StB

atsma eet een komkommer Er zijn een heleboel dingen die eigenlijk verboden moeten worden. Denk hierbij bijvoorbeeld aan Xander de Buisonjé. Helaas worden er nog maar zelden dingen verboden. Respect voor individuele vrijheden wordt hoger aangeslagen dan goede smaak. Dat is jammer. Het zou wat zijn: overal grote borden met daarop het gezicht van Xander de Buisonjé met een groot rood kruis erdoorheen, muziekliefhebbers die hun Xander de Buisonjé contrabande vanuit België door een zelf gegraven tunnel onder de Vaalserberg Nederland moeten binnensmokkelen en een speciaal taskforce de Buisonjé bij de vaderlandse douane. Er is eigenlijk maar één iemand die deze droom kan verwezenlijken: Joop Atsma, de politicus wiens hele carrière een lange aaneenschakeling van wetsvoorstellen om dingen te verbieden is.
Continue reading

1885Ik probeer me vaak een voorstelling te maken van Natalie Righton. In de Volkskrant verschijnen bijna dagelijks spannende stukken van haar hand waarin ze verslag doet vanuit Afghanistan en Pakistan. Vanwege haar Angelsaksische achternaam heb ik lang aangenomen dat haar stukjes werden overgenomen uit the Times of the Guardian. Dat ze werden geschreven door een enorme vent met snor, die toevalligerwijs Natalie heet, zoals er ook mannen zijn die Kim of Anne heten. Maar niets is minder waar. Niet alleen is Righton gewoon een Nederlandse, ze is ook nog eens op en top vrouw.

Continue reading

media_xl_188944Zijn rugtas is voller dan strikt noodzakelijk. Elke dag stopt hij alle boeken die hij heeft in zijn rugtas en neemt ze mee naar school, ongeacht of het vak wel ingeroosterd staat. Tegen het einde van de lunchpauze veegt hij de broodkruimels uit zijn encyclopedie en gaat alvast voor het klaslokaal staan zodat hij zich verzekerd weet van een goede plek vooraan. Zijn brilletje zet hij nog even recht op zijn neus. Joost Eerdmans is er klaar voor, hij heeft een missie. Ooit zullen de mensen zien hoe slim hij is. Continue reading

Kraai? Check!Bij mij in de straat woonde vroeger een voormalig topsporter. Zeker acht maal daags liet hij de hond uit. Straat op, straat af, bijna ieder uur. Deze man had het begrepen. Hij accepteerde dat zijn gloriejaren voorbij waren, en dat hem niets restte dan zijn tijd op aarde uit te zitten. Zijn lot droeg hij in de vorm van een versleten joggingbroek, over de toekomst maakte hij zich geen illusies. Zijn blik altijd strak naar de grond, omdat er aan de horizon niets meer te halen viel. Continue reading

Ik kom, ik kom eraan, ik ben meteen op weg gegaanWie wel eens in de horeca heeft gewerkt, weet dat het vaker voorkomt dan mensen eigenlijk willen weten. Koks die, uit verveling, balorigheid of minachting, hun zwetende geslacht uit de broek halen en die eens stevig in een kop soep onderdompelen of aan een salade afvegen. Dat is geen ramp. De meeste koks zijn hygiënisch tot op het ziekelijk af, dus de kansen dat je er een ziekte of zelfs maar een nare smaak aan overhoudt, zijn minimaal. Gezegend zijn de onwetenden. Heel anders wordt het wanneer de kok, zijn broek alvast losknopend, op een willekeurig tafeltje toeloopt en daar te midden van alle omstanders zijn roede op het voorgerecht parkeert. Met de complimenten van de chef. Soms is het gewoon beter om niet te weten wat zich achter gesloten deuren afspeelt. Continue reading

Archief