘zeer romig’. Ping Nguyen, woordvoerder van de Vietnamese gemeenschap in Nederland, is verheugd: ‘Wij hebben nooit getwijfeld aan onze romigheid, maar dit is een grote eer.’ Volgens juryvoorzitter Fien Brederode is de overwinning meer dan terecht: ‘Vietnamezen hebben niet de reputatie romig te zijn, toch waren wij al snel unaniem in ons oordeel. Ze zijn heerlijk romig, en dat terwijl de gemiddelde kwaliteit ons wel tegenviel.’
Continue reading