OM is zo moe als een hond: Buringaap

Hé verrek, de stofzuiger zit weer verstopt, dacht ik. Kggkkkrrr. Dat gebeurde wel vaker sinds ik er kattengrit mee had proberen op te zuigen. Even uitkloppen, dan ging het meestal wel weer. Maar dit keer hield het geluid ook na het legen van het filter aan. Kggguakuauaua. Met een satéprikker pulkte ik nog wat korreltjes uit de zuigmond. Nog steeds geen verbetering. Wahuwahuwahukrrrrrk. Alsof er een kiezelsteentje vastzat in het keeltje van een baby en het gehuil door een wah-wah-pedaal werd geleid. IJzingwekkend. En vreemd, want het ding zoog verder nog prima. Toen had ik het door: het knarsende, overslaande geluid kwam helemaal niet uit de stofzuiger, maar uit de gehandicapte acteur Daan Buringa die beneden op straat aan het roepen was.

Volgens mij had hij het over een gestolen handbike (?), maar goed verstaan deed ik hem niet. Daans articulatie wordt nogal aangetast door zijn spierziekte: ataxie van Friedreich. Een naam die, wanneer hij hem zelf probeert uit te spreken, klinkt als een opstijgend vliegtuig. Die dag zal hij niet alleen schreeuwend langs mijn huis zijn gerold, maar ook langs de burelen van Het Parool, want een paar dagen later verscheen er een foto van zijn hoofd met halfdichte ogen en halfopen mond (een optimist zou zeggen halfopen ogen en halfdichte mond) in het auteursbolletje van de nieuwe zomercolumnist.

Toen de mensen bij Het Parool Daan voorbij hoorden rollen moeten ze hebben gedacht aan die experimentele muzikanten die synthesizers vastmaken aan paddenstoelen. Ze prikken wat elektroden in een champignon en zetten de elektronische impulsen van de schimmel om in ‘muziek’. Zo wordt het gevoelsleven van de paddenstoel eindelijk waarneembaar voor de mens. Dat vonden ze bij Het Parool zo supervet dat ze hetzelfde besloten te doen met Daan. Aan zijn overslaande gemurmel is geen touw vast te knopen, dus gaven ze hem een laptop en zetten ze er hun beste eindredacteur op. Eindelijk zouden we kunnen lezen wat er in zo’n wielmensje omgaat!

Het is leuk om een keer te horen, maar die zwammenmuzak klinkt natuurlijk nooit echt ergens naar. Champignons hebben nou eenmaal een uitzonderlijk slecht gevoel voor ritme. Na een paar schimmelchansons ben je er wel weer klaar mee. En datzelfde geldt voor de columns van Daan. Eerst is het nog smullen, die stukjes van een gehandicapte: hij kan geen meisjes krijgen, hij moet een half uur wachten op assistentie bij station Alkmaar, hij moet elke dag een paar keer een katheter bij zichzelf inbrengen en zijn handbike (een object waarmee hij dus kan fietsen met zijn rolstoel – zo begrijpen we nu) wordt gestolen waardoor hij niet meer naar de sportschool kan om zijn laatste drie nog wel functionerende spieren te trainen. Maar na een paar columns weten we het wel. Het binnenleven van een gehandicapte blijkt helemaal niet zo interessant. Niet interessanter dan het binnenleven van een champignon, althans.

Bovendien lijkt het erop alsof de ataxie ook zijn hersenspier heeft aangetast. In een van zijn laatste columns maakt hij zich boos om de overheid, die een nieuw (en heel duur) medicijn dat de achteruitgang van zijn spieren iets kan tegenhouden niet wil vergoeden: ‘Wat ik ervan begreep, is dat mijn stem, mijn gehoor en mijn toekomst samen met de prijs van Skyclarys in een formule verdwijnen. De uitkomst bepaalt hoeveel ik waard ben.’ Ja, Daan, dat is nou eenmaal hoe het werkt: alles wordt besloten aan de hand van een formule. Een nieuwe supermarkt wordt alleen gebouwd als die supermarkt wat oplevert. En ook schepsels met vier wel-werkende ledematen hebben een prijs: de provincie bouwt geen dure rotonde op een kruispunt waar maar één iemand per jaar doodgaat, dat moeten er minimaal drie zijn. Of zes, als ze in een rolstoel zitten. That’s life. Als je dat onacceptabel vindt moet je boos worden op Big Pharma of op het systeem dat ervoor zorgt dat Skyclarys (blijkbaar geen minigame in Minecraft) zo duur kan zijn. Boos worden op de overheid omdat ze die 300.000 euro niet wil betalen is alsof je boos wordt op je sluitspier omdat die de fallus van je verkrachter niet goed heeft tegenhouden.

Kan gebeuren, zou Het Parool nu moeten denken: experiment mislukt. Gelukkig was het maar een zomercolumnist en kunnen we hem bij het vallen van de eerste blaadjes het kantoor uit trappen. Maar nee, de elektroden blijven nog even aan de champignon bevestigd: Daans column is verlengd tot eind dit jaar. Dat betekent dat we nog een paar maanden moeten lezen over Daan die op een Halloweenfeestje voor Stephen Hawking wordt aangezien en Daan die uitglijdt op een besneeuwde helling en al rollend verandert in een hele grote sneeuwbal. Anyhow, Daan, kom je binnenkort je handbike toch maar ophalen? Mijn berging staat vol en op Marktplaats wil niemand hem kopen.

OM