Het zijn bijzondere tijden: de Nobelprijs voor de Literatuur werd vorig jaar gewonnen door een Miloševicapologeet en Srebrenicaontkenner, en u, die de trap van het bastion van blanke barbarij dat de Universiteit van Amsterdam heet als opstap ziet voor een toekomstige carrière, heeft geen flauw idee wie dat was of waar die plaats ligt. Waarschijnlijk denkt u dat Srebrenica de locatie is van een nog niet ontdekt hipsterfestival dat is weggestopt in de Karpaten en dat Miloševic de dj is op het jaarlijkse Balkanbeatsfeest in de Melkweg. Tijdens uw studie geschiedenis (te kort geleden), politicologie (niet belangrijk genoeg), antropologie (niet zwart genoeg), Slavische talen en culturen (wegbezuinigd), economie (een negatieve marginale meerwaarde) of theaterwetenschappen (geen voorstelling van te maken) zal u hierover ook niets leren; enkel door het ontrafelen van de geheimen van halogeniden in de laboratoria op het Science Park kan u dichterbij de bewijzen van belly shots en body bags in Potocari komen.

Als u meer wilt weten over massamoord, literatuur, de poes van Connie Palmen, de losse handjes van Jan van Mersbergen of mannen die er wel toedoen in het stukjescircuit en alle andere dingen die ervoor zorgen dat Amsterdam boven het niveau van een gemiddelde provinciestad als Utrecht uitstijgt, dan bent u bij ons aan het goede adres. Wij zijn Propria Cures, PC voor vrienden, PC voor vijanden, gewoon PC. De Buzz Lightyear van de letteren: over de grens, en daar voorbij. Transgender of terminaal, in PC kan het allemaal. Bent u al nieuwsgierig geworden dankzij onze revolutionaire opmaak of de paradoxale geur van vergankelijkheid en onsterfelijkheid die opstijgt uit de bak in het P.C. Hoofthuis? U hebt een asbestoverall aangetrokken om een van de laatste weggestopte binnenstadpanden van de UvA te bezoeken of – o horror – bent op expeditie gegaan naar een campuslocatie om dit nummer te pakken te krijgen. Want hoewel de kwaliteit van de service op de UvA steeds meer op die van een uitgewoond vakantiepark begint te lijken, betekent dat niet dat ze eruit hoeft te zien als Landal GreenParks. Houdt u wel van knusse chalets en een bosrijke omgeving? Neem uw fiets, ga naar knooppunt Watergraafsmeer, voeg in op de A1, rijd een kleine honderddertig kilometer, neem afslag Drienerlo en start met uw opleiding technische psychologie aan de Universiteit Twente. Wees gerust, Peter Buwalda is daar ook begonnen, maar weet wel: wie stond er enkele jaren geleden te bedelen aan onze poort of hij een stuk mocht schrijven in PC? Exact. Misschien bent u toch meer een stadsmens en bent u daarom naar Athenaeum gefietst en nam u het risico om door de geest van wijlen Johan Polak in uw anus genomen te worden. Enfin, u hebt het blad te pakken gekregen.

In de nog kleinere ruimte dan uw studentenkot, dat, als u een varken was geweest, niet eens voor één ster in aanmerking zou zijn gekomen op de Beter Leven-schaal, slaat u dit blad open. De bril van uw sphinxtroon wordt glibberig bij de aanblik van piemels, porno en de strandfoto’s van Maartje Wortel. U leest de verslagen van boekpresentaties waarop BN zich ontfermt over de communicatiestagiaires, TD over de drankvoorraad en TS probeert om de misogynie van de jongens binnen de perken te laten blijven. Tenminste, zolang zij niet zelf op boevenpad gaat, want ze mag dan wel uit de Zaanstreek vertrokken zijn, de Zaanse mentaliteit krijg je er niet zomaar uit. In de kroegen rond het Spui is de redactie herkenbaar doordat zij zich laat fêteren door allerhande literaire figuren die de redacteuren bier voorschotelen en om hun mening vragen over de politiek van de Toearegs, het Lenin-Luxemburgdebat, de open relatie van Philip Huff, de sketches van Katinka Polderman, de Dertigjarige Oorlog, de cleavage van Lize Spit en andere immanente en transcendentale issues waarover op redactieavonden verhitte discussies worden gevoerd.   

U wilt toetreden tot the best and the brightest van het studentenleven. Wij wensen u succes. Velen willen het, maar het is weinigen gegund. Bij het corps laten ze ieder jaar 450 novieten toe; paupers! Nee, voor exclusiviteit moet u bij ons zijn. Om te laten zien dat wij de slechtste niet zijn, leggen wij eenmaal per jaar uit hoe u Walhalla kunt bereiken, de hal voor de eeuwige helden, met haar lange, houten tafels met plateau’s vol broodjes beenham met honingmosterddressing, vegetarische drumsticks en zilveren kommen met couscoussalade, waartussen goed gemutste dwergen met schalen snuiftabak en andere exotische stimuli rondwarrelen om daarmee de eeuwige feesten langer te laten duren, waarin redacteuren door gehaaide uitgevers worden overspoeld met voorschotten, uitgekeerd in dukaten, florijnen en barnstenen juwelen, waar beeldschone hartsvrienden van onze slachtoffers onze pul geheel bijvullen als we pas halverwege zijn met drinken en daarbij in onze oren fluisteren of we in bed net zo hard en ruw zijn als in het blad, en waar de heengegane dappere strijders hun moedige verhalen over hun optreden op het papieren slagveld bij de schouw vertellen. Pak een pen, sla uw laptop open, trek een paar gele latexschoonmaakhandschoenen aan en kruip achter een pc in de UB, en schrijf een stuk. Wij verwachten dat het grappig is, dat u iemand kapot maakt (het liefst niet iemand met wie wij in het voorgaande nummer al hebben afgerekend, in tegenstelling tot Rutger Bregman geven wij wel om originaliteit). U zoekt ons postadres, of als u een hippe bink bent ons digitale postadres, op in de colofon en stuurt uw stuk in. Per post heeft als voordeel dat u de werkgelegenheid bij PostNL vergroot; floppy’s worden echter niet uitgelezen en gaan rechtstreeks naar Sotheby’s om geveild te worden.

Wij weten dat wij onredelijk hoge eisen stellen aan hedendaagse studenten, dus met een stuk waarin minstens één correct geschreven zin staat overtreft u al onze verwachtingen. De Engelse ziekte grijpt om zich heen in academisch Nederland, dus als u, in tegenstelling tot het Rijksmuseum, weet dat de Nederlandse taal meer verwantschap vertoont met die van de oosterburen wat betreft het aan elkaar schrijven van woorden dan de lingua franca van het Empire, hebt u een streepje voor. Helaas bezit u ook het gevoel van humor van de Duitsers. Iedereen weet dat Fidan Ekiz dagelijks haar snor laat harsen, dus die sprietjes op haar bovenlip zijn te kort om een echte bosbrand te vormen. Wij selecteren die ene correcte zin uit uw stuk en voorzien de rest van kritiek (gratis werk, we lijken DPG wel!) die u in het volgende nummer kan terugvinden in de Correspondentierubriek. Waarschijnlijk is het commentaar grappiger dan uw stuk.Niet erg, gewoon nog eens proberen. Als u goed leest wat wij schrijven, boekt u bij uw derde poging mogelijk wel succes en krijgt u een mee-eter. Niet dat u uw stuk herkent, wij hebben het even grondig aangepakt als de Luftwaffe de stadsvernieuwing van Rotterdam. Maar u staat in PC, en deze zoetzure prikkel van uw pupillen smaakt naar meer.

Wat is er allemaal uit uw stuk verdwenen? Alles wat u heeft aangeleerd bij uw zoom-cursus Academisch schrijven. U betoogt op basis van inhoudelijke argumenten dat het werk van Niña Weijers postmoderne prut is, wij (en bovenal, onze lezers) verwachten dat u dieper ingaat op de seksuele avontuurtjes van deze placebopot. Pak voor inspiratie American Psycho van Brett Easton Ellis uit de kast, dan weet u hoe wij onze slachtoffers ook graag hebben. Waar bij velen die scène waarin Patrick Bateman met behulp van een staaf een rat in de kut van een van zijn slachtoffers laat wandelen pure walging oproept, oogst ze bij ons slechts bewondering: zo’n open geest, een ware tegendraadse denker. Lekker dwars! Slaagt u hierin? Schrijft u nog eens wat. U staat in het voorportaal, het kaf wordt van het koren gescheiden en u bent een niet te beroerd stuk verwijderd van een uitnodiging in het Heilige der Heiligen.

Komt u eens langs, zijn de toverwoorden om deze grot van de Patriarchen te betreden. U schaft een krat bier en een fles jonge borrel aan en beklimt met deze in uw handen, een ontdoornde roos voor onze administrator in uw mond en, last but not least, 800 verse woorden in uw broekzak, het bordes van De Groene Amsterdammer. Wij zijn niet verrast om te zien wie u bent, de meeste pseudoniemen zijn gemakkelijke anagrammen die wij vooral als een belediging van onze intelligentie beschouwen.

U staat in een donkere kamer, de twijfel slaat toe. De snelheid van de vragen die op u afgeslingerd worden verraadt dat het vuur van de Spaanse inquisitie bij de oud-papen van de redactie nog niet is gedoofd. Wat vindt u van Mussolini en Manet? Op welk knaagdier vindt u Hanna Bervoets lijken? Welke revolutie vindt u het meest geslaagd? Welk boek van opa Har vindt u het best? Leest u überhaupt nog weleens een boek? U weet de strikvragen van de serieuze vragen te onderscheiden doordat u op uw twaalfde in uw lokale bibliotheek in Drunen iedere week PC in uw guitige knuisjes nam en weet met uw antwoorden de redactie tevreden te stellen. Op de knietjes en snel, want u wordt tot meeloper geslagen.

In concreto betekent dit dat u de lijfeigene van de redactie bent. Voor uw familie en uw vrienden hebt u vanaf dit moment geen tijd meer. Op uw zestiende had u plechtig aan uzelf beloofd om nooit meer een folderwijk te nemen en gelukkig voor uw geweten kan u die belofte nakomen. Aan advertenties doen we in PC bijna niet meer sinds Gauloises zich eenzijdig uit het contract terugtrok, de kankerlijers! Zelfs storm Irma kan u niet tegenhouden om de hebberige handjes op het Science Park met een exemplaar van dit blad te vullen. Vanaf heden bent u altijd oproepbaar om TD een massage te geven om zo de houdbaarheid van zijn sportlijf te verlengen, u beschermt TS tegen al te opdringerige uitgevers die naar haar hand en haar handtekening dingen, vangt voor AS een kogel als hij weer belaagd wordt door Russische lectuurmaffiosi en staat altijd klaar om door BN uitgezonden te worden naar exotische oorden om daar de wereldrevolutie te ontketenen. U komt op feestjes waarvan u nooit heeft durven dromen, maar u moet zich wel beperken tot kelneren en mag, af en toe, ook zelf een sneeuwwitje tot u nemen. In ruil daarvoor mag u stukken schrijven voor dit blad en worden ze, nadat de redactie als Monsanto op een akker tekeer is gegaan, mogelijk geplaatst. Zodra uw lichaam helemaal verkankerd is door de gifstoffen die iedere vorm van redelijkheid of empathie hebben doen verdorren, anders gezegd: wanneer u in staat bent om een stuk te schrijven waar wij om moeten lachen, mag u uw Intree op papier zetten. Een kleine 2000 woorden om te reflecteren op de meest hachelijke periode van u leven en om de redacteuren, die u zo trouw onder hun vleugels hebben doen uitbroeden, te bedanken. De krantenwijk en de onuitputtelijke drankzucht van de redactie die uw studieschuld omhoog stuwt komen hierin terug. U beschimpt uw vijanden, prijst uw vrienden en belooft om iedere debutant die ome Mai het veld in stuurt te grazen te nemen. Ten overstaan van de oude garde van dit blad mag u dit allemaal voorlezen, waarna de champagneflessen zullen ploppen en het bier zal vloeien als op een bacchanaal, slechts ter voorbereiding op de mooiste tweeënhalf jaar van uw leven die in het verschiet ligt.

Misschien is het nemen van eigen initiatief een houding die bij u ontbreekt, speelt u liever de hele dag Fortnite en rookt u dagelijks twee gram White Widow, terwijl u wel fantaseert over een leven waarin de enige verdoving die van de roem is. Wij gooien viermaal per jaar een reddingsboei uw kelder in zodat u zich, met onze hulp, kan onttrekken aan een levensritme dat evenveel pieken en dalen kent als de hartslagmonitor van Joost Zwagerman. Voor iedere wedstrijd krijgt u een opdracht, een maximaal aantal woorden en een deadline. Uw stuk wordt dan beoordeeld door ons en één of meerdere BN’ers die wij onder onze sneltoetsen op onze mobiele telefoons hebben. Dat kan Arjan Peters zijn, maar mocht dat het geval zijn, dan zullen wij u waarschuwen: stuur enkel stukken in onder een vrouwelijk pseudoniem als u kans wilt maken op de hoofdprijs. Op deze bijeenkomsten wordt uw stuk voorgedragen door een van de juryleden, dit heeft als voordeel voor u dat de ergste taal- en spelfouten voor het merendeel van de jury niet zichtbaar zijn. Drank vloeit rijkelijk op deze avonden, dus hoe later u aan de beurt bent, hoe groter de kans dat wij Himmelhoch jauchzend oder zum Töde betrübt zijn over uw epistel.

De eerste wedstrijd van de jaargang is de Kolomkompetitie. De redactieleden hebben hun batterij opgeladen in een Frans vakantiehuisje dat een oud-redacteur aan hen ter beschikking had gesteld, dus ze hebben nog een positieve grondhouding. Omdat u vooral bezig bent met studieontwijkendgedrag vertonen, ad-blad spelen (voor iedere keer dat u als treinstudent last heeft van vertraging bij de NS door bladeren op het spoor, moet u van uw vrienden een meter bier ad fundum tot u nemen) en op die knappe UB-medewerker die achter de balie De man die werk vond van Herman Brusselmans leest geilen, leggen wij de lat voor u laag: 400 woorden. De dagen worden alweer korter, dus het is aan u om de redactie in een herfstdip te storten. Vertoont u column overeenkomsten met die van Sylvia Witteman? Probeert u het dan bij Red Pers. De overeenkomst tussen de achternaam van zij die daar de scepter zwaait en huisgenoot P. kan louter toeval zijn. Is toeval het motief van uw stuk? Daar trappen wij niet in! De abstract van uw boekverslag over De aanslag publiceert u maar op scholieren.com. Als u schrijft over de terminale geslachtsziekte van de familie Chabot worden wij nieuwsgierig, mocht uw stuk eindigen in een gecastreerde Splinter dan heeft u onze aandacht.

Terwijl wij alle luikjes van onze wijnadventkalender al in de eerste week hebben opengetrokken om onze hunkering naar drank te bevredigen, verlangen wij een goed kerstverhaal van u voor de Kerstprijsvraag. Wij geven u tien zinnen cadeau, waarvan u er één (nogmaals: één; u zult niet de eerste grappenmaker zijn die probeert ze allemaal in uw stuk te verwerken) in een lopend verhaal moet zien te krijgen. Is de zin even passief als u na een zevengangen kerstdiner, dan blijft die zin dat ook in het verhaal. Omdat in uw stuk dus al één geslaagde zin voorkomt, is het schier onmogelijk om een eindcijfer te halen dat in de buurtkomt van het vriespunt. De Kerstman is in een gulle bui, dus u krijgt maar liefst 600 woorden om Maria op het gewei van Rudolf te spietsen. De glühwein stroomt rijkelijk en de hulpjes van de Kerstman blijken onder hun met bont afgezette rokjes geen slipjes te dragen, dus de stemming zit er tijdens het jureren goed in. Maak hier gebruik van en u kunt uw familie, tussen het hoofdgerecht en dessert in, met een warm gevoel van de wijn en trots, vertellen dat u een stuk in PC heeft, zodat uw grootouders, op weg naar huis na het gezellig samenzijn, met een gerust hart een dodelijk auto-ongeluk kunnen krijgen, omdat ze weten dat u geslaagd bent in het leven.

Hebt u altijd een niet-onderbouwde mening en willen uw vrienden daarom niet meer naar u luisteren? Overweeg dan om mee te doen aan de Recensieprijsvraag. U leest een boek van Rob van Essen, kijkt de nieuwste film van Elise Schaap, scant de zaterdagcolumn van Tommy Wieringa (spoiler: ze gaan allemaal over Baudet), observeert de kwade dronk van Cindy Hoetmer en ramt uw frustratie in maximaal 500 woorden van u af op het toetsenbord. Mocht u alles fántastisch, schíttered, móói, ontróerend of een andere positieve emotie in superlatieven vinden, houd die mening dan voor u; daar zitten wij helemaal niet op te wachten. En ook al is deze wedstrijd in de lente en beginnen de hormonen in dit seizoen weer in het rond te vliegen, het woord rokjesdag is ten strengste verboden. Gelukkig weet u niet meer wie Martin Bril was, maar zijn invloed rijkt verder dan het graf: zijn kankercolumns hebben school gemaakt. Zoek ze op, lees ze, sla een fles Absolut naar achteren en begin dan met typen.

In mei wordt de P.C. Hooft-prijs uitgereikt, een van de meest prestigieuze prijzen van de gehele Nederlandse oorkondecarrousel. Maar deze bekroning kan slechts in de schaduw staan van de waarlijke lauwerkrans, de PC-Onthooftprijsvraag. Schrijf 600 woorden waar wij om kunnen lachen en uw vijand niet. Zie voor uzelf een toekomst voor u dat u een kroeg binnenloopt en het subject van uw pen zich subiet opsluit op het toilet om daar pas uit te komen op het moment dat u drie keer van uw kruk bent gedonderd. Gaat u Ebissé Rouw bewerken zodat zij terugverlangd naar de door sprinkhanen kaalgevreten hoogvlakten van Ethiopië? Bent u een kruising tussen Sven Kockelmann en een komodovaraan? Slijp uw bijl en ga aan het werk. Ga over lijken, maar laat de doden met rust; aan Campert, Brouwers en Nooteboom is geen eer meer te behalen.

Negeert u ook altijd, met gevaar voor eigen leven, de verkeerslichten op het Roelof Hartplein? En wordt op, terwijl u op het terras van Wildschut met concertgebouwdinosaurussen zit aan te pappen om hun uiteindelijk uw drankrekening te laten betalen, regelmatig opgeschrikt door het geluid van een bijna-botsing tussen een tram en een fietser? Kortom, wilt u eigenlijk ook niet dood gevonden worden op die kruising? Dan is er voor u de Keefmanbokaal, vernoemd naar het werk van Jan Arends, een mafklapper die de stoep van dit OBA-filiaal het mooiste stuk stoep van de wereld vond. Want op 21 januari 1974 lag hij daar op de stoep nadat hij zichzelf uit het raam van zijn woning had gedefenestreerd. Of Arends onder de indruk was van de woorden van toenmalig PC-redacteur  Robert Loesberg, die het geen gemis voor de letteren zou vinden als Arends zou stoppen met schrijven, of dat het de intrinsieke motivatie was van Arends om, onderweg naar het trottoir, de wetten van Newton te tarten, is niet geheel duidelijk. Maar bent u ook niet goed snik, spring dan niet! U kunt het van zich af schrijven en wij zijn bereid om uw stuk in ontvangst te nemen. Dit gaat niet ten koste van uw eigen risico en u hoeft ervoor niet het journaal te gijzelen. Op de juryavond klappen de laatste overgebleven medewerkers van de ggz twee minuten voor ons, een applaus dat wij dankbaar in ontvangst nemen. Helaas is de eerstvolgende uitreiking pas weer in 2024, maar wees gerust: waarschijnlijk is Anne Fleur Dekker dan voor de vierde keer in een dwangbuis gerold en kunt u voor input bij haar terecht.

Na zes jaar hebt u nog steeds geen propedeuse, probeerde u drie verschillende studies en een cursus management, economie en recht aan InHolland, maar voltooide er geen één, werd u afgewezen voor de functie van penningmeester in het bestuur van uw studievereniging omdat uw grootste concurrent zijn maatschappelijk geslaagde vader (anders gezegd: een zakkenvuller van ABN Amro die shotjes uitdeelde) meenam naar de ouderborrel, maar hebt u wel het hoogst haalbare bereikt wat een student aan de voormalige Gemeentelijke Universiteit kan bereiken: u bent PC-redacteur geworden. Een kleine dertig maanden van uw leven gaat u zich wijden aan dit blad, het is een eer, niets meer, niets minder. Voor de Belastingdienst bent u slechts uw burgerservicenummer. Tenminste, zolang u niet een achternaam hebt waarin meer dan zes medeklinkers achter elkaar staan, want dan wordt u aangezien voor een potentiële oplichter die met alle mogelijke middelen die de soeverein ter beschikking staan kapot gemaakt moet worden. Voor de lezers van dit blad worden uw initialen uw schildspreuk. De afkortingen BN, TS, TD en AS zegt de fiscus niets en dat is ook geen verrassing, want enige vorm van financiële compensatie voor het maken van dit blad zit er niet in. Voorheen waren deze mensen bekend als Billie Nuchelmans, Tessa Sparreboom, Teun Dominicus en Arie Storm, maar enkel de melkertbaansurveillanten in de blauw-rood-gele tentamenzalen (stijlvolle ruimtes, daar op het IWO) kennen hen nog bij die namen. Onthoud die afkortingen, want op menig Unicafeest, vlak nadat de eerste gin-tonics worden ingeschonken, maar voor het snuiven van de potloodlijnen keta, wordt het spel ‘raad de redacteur’ gespeeld aan de hand van de stukken uit het laatste nummer, waarna de winnaar wordt beloond met orale verwennerij in de kelder. Soms krijgen schrijvers die tijdens hun studietijd te laf waren om in te sturen een herkansing, maar van deze ontsnappingsroute moet u zich niet teveel voorstellen: het is enkel voor de crème de la crème van de letteren weggelegd om gastredacteur te worden. Want hoewel de meeste filosofiestudent denken dat zij (het zijn altijd mannen die dit denken) de nieuwe Kant of Plato worden en de vrouwtjes bij neerlandistiek zich zien als de troonopvolgster van Marja Pruis, is de kans het grootst dat ze  eindigen achter de toonbank van de Bagels & Beans.

Maar dit blad bestaat uit meer dan het fysieke en intellectuele geflex van TD, de scalpsessies van TS, de kwajongensstreken van AS of clusterbombardementen van BN. Zo doen wij aan rubrieken, terugkerende elementen in dit blad, net zoals de brief van de week in de Donald Duck of het moffengebabbel van Linda Duits op folia.nl. Zijn aforismen echt uw ding? Heeft u een jeugdtrauma door het keukenmeubilair van uw moeder waarop staat dat er in dit huis wordt gefeest, getroost, de afwas gedaan, etc., etc., en denkt u op dat een slagersmes de beste therapie is? Dan kunt u losgaan in de rubriek Geestelijk Leven. RUMAG heeft laten zien hoe het niet moet, want de enige keer dat wij klappen voor de zorg is als ze met afgezakte broeken over onze knie gaan. Als u een geestverwant bent van Tiberius en Gaius Gracchus, dan is Vox Pop uw ding. Wij pikken onze bodyguards op bij KOPS en Mejiro en begeven ons onder bekende en minder bekende Nederlanders om hun uit te horen over de laatste teletekst 101’tjes. Ging u vroeger altijd naar de website van De Speld (of De Telegraaf) voor uw aanbevolen dagelijkse hoeveelheid verzinsels, vanaf heden kunt u ze op in dit blad op papier lezen in Nepnieuws. Redacteuren worden met de jaren tammer en gaan na hun PC-tijd uitbuiken bij De Speld, in het hok van deze vaste prik van nepnieuws komt u meer oud-redacteuren tegen dan op vrijdagavond in de Pels. Roelof Smit komt niet van ons, maar dat wist u al, want in PC leert u wel wat het verband is tussen rimmen, hiv en De donkere kamer van Damokles. De ggz stelt tegenwoordig niets meer voor, dus de beste remedie tegen schizofrenie is het Hollandsch Dagboek. Hierin kunt u de tweede/derde/vierde stem die door uw bovenkamer raast voor een week aan een derderangs BN’er uitlenen. Van Zita Duk tot de anus van Albert Verlinde, iedereen kan aan de beurt komen in deze rubriek. Dus laat u nooit meer vertellen dat PC een narcistisch blad is; wij zijn zeer empathisch en kruipen in het hoofd van onze slachtoffers.

Na de teloorgang van Achterwerk in de VPRO-gids is PC’s Vraag het aan de enige overgebleven brievenrubriek van Nederland. De dames van Margriet, Libelle en Linda smeken ons iedere keer om het voorbeeld te geven en, wij, zo goed als wij zijn, doen graag het kunstje voor. Er wordt weleens gefluisterd dat Arnon Grunberg achter de vragen en antwoorden zit, maar geloof ons maar: wij verzinnen het allemaal zelf. Kunt u tien boektitels thematisch naar de gallemiezen helpen? Dan is de PC Top 10 de perfecte speeltuin voor u! Komt u een originelere titel bedenken dan De flikken trommel van SS’er Günter Grass? Zomergasten is echt passé, dat programma is voor mensen zoals Peter R. de Vries, Annie M.G. Schmidt en Ilja Leonard Pfeijffer, dubbele namen, veel initialen, weinig ideeën. In PC kijkt vooruit mag u uw ideale televisieavond samenstellen. Let op: wij bieden u geen drie uur aan, wel een halve pagina. Maakt u wel geld over voor het gebruik van de prinsessenporno van Alexia’s instagramaccount? Anders krijgen we weer de RVD achter ons aan. Bent u sowieso visueel ingesteld? Dan is de rubriek Voor u geknipt voor u… Inderdaad, als uw niveau op dit soort woordgrappen zit kunt u beter een leuk onderschrift bedenken bij de promotiefoto van Ewald Engelen en Marianne Thieme voor hun nieuwste boek. Onze lezers vinden het namelijk interessant om te weten dat onze nationale UvA-diarreedilettant zijn vrouw heeft verlaten voor dit hertje, de geile beer!  Zijn uw gedichten beter dan ‘Hier, bier’? Krijgt u met een sonnet een wildvreemde in uw bed? PC-Poëzie is de rubriek waarin u kan laten zien dat de geest van Slauerhoff nog steeds op de burelen van dit blad rondwaart.

Na verloop van tijd, waarin u als een storm over de droge akker bent gegaan, verdwijnt uw sturm und drang. U gaat lunchen met Job Lisman om te kijken of er bij Prometheus een contract te scoren valt en in plaats van uit te kijken naar het verschijnen van de nieuwste prospectussen en te verheugen op de verse en tegelijk rotte vis die aangeboden wordt, schrijft u aan het begin van ieder literair seizoen enkele gedichten om de vrede te bewaren. Van Wilma de Rek ontvangt u vriendelijke sms’jes en Joost de Vries knikt u weleens toe bij het betreden van Singel 464, waarna u in het redactielokaal verzucht dat Joost, in tegenstelling tot de metroseksuele mannen op uw studie, tenminste wel tevreden is met zijn ontzagwekkende kont en dat hij daarvoor beloond mag worden met tien pauwen, twee ganzen en een kolibrie die hij in zijn bruine vogelnestje kan houden. Kortom, het is tijd om uw Uittree te schrijven. U haalt herinneringen op aan alle alcoholische avonden die u bent vergeten, viert een feestje op Zorgvliet bij de graven van hen die door uw toedoen zijn heengegaan, rijdt voor de laatste keer met een shovel over een debutant van Das Mag en herdenkt het heengaan van Vrij Nederland, een blad waar u toch niet meer komt te werken; het is bergaf, recht het ravijn in gegaan sinds er geen oud-redacteur van dit blad meer aan het roer staat. Vergeet niet om wat aardigs te zeggen over de redacteur die voor u dit blad heeft verlaten, want zij of hij heeft, net als een verdachte in het Paleis van Justitie of Petrus aan de hemelpoort, het laatste woord. In uw Uitlui staan alle verhalen waarvan u hoopte dat niemand ze ooit zou lezen: kotsen in de keramieken kitschvazen op Herengracht 48, uw sjanspartijen met Patty Voorsmit, de dronken bralpartijen waarin u Sander Kok complimenteerde met zijn succesvolle Baantjerserie en alle blauwtjes die u liep bij beroemde uitgeversdochters; het wordt voor de laatste maal in herinnering gebracht waarna uw naam zal worden bijgeschreven op het PC-tableau. Hiermee krijgt u toegang tot de Erehemel, waar u kunt uitbuiken aan de bar met Erik van Muiswinkel, sjoelen met Menno ter Braak en genieten van een Indonesische rijsttafel (het Cultuurstelsel wordt gewoon verkeerd begrepen) met Hella Haase. Wat er buiten deze kampong gebeurt is niet meer uw verantwoordelijkheid, het is tijd voor een nieuwe generatie om amok te maken.

Vindt u, na dit alles gelezen te hebben, de mail van uw studieadviseur met als pakkende titel ‘nominaal is normaal’ toch overtuigender? Even goede vrienden. Of ja, eigenlijk geen vrienden, want wij weten dan niet wie u bent. Geen zorgen, dat weet straks niemand meer. U verdwijnt in de grijze massa, en alle herinneringen aan uw bestaan zullen worden uitgewist als een gezicht in het zand op de vloedlijn van de zee. Maar misschien wilt u wel leven, en leven zult u, bij ons. 

de redactie

Archief