Hallo, we zijn er weer!
Geef toe, u heeft ons gemist deze zomer. Het gevoel gaf geen uitgesproken neiging om Zoloft door uw Albert Heijn barbecueworst te pureren, of uw kat aan een touwtje aan het balkon te hangen. Neen, het was een onbestemd verlangen, een zacht sluimerende leegte. Maar wees niet langer bevreesd: we zijn terug. En hoe. JV heeft voor de nieuwe jaargang zijn literaire kapsel bijgepunt en StB is het best te omschrijven als ‘gebronsd’. JG eet al maanden rauw vlees en FvdR’s hitlist reikt tot aan de horizon. LvdG is zonder al te veel platjes uit Chersonissos teruggekeerd en NP verruilde het exotische New York City voor Friesland. We staan op scherp.
En dat alles om u te voorzien van uw tweewekelijkse literaire satire. Vanaf vrijdag te koop bij Athenaeum of op uw deurmat: het Intreenummer. Lees hoe StB haar een Douwtje geeft en Ivo Victoria zich hier thuisvoelt. JV bespreekt Pruis die Verhulst bespreekt die zijn jeugd opnieuw bespreekt. Verder natuurlijk een vlijmscherpe troonrede en een cursus hoe u een langgekoesterde droom in vervulling kunt laten gaan: redacteur worden. En nog veel meer in een dubbeldikke editie. Voor u, om het goed te maken.
Heeft u nog geen abonnement? neem er een. Dat is beter voor ons allemaal.
Ulrik Unger: “De Ramsj Of Het Vagevuur”
Bij de AKO-boekhandel in het station stond hij bekend als Aldi-tas, omdat hij altijd een boodschappentas van deze Duitse supermarktketen bij zich had. Niemand wist hoe hij heette of waar hij vandaan kwam. Bijna iedere dag liep hij de AKO binnen, bleef een kwartier tot een halfuur in de boeken bladeren en ging weer weg zonder iets te kopen. Op de weinige dagen dat hij niet langskwam zeiden de personeelsleden tegen elkaar: ‘Weet je wie er vandaag niet was? Aldi-tas.’
Hij moest ergens in de dertig zijn geweest en had stroblond haar dat, met de scheiding links, altijd netjes gekamd was. De bril met donker montuur maakte een belezen indruk en het smalle snorretje zag er verzorgd uit. Maar aan zijn kleren was te zien dat het niet zo goed met hem ging. Hij droeg altijd dezelfde bietenkleurige windjekker en blauwe trainingsbroek met twee witte strepen opzij. Aan zijn voeten had hij, ongeacht het seizoen, plastic badslippers en dikke, grijze sokken.
En dan die tas.
U can’t touch this!
Te vroeg? Misschien. In ieder geval rapper dan verwacht. Laten we echter niet te lang treuren om de doden maar juist hun levenswerken vieren. Leve de uitvinder van het kruis op de knieën! Wij gedenken Stanley Kirk Burrell, Oakland 30 maart 1962.
Apparently not “too legit to quit” after all.
Socialikme: Paul Damen voelt nattigheid
Wat is dat toch met die PvdA-bestuurders? De hele maatschappij om willen gooien, maar tegelijk hun gulp dichthouden, dat lukt niet. Gebalde vuist: ja, gesloten broek: nee, mond houden: ho maar. Neem nu Jacques Tichelaar, die mongoloïde baviaanachtige die ooit PvdA-fractieleider, nu Commissaris van de Koningin te Drenthe is. Moest zo nodig een pandabeer naar zijn geheime liefde vernoemen. ‘Koosje? Ik heet toch Betty,’ zei mevrouw Tichelaar, en mepte Jacques het huis uit. Een mede-makaak openlijk naar een minnares noemen, hoe diep kan je zinken.
Lees meer »
Heeft u wel eens iets treurigers gezien dan een verlaten, aan een boom gebonden hond, met daarnaast een huilende baby zonder vader en moeder? 
