Van de romantische liefde ben ik altijd groot voorstander geweest. Zoete woorden, doosjes chocolade, en geslachtsgemeenschap: wat mij betreft is het allemaal prachtig. Ook prachtig als het tussen twee mannen plaatsvindt, want precies die mogelijkheid is de zoetste appel aan onze Joods-Christelijke beschavingsboom, als je het mij vraagt. Wat ik het leukste van allemaal vind, is de liefdespoëzie. Hoe mooier de liefdespoëzie is, hoe leuker ik het vind.
Een voorbeeld. Valentijnsdag j.l. verscheen er op mijn Instagram-tijdlijn een gedicht met de reuze-intrigerende titel ‘je bent zacht’. Een liefhebber van de liefdespoëzie als ik weet bij zo’n titel direct: we hebben beet. Dat wordt poëzie over de liefde, en dus: genieten.
Voordat we met z’n allen lekker van de versjes gaan smullen, voel ik de noodzaak om enkele woorden aan een auteursprofiel te wijden. Dara Bazelet is iemand die ik al lange tijd met belangstelling volg. Toen ik een jaar of zestien was, ontmoette ik Dara op een debattoernooi. Ik voelde direct: die gaat later aan de liefdespoëzie. Hoe ik dat wist? Ze had een zekere glazigheid van blik en luiheid van spreken, die ik beide herkende van een meisje uit mijn basisschoolklas waarvan later bleek dat ze door haar vader bewerkt werd met een kalfslederen aktetas. Maar Dara kwam uit Amsterdam-Zuid, en ook als zestienjarige kende ik de CBS-statistieken over de buurtgebondenheid van huiselijk geweld donders goed. Ik besefte: die wordt niet geslagen, die is mentaal met andere zaken bezig, waarschijnlijk gewichtige zaken, zoals de liefdespoëzie.
In de daaropvolgende jaren werd mijn intuïtie steeds bevestigd. Ik was Dara namelijk op Instagram gaan volgen (@daraa.m), en daar werden de dingen met de dag literairder. De skinny jeans werden ingeruild voor een hele vieze rok. De sjaaltjes werden dunner – de glimlach dubbelzinniger. Er verschenen steeds vaker opschrijfboekjes in beeld. Dinerkaarsen in wijnflessen. Sigaretten. Bontmutsen. Andere meisjes met hele vieze rokken. Toen Dara in een stuk of vijf stories trots meldde dat ze aangenomen was bij de cursus Writing for performance van de HKU wist ik dat het menens was, en dat de liefdespoëzie niet lang meer op zich zou laten wachten.
Maar er waren omwegen. Dara schreef, als onderdeel van die HBO-opleiding, een theatervoorstelling over hoe zielig Israëliërs waren. Voor een periode van enkele maanden richtte ze haar havo-pijlen zelfs op de mailbox van dit studentenblad (“acteurs in de porno-industrie die beter behandelt worden”; “zouden mensen het echt boeien” – het vak Dutch grammar for performance writers werd toen nog niet aangeboden). Ze begon een Substack met de kernachtige titel ‘Dara Bazelet’, waarop ze vermeldde dat ‘I felt like an old man from a desolate forest. I have often felt like one. This old man is part of me in a way.’. Dat desolate woud werd vooral bevolkt door de karkassen van de grammaticaregels die Dara met iedere nieuwe taaluiting doodverkrachtte. Maar ik behield mijn hoop – ik zat in de wedstrijd voor de liefdespoëzie.
En op 14 februari j.l. was ie-er eindelijk. ‘je bent zacht’ – we hadden het er net al even over. als mijn woorden het je niet / kunnen zeggen / hoop ik dat mijn lichaam dat kan. Hier vinden we direct een wereldpoëticale noviteit: iets niet kunnen zeggen in een gedicht. In de meeste gedichten vinden ze het juist heel makkelijk om betekenis over te dragen, maar dat is hier dus niet zo. Want het lukt niet met de woorden. Daarom zegt Dara: ik wil die liefde anders overdragen, namelijk op een of andere fysieke, misschien wel erotisch beladen manier – maar wat voor? In ieder geval belooft het veel.
mijn handen zeggen / je lach is breed / je hand is breed / je rug is breed / je liefde ook. Dit is een doordenkertje. Het is een lekkere vent, waar onze Dara mee te maken heeft. En dat zeggen haar handen. Normaal best moeilijk, voor handen om te praten. Maar gelukkig mag dat, in de poëzie. Waarschijnlijk wordt hier iets schunnigs mee geïmpliceerd. Hoeven wij niet aan mee te doen. Kan wel. De ‘breedheid’ van een lach, een rug en de liefde lijken een non-fysieke semantische basis te hebben. De perfide Amerikanen zouden dit een ‘gemixt metafoor’ noemen, maar we moeten hierbij bedenken, ons meisje heeft op de HKU vast veel Mallarmé gelezen (neem ik aan), ze is duidelijk een heel autonoom HBO-taalsysteem voor haar eigen aan het bouwen.
Maar neem dan de volgende regels. mijn vingers wandelen / over je billen als bokkenpoten / over heuvels. Dit is dus erotisch. Maar laten we ons even richten op die bokkenpoten. Een bok is een mannelijke geit. Mijn vingers wandelen over je billen als mannelijke geitenpoten. Ik, de geit, wandel over je billen, alsof het heuvels waren. Ik vertrap je nederheuvels met mijn poten. Ik zet mijn hak in je kruis. Geil, Dara.
Enfin. De liefdespoëzie is een nobel, maar wellicht voor HBO’ers onbereikbaar doel. Misschien hebben ze meer te halen bij, ik zeg maar wat, de Michiel Lieuwma-podcast. Kunnen ze daar de boel duiden. Geld verdienen. Dan hebben ze gelijk de tijd om zich te verdiepen in Hugh Kenner. Yeats. Het concept ‘metrum’. Dara, mop, doe in het vervolg iets beter je best.
MAJM