JS
Eigenlijk heb ik de tekst van Monkey Gone To Heaven nooit zo goed begrepen. Iets over een wezen in de lucht dat, als ik het goed heb, wordt opgezogen in een gat. Waarna een aapje naar de hemel gaat en alles zal gaan branden. Ook dat nog eens, alsof opgezogen worden in een gat al niet erg genoeg is. De keren dat het nummer van The Pixies door het redactielokaal klonk, uit de gammele speakers van de afgetrapte Apple die waarschijnlijk nog door Theodor Holman zelf is aangeschaft, zijn niet te tellen. De keren dat ik daarna naar de computer moest rennen om de Vengaboys af te zetten trouwens ook niet.
God straft wie rocker in Holland wil zijn. Dat is het refrein van een liedje dat Jan Rot schreef, zo ergens begin jaren negentig. En Jan Rot had gelijk, zo is het natuurlijk ook. Als je in Amerika popster bent, dan mag je zelf de kleur uitkiezen. Van de M&M’s of de callgirls in je kleedkamer. In Nederland mag je al blij zijn als je een stapeltje consumptiebonnen krijgt van de lokale jongerenwerker in spijkerpak. Rocker in Holland zijn betekent ploeteren, zwoegen, zweten, een dagelijks gevecht om het hoofd boven bijstandsniveau te houden. Een uitputtingsslag. Zelf ben ik jarenlang getuige geweest van het geploeter en gezweet van de Amsterdamse band Moke. En toch, eigenlijk had het best iets charmants.
Opvallend persbericht kwam er zojuist binnen, op de Propria Cures-burelen. Onze minister van informatievoorziening Ernst Hirsch Ballin timmert weer eens aan de weg. Terwijl zijn collega’s liggen te bakken en te braaien in Zuid-Frankrijk of gewoon lekker in Zeeland, lanceert hij zijn nieuwe campagne ‘Veilig Internetten’. Benieuwd welk addertje er dit keer onder het gras zit, om de greep van de overheid op u de internetgebruiker in te perken. Was het eerst alleen iets met het verbieden van pokerspelletjes op het wereldwijde Sodom en Gomorra (Genesis 18:1-19:38), later moest het hele internet eraan geloven. Want als het aan minister Ernst ligt krijgt iedereen zo snel mogelijk een eigen internetprofiel. Niet op paryflock of gesjellig bij gayromeo, maar op een server van de overheid die toegankelijk is voor, nou ja, de overheid dus. Weer een poging om onder het mom van veiligheid de overheid over uw schouder mee te laten kijken. Niemand die zich er aan lijkt te storen, op een enkele broodschrijver in de blogosfeer na. Maar je moet het hem wel meegeven, Hirsch Ballin is van het doorpakken. Wilt u ook eens wat anders tijdens de vakantiedagen dan alweer een middag naar de IKEA of Strand West, kom dan 27 juli naar de ‘kick-off’ van deze ‘zomerse campagne’. En waar kan een campagne tegen internetranzigheid beter gehouden worden, dan in het Kijkduinpark. Te vinden op www.roompotparken.nl. Als dat geen gekke boel wordt.
Wat een schrik deze ochtend, bij het lezen van de krant van wakker Nederland. Geef je net je Danerolles-croissant een behandeling met jam uit zo’n gezellig klein potje van Albert Heijn, lees je dat Ellen ten Damme levensmoe is. In de Telegraaf maakt Nederlands lekkerste halftalent bekend volgende maand mee te doen aan een messenwerpact in het circus. Voor iemand bij wie alles wat ze aanraakt maar half lukt, kun je je afvragen of dat nou wel zo verstandig is, jezelf laten bekogelen met complete messensets. Ten Damme zelf houdt er dan ook serieus rekening mee dat haar circusdebuut eindigt in een levend ezeltje prik: ‘Ik doe inderdaad mee aan de messenwerpact. Daar zie ik wel een beetje tegenop. Stel je voor dat ik een rare beweging maak…’ Continue reading
Als je een ongelooflijke hekel aan sport hebt, dan kun je daar natuurlijk gewoon voor uitkomen. Je kunt de Champions League-finale luid zuchtend afzetten en zo’n heerlijk Zweeds kwaliteitsdrama van Ingmar Bergman in je dvd-speler stoppen. Of als het gejuich van de buren in hun feesttent je teveel wordt, dan draai je de volumeknop van je B&O net wat hoger, zodat ze overstemd worden door een lekker stukkie Mahler – koper, het liefst veel koper. Bij de Volkskrant hebben ze ook een grondige hekel aan sport, en als je kijkt naar de oplossing die ze hebben gevonden, dan zit het blijkbaar erg diep. De Volkskrant heeft de Utrechtse stadsdichter Ingmar Heytze ingezet als sportcolumnist. Continue reading
Boeng Kak. Zo heet het meer waarop ik uitkijk, door het raam en de kieren in de houten vloer. Alleen onder het bed en in de hoeken zijn de planken nog bedekt met wat strepen opkrullend linoleum. Guesthouse No. 10 mag er dan uitzien alsof de hele boel iedere moment in het Boeng Kak-meer kan donderen, ze bieden hun klanten wel een full service-pakket aan. Nog geen minuut nadat ik mijn kamer heb betrokken, het kussensloop vervangen en een vochtig doekje over de bedrand heb gehaald, wordt er op mijn deur geklopt. Het is de receptionist met wie ik eerder de prijs van drie dollar per nacht overeen ben gekomen. Inclusief schone handdoek. Hij vraagt me of ik hasj nodig heb, of pillen. Of dat hij vanavond soms ‘boom boom’ voor mij moet regelen. Ik bedank, maar informeer wel of het nog steeds mogelijk is met een AK47 op een geit te schieten, zoals ik eerder van een medereiziger hoorde. ‘Geen probleem, je kunt je morgen om negen uur melden bij de shooting range’, zegt de receptionist. ‘Of had je liever een handgranaat gegooid?’
Het is tien uur ’s ochtends. Welkom in Phnom Pen. Continue reading
Soapies en TMF-meisjes die opeens iets inhoudelijks gaan doen, het is een bekend verschijnsel in showbizzland. Meestal eindigt dat in een zwart gat (waar is Toet Fabiene eigenlijk gebleven?) of zomerprogramma’s waar je alleen met samengeknepen billetjes naar kunt kijken.
In een interview met Volkskrant-magazine maakt Clairy Polak komend weekend bekend dat ook zij toe is aan een nieuwe uitdaging. Continue reading
Het is weer zondag en dat betekent met rechte rug naar de radio luisteren, terwijl de sukadelapjes gemoedelijk op het gasfornuis sudderen. Tijd ook voor een stukje verdieping. JV lacht zich nog maar eens een kriek om Youp’s laatste column over de bierfiets (de bierfiets, hoe komt de man er toch op?), JG steekt een vlag in de fik voor de Iraanse ambassade, StB mijmert na over de speech van Louis van Gaal en JS checkt of de draaibar van de April nou eindelijk weer es geopend is. En OK? Die laat haar hond Lotje een ferme plas doen tegen de vandaag geopende Kees Fens-brug. Ja Lotje, laat die goudgele straal maar kletteren tegen de brug van ome Kees. Tot maandag!
Stel, je laat 78 miljoen euro belastinggeld verdwijnen. Niet door een avondje goed los te gaan in Yab Yum met een kilo sos, meisjes die Le Duc van achteren heten en een bakje pinda’s van de zaak. Al zou je het willen, Yab Yum is hartstikke dicht. Nee, je laat dat geld verdwijnen door het in IJsland te stallen bij een lokale Pippi Langkous-bank. Een normaal mens pakt dan zijn spullen en zegt: ‘echt onwijze sorry hoor, van die 78 miljoen’. Maar niet als je Harry Borghouts heet, een kek montuur – mét tijgerprint – draagt en namens GroenLinks de provincie Noord-Holland bestuurt. Dan mompel je iets over de ‘Wet financiering decentrale overheden’ en een onderzoeksrapport dat geen rekening heeft gehouden ‘met het feit dat door de kredietcrisis de hele wereld in brand stond’. Wat Harry’s manier is om te zeggen: ‘fuck jou klootjesvolk, ik blijf lekker zitten waar ik zit’. Om Borghout’s partner in crime Ton Hooijmaijers weg te krijgen was een webcolumn op campus.tv genoeg. Met fashion victim Har ligt de zaak duidelijk anders. Kratje bier dat zijn montuur eerder vertrekt dan hij zelf?
Het regent al dagen, hier in Saigon. De regen die tegen de skyline waait terwijl duizenden brommers zich door de ondergelopen straten persen, het staat deze stad wel. Een jungle in fel gekleurd neonlicht. Morgenochtend vertrek ik met een binnenlandse vlucht naar het Noorden, waar ik vrienden bezoek. Omdat ik in het vliegtuig, de bus en de trein altijd de local naast me krijg die zijn vier woorden Engels wil oefenen, loop ik een boekwinkel aan Le Loi in. Voor de aanschaf van een excuus, iets waarachter ik me kan verschuilen. Zoals in elke Aziatische boekwinkel bestaat ook hier het assortiment voor driekwart uit zelfhulpboeken. Oprah, The Secret, dat soort werk. En Kluun.
Er bestaan veel wetmatigheden in de journalistiek. Niks zo voorspelbaar. Zo kopen alle mannelijke redactieleden van HP/De Tijd hun jasjes in een geheime winkel waarvan alleen zij de locatie weten. Te krap in de heupen, de mouwen te lang en een handzaam zakje op de borst voor de buil met shag en wegwerpaansteker. De Jan Zandbergen-look. Andere wetmatigheid: wie voor de Groene Amsterdammer schrijft is bang voor Xandra Schutte, de ijzeren lesbo met een kapsel dat helemaal niet bestaat, maar op de een of de andere manier twintig jaar geleden op haar hoofd is geland en nooit meer de weg terug heeft gevonden. En dan de hardnekkige neiging van journalisten om elkaar over te schrijven, zodat er een sneeuwbaleffect ontstaat waardoor een hype vanzelf een nog grotere hype wordt, en omgekeerd. Uit gebrek aan inspiratie, luiheid of de neiging om het halve BNP van Colombia naar binnen te trekken (toch, Tom Kellerhuis?). Van die laatste wetmatigheid is Rita Verdonk het slachtoffer geworden. Continue reading