PC-Boeken
Joost de Vries is een van de weinige jonge Nederlandse auteurs die goede romans schrijven. Zijn tweede, De republiek, verscheen vorige week. Een topboek, maar er is iets verschrikkelijks mee aan de hand. Continue reading
De redactie heeft vandaag de shortlist voor de Zwarte Bladzij bekend gemaakt. De Zwarte Bladzij voor het meest overschatte boek van het jaar zal worden uitgereikt op 15 maart a.s. tijdens het Bal der Geweigerden in Paradiso.
Op de shortlist staan:
Arnon Grunberg – De man zonder ziekte
Hanna Bervoets – Alles wat er was
Özcan akyol – Eus
Dit jaar zal uw redactie voor het eerst De Zwarte Bladzij uitreiken, de prijs voor het meest overschatte boek dat het afgelopen jaar is verschenen in het Nederlandse taalgebied.
Met het uitreiken van deze prijs willen we aandacht vragen voor een belangrijke verschuiving in de literatuur. Steeds meer jonge jongens en meisjes krijgen de gelegenheid te debuteren en hun boek op de televisie en in interviews te verkopen, niet omdat ze zulke mooie boeken schrijven, maar omdat ze een spannend leven of een mooi gezicht hebben. Dat de boeken die zij schrijven de Vaderlandse Letteren onwaardig zijn, lijkt er niet toe te doen. Aan de vergrijzende kant van het gilde, de ‘gearriveerde auteurs’, doet men zijn best niet meer omdat geen criticus het waagt deze gevestigde orde negatief te bespreken. Wie al lang een schrijver is krijgt media-aandacht.
De jury bestaat uit uw eigen redactie. De longlist wordt binnenkort naar buiten gebracht. Op vrijdag 15 maart, tijdens het Bal der Geweigerden in Paradiso, wordt de winnaar bekend gemaakt. Dit jaar staat het bal der geweigerden in het teken van de in 2008 overleden auteur Adriaan Jaeggi. Jaeggi was van 1990 tot 1993 redacteur van Propria Cures.
Op 4 april verschijnt bij uitgeverij Thomas Rap naar aanleiding van de troonsafstand van koningin Beatrix het boek Mijn Majesteit. Koningshuisexperts zoals Claudia de Breij, Dolf Jansen en Jan Siebelink beschrijven hierin hun herinneringen aan koningin Beatrix en geven de lezer een inzicht in hun opvattingen over het koningshuis. In PC alvast twee exclusieve voorpublicaties uit Mijn Majesteit. Continue reading
Een echte man kan een vrouw bevruchten door een kiwi naar haar te gooien. Hij panikeert wanneer hij een donzen badhanddoekje op zijn hotelkamer aantreft en ontsteekt in woede als hij bloemetjes ruikt. Jam eet hij alleen als er teer in verwerkt is, en hij scheert zich iedere morgen door een steekpartij uit te lokken en zijn gezicht in een hoek van vijfenveertig graden naar de belager te draaien. Dat is althans het traditionele manbeeld. Maar wat moeten we dan met al die andere mannen?
Vuistslagen en schoppen, wurgen, krabben, pols gekneusd, pols afgeknepen, tegen het deurkozijn geramd. Met hamer en vuisten in mijn buik gestompt. ’s Morgens opnieuw veel gemopper. Zonder reden uitgescholden. Geslagen, over de knie gelegd. Zeven klappen in mijn gezicht, een stomp tegen mijn hoofd.
Tsja, zo ging dat wel eens. Soms moet je streng optreden Rob, was mij wel eens gezegd. Het kon niet anders. Uitgerekend in de winter dat het voor het eerst in Nederland weer eens flink sneeuwt zit ik hier in een caravan zonder licht, water of wc. Continue reading
Fijn, aangenaam, lekker, verrukkelijk, hemels, prima, prettig, zalig, smakelijk, fantastisch, geweldig: er zijn vele woorden te bedenken om aan te geven dat je iets leuk of lekker vindt. De dames Campert en Van Kooten gebruiken ze niet. In hun boek C’est la vie, waarin ze het historische genre van de gebundelde mailwisseling opnieuw leven in blazen, vinden zij alles heerlijk. Nou, ja bijna alles dan. Een enkele keer vinden ze iets zelfs héérlijk.
Het geluid van paardenhoeven in de straat? Heerlijk. De stilte in het nieuwe huis? Heerlijk. Even een paar daagjes weg naar het buitenhuis in Iviers? Heerlijk. En lezen natuurlijk, ook al zo heerlijk. Want hun mannen mogen dan grote schrijvers zijn, ook zij zijn dol op literatuur. Nee, ze zijn heus niet van de straat. Zo schrijven ze over het ‘heerlijke Extremely Loud & Incredibly Close’ en die verrukkelijke Annejet van der Zijl. Maar bovendien schrijven ze in C’est la vie over de ‘heerlijke dagen’ die ze beleven met elkaar, hun kinderen en hun kleinkinderen. En vooral natuurlijk met hun ‘gezellige onvoorspelbare mannen’. ‘Héérlijk’, aldus het commentaar van de dames. Continue reading
Als De Groene Amsterdammer een boek tot de grond toe afbrandt, dan moet er iets aan de hand zijn. Afgelopen week was het zover. Marja Pruis was voornemens de nieuwe roman van Dimitri Verhulst te bespreken, maar schreef in plaats daarvan een recensie van de nieuwe Brusselmans: ‘De laatste liefde van mijn moeder zou op deze plek besproken worden, ware het niet dat er amper wat over te zeggen bleek. Misschien is het het succes van zijn vorige romans, misschien is het algehele lamlendigheid, feit is dat deze nieuwe episode uit een boertige familiegeschiedenis zeldzaam lusteloos en zouteloos wordt opgediend. (…) Het is niet lollig, niet boeiend, niet schrijnend, het boek ziet er lelijk uit en er staat een drukfout in.’ Alsof Playboy een kleurplaat op de centerfold zet. Continue reading
Wanneer je een schrijver van stukjes bent, is het misschien niet zo’n goed idee om te ijveren voor het inperken van de persvrijheid. Een DJ pleit ook niet voor het invoeren van een avondklok. En toch werd ik overvallen door een groot begrip voor de maatregelen van Silvio Berlusconi na het lezen van Papi, waarin drie Italiaanse auteurs meer dan vierhonderd pagina’s uittrekken om te vertellen wat iedereen al wist: dat hun premier een absolute held is.
Continue reading
‘Weet je,’ vertelde een Angolese jongen me ooit. ‘Oost-Afrikaanse vrouwen zijn zonder enige twijfel de mooiste vrouwen ter wereld’. Nu ben ik niet het type mens dat zomaar advies van Afrikanen aanneemt. In die contreien denken ze immers ook dat gewapende strijd bij een goede opvoeding hoort en dat je zekere infectieziektes kunt voorkomen door driemaal daags aan een dode toekan te likken. ‘Daar denken wij in het vrije westen heel anders over, vriend,’ verzekerde ik hem. Maar dat was nog voordat ik van Yasmine Allas gehoord had.
Atención! Ahora un mededeling muy importante. Gisteravond heeft Carolina Trujillo met haar roman De terugkeer van Lupe García de BNG Nieuwe Literatuurprijs gewonnen. Naast 15.000 euro wint ze daarmee een ereburgerschap van de stad Groningen en het recht om een jaar lang te zeggen dat ze de beste nog niet doorgebroken schrijfster onder de 40 met een oeuvre is. PC feliciteert de parel van de pampas met haar fantastische boek en haar nog betere acceptatiespeech (‘Koop allemaal Propria Cures’). De magiër uit Montevideo schreef volgens de jury een ‘stijlvast boek waarin liefde geen houvast biedt,’ en volgens ons een doorgesnoven versie van The Motorcycle Diaries. Hoe dan ook, koop dat boek. En Carolina: je cheque ligt nog bij JV.
O sorry, ik bedoelde Arnon. Vergeef me, maar is het vergeten van een naam eigenlijk niet de grootste eer die je een auteur kan bewijzen? Dat de auteur als het ware verdwijnt, zal ik maar zeggen. Of niet. Jij zou in ieder geval vast deze zin, bevestigend of ontkennend, zo kunnen neerschrijven dat het als een onomstotelijke waarheid staat. En het bekt ook wel lekker. Anton. Anton Grunberg, schrijver.
Misselijkmakend is het. Hoe de elite haar literaire wansmaak aan de eerzame burger wil opleggen middels de wanstaltige kortlijst (spreek je moers taal!) van Neerlands belangrijkste literatuurprijs. Van de zes genomineerde zijn er vijf hopeloos linkse aanzetten tot multicultureel drama, alleen Lelystad kan ook de deugdzame lezer bekoren. Wij gaan de romans, waarvan er een in het linkse hobbyprogramma NOVA vanavond de AKO-literatuurprijs zal winnen, voor u langs. Continue reading
Bedankt Nederland Leest, voor de bijna 1 miljoen nieuwe exemplaren van Oeroeg. Want die hadden we nog niet in de kast staan! In iedere bibliotheek (die plek waar jonge Marokkaanse kinderen kunnen internetten) is het dunnetje van onze oud-redactrice Hella Haasse (redacteur 1832-1834) nu gratis te krijgen. Yvonne Keuls maakte van het boek een toneelbewerking en Willem Nijholt wordt nog één keer het toneel opgereden om die bewerking op te voeren. ‘Een tijdloos werk’, prijzen liefhebbers Oeroeg de hemel in. En inderdaad. Ook vandaag de dag hebben we nog vriendschappen, en culturen. Me dunkt dat Oeroeg tijdloos is dus. Goed, nu is het de bedoeling dat u allemaal gaat praten over het boek, dus wie zijn wij om daar niet aan mee te doen. Om de discussie aan te zwengelen: wat vindt u van kolonialisme?
Herman, gefeliciteerd met je eersteklas jaarabonnement. Maria Mosterd, volgend jaar beter. (Foto: te groot voor de karige tekst daaronder)
Ook zo’n moeite de archaïsmen en vaktermen in de nieuwste Rosenboom, Zoete Mond, te begrijpen? PC biedt hulp middels een verklarende woordenlijst:
hypnine – het werkende bestanddeel van iets
sulfa – giftige vulva
carbons – de harde uiteinden van een veter
Oké, wij zijn om. Niet Tommy Wieringa, maar Carolina Trujillo (hoi Carolina via Google Alert!) moet de AKO-literatuurprijs winnen. Exact één avond kroegen met de schrijfster heeft ons helemaal overtuigd. En laten we eerlijk zijn: Caesarion is minder dan Joe Speedboot, Weijts wint de prijs over een jaar of vijf al, de 50% Vlaamse jury laat heus de enige genomineerde Vlaming niet winnen, Lelystad valt af wegens ‘niet literair genoeg’ en Joke van Leeuwen is Joke van Leeuwen. Oftewel: het kan niet anders, Trujillo (spreek uit: Troegiel-o) gaat met de beker naar huis. Zeg Wilders, tel je die 50.000 euro er even bij op? Ze pikken onze prijzen in!
Zo. Wij waren zuipen en uitbrakken. Wat is er in de tussentijd gebeurd? Literair nieuws! Gister maakte de Verhofstadtgroep, onder leiding van Guy (niet verwarren met Bert van der Veer) de shortlist van de AKO-literatuurprijs bekend. Genomineerden zijn, in volgorde van kwaliteit: Caesarion (Tommy Wieringa), Godenslaap (Erwin Mortier), Via Cappello 23 (Christiaan Weijts), Lelystad (Joris van Casteren), De terugkeer van van Lupe Garcia (Carolina Trujillo) en Alles Nieuw (Joke van Leeuwen). Dat betekent dus: geen Het Diner, geen Onze Oom, geen Godverdomse dagen op een godverdomse bol en godzijdank niet Die Zomer van Wanda Reisel. Speculeren over de winnaar kan in de comments, maar wij zeggen u vast: Mortier pakt die 50.000 euro.
Het was even wachten, maar hij is er! Dé nieuwe Hans Ratsma! Zojuist in de mail: Intrigerende nieuwe roman over liefde en overmogen. Geachte dames en heren. Zojuist is bij onze uitgeverij een fascinerende roman uitgekomen van de in het Friese Oosterwolde woonachtige schrijver Hans Ratsma, oorspronkelijk afkomstig uit Santpoort. Een geval van liefde is een verhaal over Alfred en Nora Verlaan die in de stilte van de Finse bossen tot verwarrende ontdekkingen komen met betrekking tot hun huwelijk. Nora beseft dat geen mens de kans krijgt aan zijn herinnering te ontsnappen en het verleden een nieuwe vorm te geven, en neemt een dringend besluit. Indien u een recensie-exemplaar wilt ontvangen, horen wij graag van u. Met vriendelijke groet, Martine Kamphorst. Recensie-exemplaar aanvragen kan hierrrrr. (foto: een man die ook Hans heet)
2009 belooft een goed jaar te worden voor degenen die sinds Turks Fruit geen goede Nederlandse trekscène in de bioscoop hebben gezien.
Voor de liefhebbers van seks die altijd weer eindigt in huilen (‘maar schatje, dat vond je toch juist lekker?’), Tirza van Grunberg wordt verfilmd, met de altijd erogene Sylvia Hoeks in de titelrol. Dus als u ook vindt dat het genot van de beleving van seksualiteit eigenlijk de vernedering is, weet u waar u moet zijn. Maar de film is ook uitermate geschikt voor liefhebbers van pedofilie, seks met terroristen, gedwongen seks, betaalde seks en verzonnen seks. Grunberg is na twee romans namelijk al uitgekeken geraakt op de missionarispositie.
Bent u meer van snelle seks na een vlotte babbel? Kluun wordt ook verfilmd. Carice van Houten zal in de rol van de vrouw die bij de dokter komt, eerst moeten acteren dat ze enorme borsten heeft, daarna dat ze er geen heeft. Een hele prestatie, maar als iemand het kan, dan is het Carice wel. Goed nieuws: we hebben ons door iemand die Komt een vrouwtje bij de dokter daadwerkelijk gelezen heeft, laten vertellen dat de seks stopt zodra de borsten eraf zijn.
En de seksscène’s in de film van Robert Vuijsje’s ‘Alleen maar nette mensen’? De casting moet nog gedaan worden, maar wij tippen pornoster Amber Elisa, bekend van het huis van Rapper Steen en die sekslijn met die dikke kale vent in een roze chevrolet. Met zekerheid weten doen we het natuurlijk niet. De enige andere donkere acteur die wij kennen is namelijk Hakim.
(laatste tip: Propria Cures bevat geen nietjes, en is dus ook goed bruikbaar als hygiënedoekje)