Als je wilt dat Arthur Japin je liefheeft, moet je voor alles een jongen zijn. Als je wilt dat Arthur Japin je liefkoost, moet je vrij zeker het lijf hebben van een marmeren Griekse adonis en als je wil dat hij je afzuigt moet je waarschijnlijk je piemel in bladgoud wikkelen. Mijn punt: de man houdt alleen van edelkitsch. Maar dat is zeker niet het ergste.

Continue reading →

Op een idyllische lentedag fietst door de idyllische Bosboom-Toussaintstraat een idyllisch liefdespaar. Het is Sophie Hilbrand met haar gebronsde acteursvriend. Ze houden elkaars hand vast en lachen hun witte tanden bloot. Zij is wat dikker dan normaal, maar daar kan ze niets aan doen want ze is zwanger. Op een zonovergoten terras waar mooie twintigers prosecco drinken gonst het: ‘kijk, daar heb je Sophie, wat een leukerd he?’, ‘Ontzettend leuk, en zo normaal gebleven.’

Continue reading →

Mijn huis biedt uitzicht op het epicentrum van Oud-Zuid: het terras van café Wildschut. Als het terrasweer is kan ik vanuit het keukenraam zien hoe de goedgeklede cliëntèle zich daar komt bezatten Het leukst zijn de zonnige vrijdagavonden. Als ik tijd heb neem ik er zelf dan ook een biertje bij en nestel me in de vensterbank om te zien hoe zich voor de deur van de kroeg langzaam een menigte van rijkaards verzamelt. Tussen de pastelkleurige overhemden zie je zo nu een dan een vrouw, maar het merendeel is man. Een beroepsgroep is overduidelijk dominant vertegenwoordigd: de makelaar. Je herkent hem meteen. De makelaar heeft, naast de Vespa en de onafscheidelijke map onder zijn arm, ook een parelwitte glimlach en een wat glanzend gezicht. Je zou hem bijna vertrouwen. Een overweldigend deel van het karige aantal Nederlanders dat onlangs naar de stembus ging vond dat ook. Ze kruisten vastberaden het hokje voor Barry Madlener aan. Samen met vier PVV vriendjes gaat makelaar Madlener nu dus naar Brussel om in het Europees parlement te pleiten voor afschaffing van het Europees parlement.

Continue reading →