Monthly Archives: september 2014

In 2007 is uit een onderzoek de herkomst van de moderne huiskat gebleken: zo’n tienduizend jaar geleden moet ergens in het Midden-Oosten, van oudsher de plek waar de grote ontwikkelingen der mensheid plaats vinden, een wilde kat uit het struikgewas zijn gekropen om zich, in een van de eerste menselijke nederzettingen die gewassen verbouwde, te goed te doen aan de grote hoeveelheden ongedierte die ook de voordelen van nieuwbakken fenomenen als akkers en graanschuren hadden ontdekt. De eerste ecologische ongediertebestrijder was geboren.

Nu, honderd eeuwen later, is het tijd de balans op te maken. Zoals dat gaat met ecologische bestrijdingsmiddelen is ook de kat een poes zonder klauwen gebleken. Muizen, ratten en andere welvaartsziektes tieren nog altijd welig in de spouwmuren en kruipruimtes van de beschaving, terwijl er rond katten een hele industrie van vervangend voer is ontstaan, waar grof geld in omgaat. 44% van de totale omzet bij dierenwinkels in Nederland bestaat uit de verkoop van diervoeding, en met maar liefst 4 miljoen katten tegen slechts 2 miljoen honden en een schamele 1 miljoen konijnen is de kat binnen de branche de kip met de gouden eieren.

Hoog tijd dus dat eerzame organisaties als de NVWA optreden tegen deze inefficiënte, sterk verouderde techniek van ongediertebestrijding. In navolging van de succesvolle bestrijdingscampagnes die Mao in het communistische China voerde om achtereenvolgens de spreeuwen en de insecten uit te roeien, heeft de NVWA de controle op cafékatten aangescherpt, en is bovendien overgegaan tot het actief handhaven van het verbod op huisdieren in ruimtes waar eten wordt bereid.

Naar goed Nederlands overheidsgebruik gaat de NVWA het houden van katten in cafés niet openlijk verbieden, maar gaat het eigenaren van zowel een café als een kat die daarin woonachtig is, het kattenhouden dusdanig onmogelijk maken dat een katvrij etablissement de enige leefbare optie wordt. Dat een kat niet in de keuken zou moeten mogen komen, zal geen mens verbazen. Dat er tussen de keuken en het taplokaal dusdanig veel voetverkeer is, dat de meeste cafés een open keuken hebben, is al even begrijpelijk. De NVWA legt nu de vinger op de zere plek en verklaart deze constructie tot verboden voor katten. De caféhouder die zijn keuken netjes afsluit, maar niet elke keer dat er iemand een tosti bestelt die hele steriele toegangssluis door wil lopen, wordt ook op de vingers getikt. Zodra er achter de bar meer culinaire handelingen worden verricht dan koekjes op schoteltjes leggen is ook de bar verboden terrein voor de kat. De sluwe uitbater, tot slot, die een katvrije keuken heeft, geen voedsel achter de bar bewaart, en de kat netjes in de kelder laat eten, ontspringt de kattengestapo niet: in de keuken liggen immers sinaasappelen opgeslagen. Wij hoeven niet opgeleid te zijn als NVWA-inspecteur om te kunnen begrijpen dat een lekkernij als een sinaasappel niet te versmaden is voor de gemiddelde kat, en hier een gezondheidsrisico van formaat op de loer ligt, waartegen doortastend moet worden ingegrepen.

Wanneer de Amsterdamse horeca wordt overspoeld door muizen en ratten, zullen horeca-ondernemers bij de NVWA gratis vergif op kunnen komen halen. Leg dit vergif vooral nabij het tosti-apparaat en tussen de sinaasappels, tegen zwerfkatten is nog onvoldoende handhaving. De overheid zal er op toezien dat ook de vele boerenbedrijven in ons land geen gebruik meer maken van katten in de bedrijfsvoering, en kwistig met vergif strooien. Als dan, na het sneven van zowel de kat als de muis, rat en zangvogel, ook de insecten verdwijnen, breekt de nieuwe Gouden Eeuw voor Nederland aan. Denkt u eens aan alle werkgelegenheid die ontstaat, wanneer in de fruitteelt (zoals dat, een erfenis van Mao, in China al decennia gebeurt) alle fruitbloesems handmatig bestuifd moeten worden! Immers, ook de bij, nog zo’n luiwammes onder de boerderijdieren, zal deze efficiëntieslag niet overleven. De werkloosheid zal verdwijnen, die opdringerige kopjes behoren tot het verleden, en tijdens het drinken van uw koffie wordt u niet meer gehinderd door dat eentonige gespin. Nadat astmapatiënten al de vruchten plukten van het rookverbod zullen nu ook de mensen met een kattenallergie uit hun sociaal isolement kunnen treden. Na tienduizend jaren als slaaf werpt de mensheid dan eindelijk het juk van de kat van zich af.

Het Centraal Planbureau vermoedt, dat het niet veel langer dan hoogstens tien jaar na invoering van deze maatregel zal duren, tot ook het verzet van eenlingen wordt gestaakt. De succesvolle, horecabrede invoering van het rookverbod laat dit zien. Natuurlijk zullen er caféhouders blijven, die bij hoog en bij laag volhouden dat zij de kat die gemoedelijk op een stoel ligt te slapen, nog nooit hebben gezien. Wellicht zullen er zelfs cafés overgaan tot het verbergen van voer- en waterbakjes in geheime compartimenten, die bij een eventueel bezoek van een controleur de kattenverzorgingsparafernalia aan het oog der wet onttrekken. De inspectie erkent dat Amsterdam een rebelse stad is, maar herinnert de burger er ook aan dat zelfs Amsterdammers zich aan de wet dienen te houden. Burgemeester Van der Laan heeft in een verklaring laten weten het beleid van Den Haag te volgen. Handleidingen tot burgerlijke ongehoorzaamheid zijn niet verkrijgbaar bij Propria Cures. U kunt Propria Cures niet bereiken via redactie@propriacures.nl.

invalid
Minder validen zijn minder. Minder kracht, minder waarde en ook een beetje minder mens. Het enige wat ze meer zijn is gerechtigd zich minder te voelen. Neerslachtigheid is geen recht, het is een privilege. Van nog minder kracht getuigt het te denken dat handicaps of ziekten slechts een ‘andersvormigheid’ zijn. In tegendeel: het is altijd iets dat ze níet kunnen; op die radioactieve superheld wacht ik nog steeds. Stephen Hawking had zijn theorie al af voordat hij een cyborg werd, die telt niet, en in India worden kinderen met staarten weliswaar aanbeden als reïncarnaties van Shiva, maar verder hoor je daar ook zelden van. Foster Parent-godjes, meer niet.

Toch is er nu Het Toegankelijke Symbool, bedacht door Sara Hendren en Brian Glenney, om het oude, stigmatiserende en meelijwekkende symbool voor minder validen te vervangen, u weet wel: die trieste, lijkbleke figuur die maar een beetje stijf op een rolstoel zit en nooit een poot uitsteekt. Dat, tegen dat een eeuwig blauwe achtergrond, ademt maar een ding: wheelchair-blues. Zo zien gehandicapten er natuurlijk niet uit. Gehandicapten zijn dynamisch, volwassen, seksueel, hebben arbeidsethos en denken nooit aan zelfdoding. Geen wonder dus dat het nieuwe, rolstoelracende logo in de meest politiek correcte naties reeds een succes is. Australië (van die mensen met boomerangs) en Oostenrijk (van die man met dat snorretje, en nu die anti-minarettenwetgeving).

En wie anders dan Amerikanen hadden dit kunnen bedenken. De mad men weten wel hoe je iets verkoopt, namelijk aan minderheden. En zeg nou zelf: wie nog nooit een erectie heeft gekregen van de Amerikaanse vlag is een terrorist, een communist of een vrouw. De vraag is echter hoe je minderheden verkoopt. Een bloemlezing.

Men noeme Indianen nu Native Americans, want Indianen wonen in India en men wil niet even star zijn als de ontdekkingsreiziger die de heren-dames naar de maatstaven van zijn eigen ego definieërt. Dat Columbus zijn fout snel genoeg inzag en een Amerika van een India scheidde, en dat dus Amerika een even kolonialistische en veralgemeniserende term is als Indianen: soit. Dat de Natives zich nog steeds verdelen over bepaalde stammen, inclusief rivaliteit en dus onherleidbaarheid, ook dat ziet men niet. Je hebt een leuke naam: hier heb je een nieuwe. Je hebt veren op je hoofd: hier heb je er een in je reet. Je kan slecht tegen alcohol: hier, een casino, ze

Nee, dan lilliputters. Men noeme hen voortaan: Little People. Vinden ze fijn. Recht voor z’n raap, niet om de hete brij heen, en het drukt de machtsverhoudingen ook lekker uit. Het is wachten op de eerste dwergneger met gouden gebit die zich ironisch Lil’ Person noemt. Indien het realisme is, wat men beoogt: Half People dekt ook de connotaties van Little People. Alles was hier beter geweest. Dwerg, een prachtig woord met een lange geschiedenis in de westerse mythologie, vrij recentelijk nog gepopulariseerd in films die beter dan de boeken waren. Een sluw, trots weerbarstig volkje dat draken bevecht en een monopolie in de edelmetalenhandel in stand tracht te houden. Lilliputters. Toegegeven: een verzonnen volk om de Victoriaanse politiek mee te kak te zetten, toch zijn er weinig groepen die zich kunnen beroemen naar een literair stijlfiguur genoemd te zijn. Behalve misschien de christenen, ook geen onverdienstelijk volk trouwens.

De negers. Van Coloreds (dat zijn ze ook) naar Black People (dat niet). Overigens, natuurkunde daargelaten, zwart is natuurlijk ook een kleur en niet een met onbevlekte bijbetekenissen. Sterker, vlekken worden zwart gedacht. Zwart is de gevaarlijke nacht, die men de rug toekeert, de diepe dood, die men ontkent, en de letters op dit papier, die men gratis weggeeft. Verder zijn zwart: gestapo-uniformen, televisieschermen die uit staan, de binnenkant van je oogleden, wanneer je ze heel hard dichtknijpt, omdat je bijvoorbeeld doodsangst uitstaat en aangebrand vlees, waarvan eigenlijk alleen die laatste de naamsverandering enigszins billijkt. Daartegenover staat dan wit, de puntjes troost aan de hemel, de maan, god waarschijnlijk, alle kleuren gebundeld, hoop, inzicht, zeepsop en marmer. Waar de vrolijke anti-these chocolade-vanille de gelijkenis tussen beide rassen zou benadrukken, doch niet het palet zou verloochenen, is zwart-wit de moeder aller tegenstellingen.

En nu dus Het Toegankelijke Symbool, de overtreffende trap in de gedachte dat een handicap iets is dat je kunt overwinnen. Bart Lont, hoofd van aller invaliden in Nederland, vindt het hoogtijd dat het teken eens door ons rolstoel-ontoegankelijke land overgenomen wordt. Oostenrijk, die besneeuwde bergketen, mag ons asfaltlandje tot voorbeeld zijn. Het nieuwe symbool zou volgens Lont ‘tegen de beeldvorming en stigmatisering’ helpen. Het tegendeel is natuurlijk waar. Het oude symbool verwees helemaal niet naar gehandicapten, maar naar hun voorzieningen. Pas nu, nu we met zijn allen de nadruk op de kwiekheid, de levenslustigheid en de dynamiek van de minder validen moeten leggen, wordt het teken een stigma. Namelijk van datgene waar we op voorhand al geen mededogen mee mogen hebben: de fysiek uitgedaagden.

The challenged. Nog zo’n knieval van een kleuterjuf. Je bent niet blind, je bent visueel uitgedaagd; je bent niet doofstom, je bent akoestisch uitgedaagd; je bent niet allebei, je bent sensibel uitgedaagd; je bent niet homoseksueel, je bent reproductief, dan wel ethisch uitgedaagd, afhankelijk van welke dominee je nieuwe button opspeldde. Want ja, ook dat is de implicatie: er is een uitdager. U mag kiezen wie: God de musketier of Satan de pokémontrainer.

En als je de uitdaging niet aangaat, en eens lekker niet levenslustig bent – alle reden toe – dan ben je helaas geen winnaar, een verliezer dus. De handicap wint, de gehandicapte kwam niet op dagen. Bart Lont is de Erica Terpstra van de gehandicaptenbond, met als verschil dat ‘kanjers!’ nu ‘winnaars!’ zijn, en Erica Terpstra een groter toilet heeft.

Op het eerste gezicht zijn het vooral de overeenkomsten die ons verbinden; we zijn bijna even oud, hebben allebei twee studies gedaan binnen de geesteswetenschappen waar je weinig mee kunt en hebben geen van beiden een eigen pagina op Wikipedia. Als we in een eerlijke wereld geleefd zouden hebben zouden Simone van Saarloos en ik dus ongeveer even veel bereikt moeten hebben.

De praktijk laat eens te meer zien hoezeer de man achtergesteld wordt tegenwoordig. Simone is columniste, feministe, filosofe, recensent, essayist, interviewster en redacteur. En alsof ze daarmee nog niet genoeg Simone met de wereld deelt organiseert ze daarnaast ook nog filosofische en feministische avonden en werkt ze aan haar debuutroman, over ‘een bioloog die in boerka de marathon van New York rent.’. Ik daarentegen slijt mijn dagen als stagiair op de redactie van een of ander programma van de publieke omroep in de wetenschap dat degene die tegenover mij zit in anderhalve dag verdient waar ik een maand voor moet werken. En als ik al eens iets organiseer dan is het slechts een vrijdagavond waarop mijn vrienden en ik lekker gek doen en een vreemd hoofddeksel opzetten in het kader van ‘crazy-hoeden-friday’.

Simone heeft wat ik nooit zal hebben: de Sylvia-Witteman-factor. Ze heeft een oer-Hollands gezicht met blonde krullen, een potige bouw en door haar worstenbroodjes figuur ziet ze er toegankelijk en knuffelbaar uit. Bovendien weet ze het niets dat ze te melden heeft op een diepzinnige en prettig leesbare manier te verpakken. Dat heeft ze geleerd in New York, waar ze een half jaar gestudeerd heeft en waar ze nog altijd graag over vertelt, zoals alle mensen die ooit in New York geweest zijn graag laten weten dat ze er geweest zijn en hoe leuk het daar wel niet was.

Het toeval wil, dat ik op moment van schrijven zelf in New York ben, wat een fantastische stad, ik dacht, ik laat het u even weten en er zijn hier twee dingen die ik maar niet los kan laten. Ten eerste een vreemd gevoel van medelijden met de mensen die ook hier last moeten hebben gehad van Simone. Ten tweede, al heeft dit niet zoveel te maken met het eerste, maar ik moet het toch even kwijt, was ik gister in het MoMA. Daar was een hele zaal met de prachtigste schilderijen van Pollock en Newman en het enige waar ik aan kon denken was dat kutgedicht van die lul van een Joost fucking Zwagerman.

Goed, terug naar Simone. Het is natuurlijk niet slim om als zelfverklaard intellectueel mee te doen aan de slimste mens. Als je het goed doet presteer je enkel naar verwachting en als je het slecht doet, zullen de kijkers denken; ‘zie je wel, ik wist wel dat ze niet zo slim was als ze zich voordeed.’ Simone wist niet waar de escape-knop zich bevindt op het toetsenbord. Dat kan gebeuren, het is ook best spannend om een vraag te beantwoorden terwijl er een dikke, in het zwart geklede man met rode schoenen geilig naar je zit te staren terwijl hij zijn enorme lippen bevochtigd met zijn tong, maar als je dan ook niet weet wie David Cameron is, of er een eeuwigheid over doet om te bedenken wie Fidel Castro nou ook al weer was, zou je als seksistische man bijna gaan denken dat vrouwen inderdaad minder intelligent zijn dan mannen.

Nu hoeft Simone het gelukkig niet te hebben van haar intelligentie. Simone is namelijk een feministe van het nieuwe slag. Dit houdt in dat ze zich verzet tegen het (de filosofische Simone zou hier natuurlijk spreken van ‘de’ idee) idee dat mannen die veel vrouwen regelen stoere binken zijn en dat vrouwen die veel geregeld worden sletten zijn. Simone gaat er prat op dat ze veel verschillende seksuele contacten heeft en uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat ze van grote piemels houdt. Nu moet u niet denken dat dit stuk een grote freudiaanse verspreking is, dat ik het heb geschreven uit ongenoegen over de grootte van mijn lid. Niet dat ik groot geschapen ben, dat niet, maar dat heeft hier verder niets mee te maken.

Als een waar filosoof onderbouwt ze haar feminisme met interessante citaten van grote filosofen.
Zo zal ze, als Hannah Arendt-adept, wanneer je haar een slet noemt ongetwijfeld iets van Arendt aanhalen, waaruit het tegendeel blijkt. Welk citaat dat is kan ik u niet vertellen, omdat ik alle vrouwen die slimmer zijn dan ik wantrouw en derhalve niets van Arendt gelezen heb. Uit het te pas en te onpas refereren aan grote denkers blijken echter twee dingen. Ten eerste laat je merken dat je graag wil dat mensen je heel erg slim vinden en ten tweede blijkt dat je dit niet bent, omdat je te kennen geeft dat iemand anders wat je wil zeggen al eerder en beter verwoord heeft.

Zo zou ik, als ik mezelf niet overtuigend genoeg zou vinden kunnen zeggen dat Plato en Aristoteles al wisten dat een vrouw nooit een groot filosoof zou kunnen worden. Dat Kant er stellig van overtuigd was dat vrouwen niet volledig redelijk kunnen denken, zoals mannen dat wel kunnen. En dat ook Kierkegaard, die een Deen was, wat toch een vrij tolerant en geëmancipeerd volkje is, dacht dat vrouwen het zwakkere geslacht waren, omdat ze meer geregeerd worden door angst en emoties.

Gelukkig vind ik mezelf wel overtuigend genoeg en kan ik zeggen dat de grote denker Tim Meijer in 2014 al zei dat Simone van Saarloos niet meer is dan een middelmatig schrijfster en denker met penisnijd.

respect
Respect. Voor uzelf, voor elkaar. Het klinkt zo eenvoudig, een vanzelfsprekendheid. Een logisch gevolg van duizenden jaren religie, kunst, filosofie. Beschaving. Opstaan voor een oud wijf in de bus. Je tas in het bagagerek plaatsen, niet op het kind naast je. Je patat gewoon opvreten tussen de duiven in de Febo, niet zomaar midden op straat. Racistische en homofobe opmerkingen bewaren voor momenten waarop u zich in het gezelschap weet van gelijkgestemden. Bemoedigende woorden voor eenieder die een oprechte poging doet zijn steentje bij te dragen aan de prachtige planeet waarop wij met zijn allen moeten samenleven, hoe volkomen kansloos deze pogingen ook mogen zijn.

Maar niets is minder waar. Met name de onstuitbare opmars van social media heeft de neerwaartse spiraal van de erosie van het Respect in een stroomversnelling gebracht. Zonder enige gêne deelt men video’s waarin het hoofd van een journalist wordt gescheiden van de romp van deze zelfde journalist, wat van weinig Respect getuigt voor de mensen die deze journalist een warm hart toedragen, om van de journalist zelf nog maar te zwijgen. Men levert commentaar op boeken en films die de makers jaren van hun leven hebben gekost om ze in elkaar te draaien.
Terughoudendheid is daarbij ver te zoeken. Met de regelmaat van de secondewijzer van een Zwitsers uurwerk van uitstekende kwaliteit bezigt men woorden als ‘kut’, ‘takkewijf’, ‘kankermongool’, ‘volslagen idioot’, ‘randdebiel’, of zelfs ‘tyfushoer’. Laffe hazen deinzen er niet voor terug doodsbedreigingen te verzenden via anonieme en ontraceerbare e-mailadressen.

Heb toch Respect voor mensen die zich belangeloos inzetten voor het goede doel! Als Yolanthe Sneijder-Cabau aandacht vraagt voor het lot van minderjarige prostituees, door zich acht uur lang te laten opsluiten in een hokje van één bij twee meter, voorzien van niets anders dan eten, drinken, en een smartphone, dan is het zó makkelijk om te zeggen: laat ze zich ook volspuiten in dat hokje? Of: stopt ze pingpongballen in haar kut, ter vermaak van toeristen? Of: Jan z’n moeder wil d’r servies terug! Of: acht uur lang met je smartphone zitten spelen, dat is toch helemaal geen prestatie! Of: wat een aandachtsgeil kutwijf ben je toch, Yolanthe!

Heb Respect voor de artistieke activiteiten die mensen ontplooien! Hoe zou u het vinden als u zou proberen een cumshot-selfie voor conceptuele kunst te laten doorgaan, en de mensen zouden zeggen: dat is helemaal geen conceptuele kunst, dat is een aandachtsgeile snol met sperma in d’r haar?

Heb Respect voor de gevoelens van anderen! Gevoelens zijn een wezenlijk onderdeel van ons mens-
zijn. Vindt u het dan werkelijk een prettig idee dat iemand zich elke nacht in de foetushouding in slaap huilt of vlucht in drank en drugs, alleen omdat u het nodig vond een opmerking te maken over hun tamponfoto? Dat zij iedere week hun ziel, die echt bestaat, bloot moeten leggen bij een therapeut die honderdzestig euro per uur opstrijkt alleen maar om hen te vertellen dat het misschien allemaal niet zo erg is als zij zelf geneigd zijn te denken?

Staat, Respecteer uw burgers! Men neemt aanstoot aan Zwarte Piet? Bon. Dan vervangen we hem toch gewoon door Witte Jantje, de vrolijke tolerantieclown? Pas de problème.

Respecteer uw eigen gevoelens! U heeft ze zelf ook! U hoeft niemand te overtuigen van het tegendeel. En dit geldt niet in de laatste plaats voor uzelf. Wees eerlijk tegen uzelf! Het hoort nu eenmaal bij het mens-zijn dat de mening van een volslagen onbekende het aller-aller-belangrijkste in de hele wijde wereld voor u is! Vecht daar niet tegen! Erken het gevoel, benoem het! Dompel uw ziel onder in dat gevoel! Wentel en zwelg er in! Smeer het over uw lijf als bodylotion! Huil!

Respecteer uw eigen werk! Zeker in tijden van economische onzekerheid geeft het geen pas u waar dan ook met een Jantje-van-Leiden vanaf te maken! Om ons land er bovenop te helpen dient eenieder zijn steentje bij te dragen. Stroop de mouwen op. Knallen. Voor uzelf en voor elkaar! Zelfs als u momenteel andere zaken aan uw hoofd heeft dan het leveren van een professionele topprestatie. Denk niet dat er ook maar één iemand zal zijn die uw slordigheid en nonchalance zal verwarren met ‘cool’ of ‘epic’ of ‘flair’ of zelfs ‘swag’. Neen!!

Vraag niet om Respect, eis het! U verdient het serieus te worden genomen. Sla met uw vuist op tafel en zeg: ik ben hartstikke boos, en dit neem ik niet meer! Een gebbetje op zijn tijd, best. Maar het moet nu echt afgelopen zijn met die lawine van schertsende, persoonlijk getinte opmerkingen! Respecteer uzelf. Zeg tegen uzelf: ik mag er zijn. Ik ben waardevol. Ik verdien warmte en liefde. Want dat verdient u. Omdat u het waard bent.

ufoOp mijn Facebookoverzicht is het al een paar weken heerlijk rustig. Sinds ik iedereen heb geblokkeerd die iets mij onwelgevalligs schreef over de crash van vlucht MH17 zie ik ook beduidend minder holistische Youtubevideo’s, chemtrailfotoalbums en vragenlijsten die moeten bepalen welke van de zeven archetypische oerpersoonlijkheden ik heb.

Hoe deze volstrekte malloten in mijn lijst terecht zijn gekomen weet ik niet, dat wil zeggen, ik weet van elk van de personen die mij zo het kapitalistische bloed onder de biologisch afbreekbare nagels vandaan halen, hoe ik ze ken. Ik weet alleen niet hoe en wanneer ze zijn afgegleden naar de volkomen krankzinnige Niburu-slangenkuil waarin ze nu rondkronkelen, het schuim op de mond, krijsend over de illuminati en het zionistisch wereldcomplot, zonder overigens te weten hoe je illuminati spelt, of wat een zionist nu eigenlijk is.

Facebook is gebouwd op de misvatting dat iedereen iets boeiends te melden heeft, en dat is koren op de molen van de geesteszieke complotindustrie, die louter bestaat uit mensen die deze misvatting inderdaad vurig aanhangig zijn. Men neme een these waar geen speld tussen te krijgen is: alles wat je weet, weet je via de media, en niemand weet of de media te vertrouwen zijn. Deze aanname is absoluut waar. Ik koester met liefde de mogelijkheid dat de Noord-Koreaanse propaganda waar wij zo om lachen de eigenlijke objectieve nieuwsgaring is, en onze Westerse wereld, waarin alle kunst en wetenschap niet ontsproten is aan drie generaties paffige Aziaten, juist uit louter overheidspropaganda bestaat. Het is met dit soort opvattingen echter net als met het solipsisme: het klopt inderdaad dat je alleen van jezelf daadwerkelijk kunt bewijzen dat je bestaat, en dat er geen enkel solide bewijs is dat ik niet schizofreen ben en ik alle mensen om mij heen, en dit blad, en de maatschappij, volledig heb verzonnen en ik in werkelijkheid besmeurd met mijn eigen uitwerpselen in een isoleercel lig, waar ik door de insecten die de werkelijke heersers over de wereld zijn in leven word gehouden omwille van mijn organen. Je moet er alleen niet je leven op inrichten.

Toch is het leven van vrijwel alle complotdenkers ingericht op een heilig geloof in hun complot, wat ze vervelender maakt dan de enkele verdwaalde gelovigen die ik in mijn vriendenlijst hebt. Gelovigen worden doorgaans alleen maar vervelend als ik zelf begonnen ben, bijvoorbeeld door ze onder een status die zich boos maakt over de supermarkt die op tweede Kerstdag geopend is, te wijzen op het feit dat hun geloof een zeer persoonlijke levensinvulling is, een keuze zelfs, en dus geen norm waar de hele maatschappij zich bij neer hoeft te leggen. Als ik er dan nog de Bijbelse waarde van naastenliefde tegenaan gooi heb je de crucifixen aan het dansen, maar laat ik niet nog verder van mijn betoog afdwalen. Complotdenkers geloven in hun eigen gelijk, en hebben bovendien een stevige drang tot kerstening, immers, wij zijn arme dwazen die door de illuminati in het duister worden gehouden over de werkelijke inrichting van de wereld, en de schellen moeten ons van de ogen vallen omdat een glorieuze held met een weblog en een proxyserver ons het licht laat zien. De complotdenker is een egocentrist pur sang. Ten eerste omdat hij denkt als een van de weinigen zicht te hebben op de waarheid, een aanname die niet zonder een veel te groot gevoel van eigenwaarde kan. Ten tweede omdat hij zich als verlosser profileert, iemand die niet alleen de onbetwistbare waarheid in pacht heeft, maar die er ook nog eens uit de goedheid van zijn hart alles aan doet om die waarheid aan zo veel mogelijk mensen op te dringen. De echte uitwassen heb ik ook al voorbij zien komen op facebook, types die een speciaal programma installeren dat hen vertelt door hoeveel mensen ze ontvriend of geblokkeerd zijn. Wekelijks worden deze stigmata aans ons, ongelovige Thomassen, getoond in een statusupdate: kijk eens hoe ik gehaat word, kijk eens wat een martelaar ik ben.

Omdat ik nogal een gebrek aan inlevingsvermogen heb, ergerde ik me wel aan deze mensen, maar voelde ik me nooit geroepen er iets aan te doen. Elf september was een Amerikaans regeringsproject. Nanobots worden door ons eten geroerd. Vaccinaties veroorzaken autisme. Ik vond het allemaal ergerlijk, maar werd nooit echt boos. Soms probeerde ik, als het me echt te gortig werd, in discussie te gaan, maar met mensen die hun mening als een feit behandelen is het moeilijk discussieren. Het keerpunt kwam toen ik een gesprek las dat, enigszins geparafraseerd, als volgt verliep:

Idioot 1: Vlucht MH17 is neergeschoten door rebellen!
Idioot 2: Je hebt het mis hoor. (Link naar onbekende nieuwsbron). Het is inmiddels bewezen dat het vliegtuig uit moest wijken voor onweer. Dus het vloog een andere koers.
Idioot 3: Inderdaad! En wie veroorzaakt onweer? Precies!

Voor wie nog niet op de hoogte is van wie onweer veroorzaakt: dat is natuurlijk de Bilderberggroep, die er financiele baat bij heeft als de Koude Oorlog weer oplaait. Met hun duivelse jujumachines hebben zij een onweerswolk opgeroepen die de arme inzittenden van de Boeing naar een wisse dood heeft geleid. Victorie voor het grootkapitaal!

Helaas voor de complotdenkers werd al snel daarna, mede door ettelijke foto’s van journalisten die niet bij hun ouders in de kelder Niburu zitten te refreshen, maar daadwerkelijk met gevaar voor eigen leven in het rampgebied waren, duidelijk dat 17 juli 2014 een stralende, bloedhete dag was in een reeks van stralende, bloedhete dagen die de bergingswerkzaamheden er ongetwijfeld niet prettiger op hebben gemaakt. Zonder scrupule werd een nieuwe theorie van stal gehaald: vlucht MH17 was vlucht MH370 (of: vlucht MH17 is op Schiphol volgeladen met lijken van mensen die al weken dood waren). Ik vroeg aan de complotdenkers waarom ik al een tijdje, eigenlijk ongeveer sinds die vliegramp, niets meer van mijn naar Bali reizende vriend had vernomen. Het is nu heerlijk
rustig op mijn Facebookoverzicht.

Archief