Gastbijdrage

Wie het interview met Arie Boomsma in Volkskrant Magazine heeft gelezen weet dat het niet goed gaat met de fitness-evangelist. Zelf zegt hij dat het beter met hem gaat dan ooit, maar al die squats de hele dag, dat moet wel dienen om iets te onderdrukken. Toch is Arie altijd bereid om zowel geestelijke als fysieke raad te geven.

 

Beste Arie,
Ik ben vluchteling. Ik ben helemaal van Syrië naar Nederland lopen in karavaan. Ik dacht hier leven opbouwen, maar mensen zij binden varkens aan boom en zij gooien stenen door mij raam. Mij vrouw en kinderen zij zijn bang dat Nederlanders niet gastvrij zijn als wij dachten. Help mij.
Tarek Abboud

 

Lieve Tarek,
Dat is nog eens een goede oefening voor je kuiten, zo’n mars vanuit Syrië! Ik zou als ik jou was niet bij de pakken neer gaan zitten: die stenen kun je uitstekend gebruiken. Door zo’n kei te deadliften train je niet alleen je been- en bilspieren, maar ook grote groepen spieren in je rug, armen en schouders. Zelf lift ik graag als ik even op zoek ben naar de goede woorden. Tijdens het schrijven van dit antwoord heb ik al drie rondes van tien keer achter de rug!
Arie

 

Beste meneer Boomsma,

Net als u heb ik altijd veel hoop geput uit het geloof. Van u begrijp ik dat: God lijkt u op geen enkele manier tegen te werken in de dingen die u onderneemt. Zelfs uw homoseksuele neigingen weet u met hulp van boven ogenschijnlijk moeiteloos te onderdrukken. Hoe anders is dat voor mij? Ik heb een gemene vrouw en een diep ongelukkige, gehandicapte zoon die nooit zal leren lopen. Wat heb ik fout gedaan? Is dit rechtvaardigheid volgens de Heer?

Een gelovig man

 

Lieve medegelovige,Niet zo sip! Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Mijn nieuwe boek Fit (€19,99) daarentegen niet. Ik begrijp uit je brief dat je zoon in een rolstoel zit, maar is er ook iets mis met zijn armen? Druk die jongen een paar gewichtjes in zijn handen! Kun jij hem ondertussen al joggend vooruit duwen. Blijf vooral bidden, twintig weesgegroetjes per dag die je beurtelings aanvult met een reverse lunge en een diepe squat. Veel sportplezier!

Arie

 

Hoi Arie,

Ik probeer iedere week minstens drie keer langs de GGZ te gaan, en richt me dan altijd op verschillende onderdelen. Maandag zit ik bij de gespreksgroep borderline, woensdag doe ik therapeutisch kartonprikken en vrijdag speel ik Cluedo op de psychotische afdeling. Verder let ik op mijn voeding: ik ontbijt met een lithiumshake, lunch met een flink bord citalopram en trazodon, slik de hele dag door clozapine en klap voor het slapengaan de nodige pammetjes. Toch heb ik er vorige week nog een diagnose bijgekregen: een dwangneurose. Is het dan nooit genoeg? Moet ik de hele DSM afwerken? Graag hoor ik hoe jij mijn problemen zou oplossen.

Groetjes,

een verward persoon

 

Hoi verward persoon, wat vervelend nou allemaal. Dwangneuroses zijn bijna net zo naar als hamstringblessures. Het goede nieuws is dat je ze prima kunt bestrijden met mijn fitnessregime. Leg om te beginnen een halter onderaan de trap. Daarmee ga je voortaan bij iedere tree eerst tien keer een upright row doen, en dan tien keer een military press. Als je terug moet doe je hetzelfde, maar dan van onder naar boven! Koop vervolgens een flink zware kettlebell, doe hem in je tas en neem hem overal mee naar toe. Voordat je iemand gedag zegt ga je voortaan eerst 25 swings doen met die kettlebell. En niet smokkelen hè: zowel met links als met rechts. Geleidelijk kun je het schema uitbreiden met oefeningen onder de douche, in bed en op de WC. Als het je te ver gaat vraag je jezelf: wil ik nou van die dwangneurose af of niet? Wees systematisch, consequent en onverbiddelijk, dan ben je voor je het weet weer zo gezond als een vis.

Arie

‘Dit is Haydn, duifje’ zei ik, terwijl ik met mijn linkerhand door de haardos van mijn vriendinnetje kamde.

Ze pruilde haar opgespoten onderlip. Ik wist zeker dat ze een vulgaire Italiaan wilde horen, net als de vorige keer. Vivaldi misschien, of Rossini. Zoals op alle momenten van moedeloosheid schoot me meteen een citaat van Houellebecq te binnen. ‘Hoe heet het vet rondom de vagina? De vrouw.’ Ja, good old Becqy. Chroniqueur van de ondergang van het avondland. De mens is een stompzinnig schepsel. De beschaving heeft ons Sophocles gegeven, Brahms en Nietzsche, en wat doet de mensheid? Zij luistert naar Drake en loopt rond op afzichtelijk Amerikaans schoeisel. Absque omnis exceptionibus.

Ik besloot haar te straffen met Schoenbergs Drei Klavierstücke. Een beetje atonaal, maar nog net lekker fin de siècle. Precies goed genoeg om meisjes mee te martelen zonder daarbij mijn eigen gehoor te verzieken. Bestonden er vrouwen met wie je langer dan vijf minuten op onderhoudende wijze over componisten kon spreken? Nee, en dat kwam omdat ze altijd direct over Chopin begonnen, alsof er buiten die epileptische tuberculoselijer om niemand in staat was geweest het notenschrift te hanteren. Aures habere et non audire.

Ik boog me voorover en sloeg de toetsen buitensporig hard aan. Maiorus cede! Vanuit mijn ooghoek zag ik hoe mijn Florentijnse schoonheid ineen kromp. Ze had een draak van een ziel – volkomen aangerand door deze lege, liefdeloze tijd – die in een uitzonderlijk geslaagde mal was gegoten. Het product van eeuwenlange inspanningen van haar voorouders om zo goed mogelijk te trouwen, de bloedlijn vrij te houden van schadelijke invloeden, het familiefortuin te bewaken en de jongens op Grand Tour te zenden, was tenietgedaan, het was in één generatie bedorven, en dat allemaal door de jaren zestig! Crimine ab unus discus omnes.

Ik sloeg de toetsen aan alsof ik een ongehoorzame hond afroste. Mijn blik gleed over het notenschrift. Die Tasten tonlos niederdrücken! Ik drukte het pedaal naar beneden alsof ik een Ferrari reed. Etwas flüchtiger! Ik beeldde me in dat de toetsen haar clitoris waren en liet mijn nagels over het ivoor krassen. Het stuk duurde dertien gelukzalige minuten. Al die tijd lag ze met opgetrokken knieën en halfopen mond op zijn vloer, ijskoud en levenloos als een aangespoelde zeebaars. Nemo mi impune lacessit! Undique periculae nostrum imminentus! Vitus brevis est, longa arte!

Van elk waarheen bevrijd verschijnt juni 2018 in het Frans, Latijn en Hoogduits.

 

Irae furor brevus estis? Participeer aan het PC-ONTHOOFTCONCOURS.

Amazone in zicht.

Zaterdag 25 april verscheen in De Groene Amsterdammer een essay van de hand van Marja Pruis waarin ze toegaf niet van de straat te zijn. Marja bulkt van het cultureel kapitaal, hetgeen des te duidelijker wordt als ze zichzelf afzet tegen de groepsgenoten met wie ze min of meer gedwongen een rondreis door Brazilië maakte. “Je hebt mensen, en je hebt klassen.” Terwijl haar reisgenoten met selfiesticks in de rondte zwaaiden, noteerde Marja alles in haar “eeuwige aantekeningenboekje”. PC legde de hand op dit boekje en publiceert hierbij de avonturen die Marja op haar Kras-reis beleefde.

 

Maandag

Zojuist het hele roteind naar gate G23 afgelegd. Ben eerst nog zeventien loopbanden overgegaan om in de aankomsthal te zoeken naar de enige boekwinkel die om 6 uur ’s ochtends al open was. Bleek een AKO te zijn. Natuurlijk niemand die mij daar aan een dichtbundel van de ooit in São Paulo woonachtige Elizabeth Bishop kon helpen. Schiphol maakt distinctie domweg onmogelijk! Marja, hoe kon je die bundel nou op je nachtkastje laten liggen? No way dat ik in Brazilië een vluchtelingenroman van een Pakistaan ga lezen. Dat ding is trouwens loodzwaar, ik laat het hier voor de gelukkige vinder. Hopelijk is het filmaanbod van TUI een beetje redelijk. Om me heen beginnen de eerste stakkers ondertussen te dringen voor het boarden. De gedachte dat mijn reisgenoten zich bevinden tussen deze mensen met hun asymmetrische kapsels en makkelijke schoenen maakt me bang.

 

Dinsdag

De vlucht was een hel. Ze zeggen wel eens dat mensen die zich fatsoenlijk kleden grote kans maken op een upgrade, maar ik heb er niks van gemerkt. Bizar om te zien hoe al die proleten met net zoveel gemak het vliegtuig naar Brazilië pakken als een Citroën Picasso naar Preston Palace. Een nieuwe strevende klasse is opgestaan! Daar sla ik nog wel een keer een stuk uit. Maar voorlopig streef ik nog altijd harder in dat hete kutcolbert. Ik hield het niet meer toen ik dat vliegtuig uitstapte,  het mag een wonder heten dat de douane me niet tegenhield met al dat zweet op mijn kop. Ben gelukkig wel wat opgebeurd door de Braziliaanse gids die ons voor het vliegveld stond op te wachten. Leuke jongen, al wist hij alles over carnaval en niks over het Indigenisme. Ik schat hem tussen de 25 en de 50.

 

Woensdag

Heb vanochtend de hotelkamer verlaten om mee te gaan op excursie naar de Igazú-watervallen. In mijn witte linnen pak was het goed uit te houden. Luchtig en gekleed met een koloniaal tintje, helemaal perfect, zou je denken. Bleek het de bedoeling dat we in een bootje onder die watervallen door zouden gaan varen. Natuurlijk niet aan die flauwekul meegewerkt, al was het maar vanwege de hondslelijke oranje reddingsvesten. Heb me hoog boven achter de reling verschanst en op Herman, Sandra, Gijs en de anderen staan neerkijken. Toen ik al die handen in de boot tegelijkertijd omhoog zag gaan kreeg ik heel even zin om naar beneden te springen. Heel even maar hoor, zoiets zou ik nooit doen, zeker niet in de natuur.

 

Donderdag

Vandaag een forse wandeling door de favela gemaakt. Kon ik maar wat vet van mijn bovenarmen aan die kinderen schenken! Dat dat niet gaat wil natuurlijk nog niet zeggen dat het een goed idee is om stroopwafels uit te delen. Probeerde me wel te distantiëren van de groep maar dat viel nog niet mee als witte chica. Heb me uiteindelijk maar laten uitnodigen in een krot van een jongen die mijn ongemak zag. Kijk, ik mag dan sociaal niet heel begaafd zijn, maar als journalist begrijp ik tenminste dat je dat soort dingen niet voor elkaar krijgt als je de hele tijd druk bent die hongerbuikjes te fotograferen. Ben ik nou zo slim, of hebben zij zo weinig intellectueel kapitaal?

 

Vrijdag

Christus de Verlosser in Rio, wat een dag. Vanochtend leek het nog zo’n goed idee om me een dagje aan mijn reisgezelschap te onttrekken en alleen op pad te gaan. Zij moesten zich koste wat kost van de Suikerbroodberg afwerpen, ik moest hoognodig mijn culturele reserves aanvullen. Onze gids verwees me door naar het Museu de Arte Contemporânea. Ik zag aan hem dat hij graag had meegewild, maar ja, hij moest natuurlijk op dat stel zwakzinnigen letten. Geeft niet, maar het had wel leuk geweest als hij me iets had uitgelegd over de route ernaartoe. Heb twee uur in een bus gezeten die me naar een voorstad van Rio bracht. Uiteindelijk maar ergens uitgestapt en aan de terugtocht begonnen. Dertien kilometer over de brug van Niterói naar Rio gelopen, al mijn geld en Cartier-horloge kwijtgeraakt en vier aanrandingen doorstaan. Ik kan niet echt zeggen dat ik me nog mens voel. Toen ik kruipend in het hotel aankwam was het donker en zat iedereen goddank al op zijn kamer. Hopelijk heb ik morgen genoeg energie om hun verhalen aan te horen.

 

Zaterdag

Vandaag hebben we zeven kilometer langs Copacabana Beach gefietst maar ik wilde alleen maar dood. Ben uiteindelijk met fiets en al op het strand neergestort in de hoop dat de groep het niet zou merken. Integendeel, ze stelden direct voor om dan allemaal even pauze te houden. Ondertussen zat er al één ongevraagd aan mijn schouders te trekken. Ze beloofde dat ze de knopen er wel voor me kon uit masseren en bood me terstond haar afgedankte LINDA. aan. Die heb ik maar even doorgebladerd, niet voor mezelf maar voor haar natuurlijk, en omdat ik door al die verschrikkelijke dagprogramma’s nog altijd geen boekwinkel heb kunnen bezoeken. Morgen dan maar.

 

Zondag

Net de ontbijtzaal uitgevlucht. Ongelofelijk wat er daar voor beschuldigingen op me werden afgevuurd. “Leuk dat je zo los bent gekomen Marja!” “De Mas que nada zal nooit meer hetzelfde zijn!” Ik weet niet waar die mensen het over hebben. Ik kan me enkel herinneren dat er gister na het strandbezoek geen eind aan hun avances kwam. Ze wilden per se dat ik meeging een “pien-ja-ko-lada” drinken bij het zwembad. Heb gezegd dat ik het niet zo zag zitten om me te laten bedienen door een zwarte ober die 7 real per dag verdient, maar hedendaagse slavernij bleek voor dit gezelschap geen argument. Ik moest en zou mee. Waarom toch? Wat willen deze mensen van me? Heb besloten me voor de zekerheid de rest van de dag in mijn hotelkamer op te sluiten. Bourdieu heeft mij definitief verlaten.

 

Marja Pruis

Kunt u dit beter? Doe mee aan de PC ONTHOOFTPRIJSVRAAG.

Traditiegetrouw laten de leden van de koninklijke familie zich op 27 april uit hun kastelen, jachten en privéjets lokken om met de praalprocessie door een hongerig achterstandsgebied het plaatselijke republikeinse sentiment de kop in te drukken. De AIVD berekent op de minuut nauwkeurig hoe lang de optocht precies moet duren om de multomap met het noodplan voor scenario 1789 weer een jaar lang op te kunnen bergen. Dit jaar reist de dynastie Oranje-Nassau af naar het graafschap Groningen. Voor PC houdt kroonprinses Amalia een exclusief liveblog bij van haar vaders vijftigste verjaardag.

7.00

Lakei doet een eerste poging me te wekken. Ik heb de gordijnen van mijn hemelbed onmiddellijk weer dichtgetrokken en van binnen verzegeld, want ik heb een helse nacht achter de rug. Gisterenavond uren liggen woelen, bijkt er om half twaalf een fucking erwt onder mijn Auping te liggen. Typisch Alexia. Dat Zuid-Amerikaanse guerillagen is bij haar veel te dominant uitgevallen. Twijfel sowieso wel eens aan haar stamboom: echte Oranjes hebben niet zo’n normaal voorhoofd. Als ik eindelijk mijn vader opvolg laat ik per koninklijk decreet een DNA-test uitvoeren.

 7.45

Nu toch echt operationeel. De Koninklijke Philips staat erop dat alle hoogheden zo’n Wake-up Light op hun nachtkastje hebben staan, maar het gehoor van een kroonprinses laat zich natuurlijk niet misleiden door al die synthetische vogelgeluiden. In plaats daarvan houdt de lakei een vergulde kooi met een nachtegaal naast mijn bed. Werkt dat niet, dan komt hij terug met een toekan, en anders met de oude adelaar van overgrootvader Bernard. Zo ver is het vanochtend gelukkig niet gekomen.

8.45

Onderweg met het regeringstoestel. Van Milieubeheer moeten we tegenwoordig carpoolen, dus eerst pikken we Constantijn nog even op in Londen. Eigenlijk schaam ik me behoorlijk om nog rond te tuffen in deze twintig jaar oude Fokker. Gelukkig maar dat de order voor een nieuwe 737 al bij Boeing ligt – eindelijk een fatsoenlijk paardenverblijf aan boord! Toch hoor je mij vandaag niet klagen, want alles is beter dan zo’n barrel van een koets. Daar moet ik altijd bij een dikke hofdame op schoot zitten, omdat papa anders bang is dat ik straks de lijn niet voort kan zetten.

10.00

Eindelijk gearriveerd in de negorij waar ze ons dit jaar hebben geboekt. Totaal gedesoriënteerd door die loopings die papa nog even wilde maken met de Fokker, dus ik zou niet weten waar we zijn gedropt. Maakt ook niet uit natuurlijk, want het is toch overal dezelfde oranje hysterie. Die pummels hebben nog steeds geen idee dat papa kleurenblind is, ha ha. De hofarts gaat nu rond met de spuit om iedereen een collageeninjectie te geven, zodat we de hele dag lang blijven glimlachen. Prettig is zo’n prik niet, maar het is nog altijd beter dan de guillotine.

10.30

Daar gaan we dan. De dodenmars, zo noemen we deze marathon binnenshuis altijd. Achter dranghekken, op daken, onder putdeksels: overal komt gepeupel vandaan gekropen. Soms schrik ik wel eens van de armoede waarin mijn toekomstige onderdanen leven. Zelfs hier zouden de mensen toch recht moeten hebben op betaalbare logopedische steun? Ik krijg bijna de neiging om de diamanten uit mijn tiara over de mensenmassa uit te strooien. Heel even maar hoor, want dan besef ik weer het belang van diversiteit. Bovendien doe ik al genoeg voor die stakkers vandaag: van mama moest ik per se een boerenkiel aan van de ZARA. Ik heb heftig geprotesteerd. ‘Heeft de Russische Revolutie je nou helemaal niets geleerd?’ vroeg ze me toen. Ze heeft gelijk: je houdt die trienen alleen onder controle als je ze het gevoel geeft dat ze zelf een prinsesje kunnen zijn. Gelukkig is mijn ondergoed wel gewoon van Dior.

11.45

Wat een uitputtingsslag. Als we niet met de hele familie al wekenlang aan het trainen waren in de tuinen van Villa Eikenhorst had ik het nooit volgehouden. Ik ga maar eens naast Eloïse lopen. Daar kikker ik altijd van op: zo ben ik tenminste ook eens de knapste. Wisten jullie trouwens dat Eloïse geen prinses is maar een gravin? Nu ik dat porem eens goed bekijk vind ik dat eigenlijk nog te hoog gegrepen. Meer dan een barones zit er toch echt niet in. Waarschijnlijk dat ze daarom zo vunzig loopt te sloffen. Zo’n ordinaire burgertrut had ik vroeger nog niet eens aan de patiencetafel geduld, maar tegenwoordig is het hier open huis: capsones wegen zwaarder dan kwartierstaten. Ik zal de rekenkamer nog eens kritisch naar haar zakgeld laten kijken.

13.00

Alexia kwam net plotseling naast me lopen. Ze zei: ‘jij bent een schele trol’. Eerder schijnt ze oma al een vuile moffenhoer en mama een smerig stuk fascistengebroed te hebben genoemd. Haar lijfarts kreeg de Tourette-aanval snel onder controle tijdens de lunch. Ik zal dat mormel nog wel eens leren. Zodra ik op de troon zit ga ik een mooi huwelijkje voor haar arrangeren. Gelukkig hebben wij Oranjes uitstekende banden met Saoedi-Arabië. Daar zijn altijd wel prinsen op zoek naar prinsesjes.

15.00

Verrassing: ze hebben een straat naar me vernoemd. Het zal wel weer een steeg in een Vinexwijk zijn, alsof ik er daar nog niet genoeg van heb. Mama was nog niet uitgeperst of ik had er al 35, net zoals een berg in Zwitserland, een diepzeevis en een maankrater. Kom eens met iets nieuws, denk ik dan. Een exoplaneet lijkt me bijvoorbeeld nog wel eens leuk.

15.30

Finish gehaald. De lookalike van oma wordt afgeschminkt en ik mag weer normale kleren aan. Bovendien geldt het reguliere mediaprotocol weer, dus de camera’s gaan uit en wij kunnen weer doen wat we willen. Ik beveel mijn lijfwacht om met zijn mitrailleur een paar eresalvo’s uit te voeren en laat een kotsende man oppakken wegens majesteitsschennis. Dan komen de bedienden al aan om ons per draagstoel terug naar het vliegtuig te brengen. Uitgeput laat ik me vervoeren. Zodra ik koningin ben, schaf ik mijn vaders verjaardag af.

Iedereen die wel eens in de Blokker of de Texaco komt heeft het gemerkt: Marcel Langedijks autobiografie van Gordon is uit. Zonder een recensent te pijpen of zijn vader van misbruik te beschuldigen is hij doorgestoten naar het erepodium van de CPNB Bestsellerlijst. En dat terwijl AT5 al berichtte dat ‘werkelijk iedereen boos is’ vanwege het verhaal, nog voordat ook maar één boekenbijlage het een bespreking waard achtte. Sinds Mandarijnen op zwavelzuur is er niet op zo’n schaal polemiek bedreven, en de verkoopcijfers bevestigen dat de lezer ernaar hunkert. Terwijl critici beschaamd het hoofd afwenden van een fenomeen dat ze niet kunnen controleren, nodigt PC Gordon Heuckeroth uit om zijn rechtmatige plaats in de literaire arena te bezetten en drie concurrerende biografieën te bespreken. Wie wordt er verramsjt, en wie is er volgende week te koop bij de Febo? U leest het in deze eenmalige gastrecensie.

 

Lucebert (Wim Hazeu)

Schat, waar moet ik beginnen? Ten eerste: je shownaam. Heel pienter dat je alvast vooruitkijkt naar je doorbraak in Italië, maar denk je ook even aan de handel in Buiksloterham? Zo wordt iedere aankondiging op 100% NL een bloedbad. Mijn advies: houd het dicht bij huis, kies iets Amerikaans. Lucky Bert zou al een hele verbetering zijn.

Ten tweede: sorry dat ik het zeg hoor, en ik bedoel het ook echt niet persoonlijk, maar ik vind dat je op de cover gewoon nogal een ongelooflijk zure kankerbek trekt, schat. Why so serious? Je cover is bij uitstek de plek om te shinen, en ik kan je verzekeren dat jij de Arena met zo’n grafkop nooit vol gaat krijgen. Neem een voorbeeld aan mijn singles. Bijvoorbeeld ‘Ik lach’, een prachtplaat met een lekker manisch portret van mij. Glimlachen noemt mijn producer dat, moet je ook eens proberen. Je publiek hoeft niet meteen te weten dat je zo’n Debbie Downer bent, dat lezen ze gauw genoeg in je lyrics. Wie heeft die eigenlijk op muziek gezet? Daar lees ik niks over terug. Ik hoop niet John Ewbank, de klaploper. Heb die oplichter ooit nog eens twintig ruggen geleend. Nooit iets van teruggezien. Hoeft ook niet hoor, want ik heb het hem vergeven. Toch heb ik er nooit wat van teruggezien.

Laatste stukje feedback: laat dat oorlogsverleden gaan. Iedereen heeft wel eens een liefdesbrief met ‘Sieg Heil’ ondertekend. What happens in the past stays in the past, zeg ik altijd. Ik ben in het verleden ook wel in zee gegaan met types die niet helemaal zuiver op de graat waren. Gerard Joling bijvoorbeeld, is me dat even een linkmiegel. Zo zie je maar weer, het kan altijd erger. Bovendien, als ik die spetters van Leni Riefenstahl bekijk dan snap ik je best.  Hadden die maar meegedaan aan Gordon gaat trouwen, daar had ik best een Arbeitseinsatz voor over gehad.

 

Mata Hari: de ware en de legende (Jan Brokken)

Ik dacht dat ik een drama queen was, maar deze del wist pas hoe je de tent in de hens zet. Affaire hier, verhouding daar, dat was me wat in die achttiende eeuw. Temptation Island is er niks bij. Maar ondertussen wel allerlei gevoelige informatie delen met jan en alleman, dat is dan weer niks voor mij. Het doet me denken aan mijn zus Lydia, ook zo’n valse torrebak met een losse klep. Weet je wat dat serpent me ooit heeft geflikt? Nee? Dan moet je mijn autobiografie Gordon even kopen.

Verklikker of niet, dat wijf heeft wel machtig mooie outfits aan op al die foto’s. Wat ga ik hard op al die glitters en veren. Jammer dat ik niet meer bij de Toppers zit, als kostuumontwerper had ik deze inspiratie goed kunnen gebruiken. Vooral dat soortement van vikinghelm met al die parels, spiegels en belletjes erop, daar zie ik veel van mezelf in terug. Stel je voor, een uitverkochte Gelredome, vol uitzinnige fans in jurken van aluminiumfolie, en dat ik dan op kom met de jongens in een fluorescerende hovercraft, allemaal met zo’n kroon op onze harses. Zou dat niet ontroerend zijn? Jammer dat het zo vervelend af moest lopen. Van de Toppers bedoel ik dan he. Niet dat ik daar als bottom ooit echt thuis hoorde, maar sinds René en Gerard me verraden hebben zit ik een society isolement. Een ‘Gordon sanitaire’ noemen ze het wel eens. Dat ze die Hari tegen de muur hebben gezet is natuurlijk ook niet iets waarvan je zegt ‘mooie toegift’, maar voor haar was de ellende tenminste wel in één klap voorbij.

Je moet ook niet denken dat ik niks weet van dood en verdoemenis. Op mijn achttiende heb ik al eens zelfmoord gepleegd. In mijn boek kun je lezen dat dat toen niet is gelukt, maar het gaat om het gebaar. Dat entertainen zat er al vroeg in.


Het litteken van de dood: de biografie van Jan Wolkers (Onno Blom)

Nog nooit van deze knakker gehoord. Hoeveel gouden platen heeft die in zijn leven nou helemaal gescoord? Waarom zou ik een boek lezen over zo’n dooie drol? Volgens mij is het zelfs niet eens een nicht: gadverdamme. Ben nu op pagina zeven en er zijn precies nul doden, nul aanrandingen en nul faillissementen geweest. In mijn boek Gordon staat de teller dan al ver in de twintig. Hou op met me hoor.

Kom erachter dat die hoofdpersoon wel een eigen TV-programma heeft gehad. Now we’re talking. Het speelde zich grotendeels af in zijn tuin op Texel. Toevallig, want toen ik Hotter Than My Daughter presenteerde filmden we ook vaak in de buitenlucht. Alleen zat hij bij de VPRO, en daar was destijds een regisseur actief wiens vrouw later bij de TROS ging werken, en daar heb ik nog een appeltje mee te schillen. Wat dat secreet me heeft geflikt toen met het Songfestival, niet normaal. Traumatisch kan ik wel zeggen. Stond op het punt om 112 te bellen, maar heb het niet gedaan vanwege haar man. Met hem heb ik nog wel eens een pornootje gepakt, beetje coke, beetje glij, mooie memories. Ontkent hij tegenwoordig snoeihard. Well, he would, wouldn’t he?

Even terug naar dat boekie. ‘Het litteken van de dood’, wat is dat nou voor een titel. Dat bekt toch helemaal niet catchy? Ik zie me er al mee aankomen in de Ahoy. Nee, ook je titels moeten swingen, anders was ‘Ga dan’ bijvoorbeeld nooit zo’n succes geworden. Sowieso heb ik niet het gevoel dat dit verhaal uit het hart komt. Zou me niks verbazen als er een ghost writer achter zit. Een spastische endeldarm krijg ik van dat soort verlakkerij. Leugens zijn gewoon niet mijn genre. Helaas ken ik heel wat trienen voor wie dat anders ligt. Ik werk ze allemaal af in Gordon. Koop, lees en oordeel zelf. En als je me niet gelooft dan ben je gewoon een teringlijer, schat.

Gordon


Marcel Langedijk, Gordon – Biografie van een entertainer. Lebowski, €19,99.

Marcel Langedijk, Gordon – Biografie van een entertainer. Lebowski, €19,99.

Marcel Langedijk, Gordon – Biografie van een entertainer. Lebowski, €19,99.

Ook iets gerecenseerd? Doe dan mee aan de RECENSIEPRIJSVRAAG.

Archief