Daar bent u dan eindelijk. Welkom thuis, kunnen we wel zeggen, want u heeft natuurlijk allang in de gaten dat uw natuurlijke habitat niet bestaat uit de epoxyvloeren en digiborden van de regionale scholengemeenschap waar u jarenlang hebt gezwoegd om het record Snake op een Texas Instruments 84-Plus te verbreken. Toch heeft u er als bijvangst maar mooi een VWO-diploma in de wacht gesleept, die gouden wikkel waarmee u voor het eerst in uw leven de Arriva-bus naar het lokale treinstation kon nemen zonder ’s avonds op tijd terug te hoeven keren voor een korfbaltraining of bord bloemkool met witte saus. U heeft hoogstens nog eens omgekeken uit piëteit met uw moeder, terwijl het goede mens bij de halte grienend ineen zeeg als een onderbezette Stabat Mater-uitvoering. In de toekomst zal zij genoegen moeten nemen met uw vuile was. Ondertussen wordt het tijd dat u uw rechtmatige territorium verkent: het land dat u is beloofd toen u in groep 2 al de volledige cyclus van Rupsje Nooitgenoeg uitlas, toen u in groep 4 erin slaagde om de tafels ook in shufflestand te reciteren, en onlangs nog toen u voor uw eindexamen Management & Organisatie een 9 haalde zonder ook maar een letter op papier te zetten. Zoals Afrikaanse stammen de telg met de krachtigste pezen en de hardste kiezen selecteren om de oversteek naar Europa te maken, zo bent u als één van de weinigen in uw nederzetting uitverkoren om de tocht te ondernemen naar de hoogvlakten van het gecultiveerde intellect. U bent immers speciaal.

 

Dat heeft u tenminste altijd geloofd. En het is u vergeven als we kijken in welke chromosomale anarchie u cognitief bent voorverwarmd. Went u er maar vast aan om omringd te worden door anderen die ook een maximale CITO-score hadden en wiens IQ evenmin op de achterkant van een voetbalshirt past. U begeeft zich nu in gezelschap waar uw gymnasiale woordspelingen niet met stilte worden beantwoord uit onbegrip, maar omdat ze simpelweg niet grappig zijn. Stal u vroeger de show door alle hoofdsteden van Europa te kennen, voortaan zult u toch minstens alle gouvernementen van het Perzische Rijk paraat moeten hebben om op verjaardagen niet met een mond vol tanden te staan. U zult er, kortom, geleidelijk achter komen dat er meer mensen met gezond verstand bestaan dan u vermoedde op basis van de kolonne Speciaal Vervoerbusjes die iedere morgen aan uw ouderlijk huis voorbijtrok.

 

Of misschien heeft u al door dat u niet heel veel minder gemiddeld bent dan gemiddeld. Wellicht heeft u zich dan zelfs gewillig laten rekruteren door één van de talloze verenigingen die zich rond deze tijd van het jaar tegoed doen aan ontkiemende studentenzielen, gulzig als rattenroedels die na een lange, hongerige zomer eindelijk op een nest verse larven stuiten. U kiest dan voor veiligheid, wat erop neer komt dat u ervoor kiest om zelf zo min mogelijk keuzes te maken. Mogelijk heeft u atheneum gedaan, en vindt u het leven al moeilijk genoeg. Dan kan het inderdaad een goede beslissing zijn om u aan te sluiten bij een club die zijn superioriteitsbesef grotendeels ontleent aan hymnen in het Latijn. Dat geen van de leden over genoeg klassieke achtergrond beschikt om in deze taal ook maar een tosti te bestellen is tekenend voor het mechanisme waarmee deze instellingen een instant saamhorigheidsgevoel creëren: collectieve vernedering. Als u geluk heeft krijgt u een week lang alleen uw eigen kots te eten. Er zijn echter ook disputen die van u verlangen dat u een bruin-groen-gestreepte stropdas draagt. In ieder geval kunt u er zeker van zijn dat alle sociale omgang door voldoende conventies en hiërarchieën is gestructureerd om zo min mogelijk over te laten aan het toeval, dat de doelgroep van deze verenigingen al genoeg heeft benadeeld door ze ieder besef van autonomie te misgunnen.

 

Is er dan helemaal geen hoop? Nee. Dat wil zeggen: niet voor de overgrote meerderheid van de bulk lamlendige lijven die u de komende jaren in iedere collegezaal of –tent met de verdrukkingsdood zal bedreigen. Misschien heeft u net een tussenjaar in Swaziland achter de rug, en heeft iemand u tijdens een gezellige marktdag eens verteld dat de helft van alle aanwezigen nog vóór het regenseizoen zal sterven aan aids. Net zo nodigen wij u uit om eens goed om u heen te kijken op de introductieactiviteit waar u momenteel wordt vastgehouden, en u te realiseren dat waarschijnlijk géén van deze bollebozen het zal halen.

 

Slechts voor een handjevol witte olifanten is er een uitweg mogelijk: het redacteurschap van Propria Cures, de deugdzaamste karakterfout waaraan u zich kunt bezondigen. Al 127 jaar scheert de PC-redactie als een Reaper Drone over het tranendal van de beschaving, terwijl schrijvers, ministers en kardinalen als pissebedden wegkruipen onder stoeptegels en grafzerken in wanhopige pogingen buiten schot te blijven. Tevergeefs, want geen literaire duizendpoot heeft ooit genoeg beentjes gehad om de redactionele kruissnelheid te evenaren. Met de precisie van een Macedonische gifmenger combineert de PC-redacteur een paar gram eloquentie met een mespuntje argumentatie en enkele tonnen nietsontziende brutaliteit om stukken te schrijven die de aarde doen trillen met een kracht waarvoor zelfs de NAM zich zou schamen. Met de as van de slachtoffers die zo zijn gemaakt zouden we de Atacamawoestijn nog in een vruchtbare alpenweide kunnen omtoveren. Harry Mulisch? Begon zijn carrière als een onsterfelijke halfgod, eindigde na zes decennia beleg door PC toch zo dood als een pier. Joost Zwagerman? Zwichtte heel wat sneller. Prometheusdebutanten? Worden in het holst van de nacht van bed gelicht, ontkleed en geketend om bij het ochtendgloren net zo lang over de ring A10 te worden gesleurd tot ze zweren nooit meer een semi-autobiografische roman te schrijven over een hypersensitief personage met een provinciale achtergrond dat ondanks een goede opleiding te kampen heeft met existentiële leegte.

 

Denkt u nu: lijkt me leuk? Dan feliciteren wij u met de manifestatie van het eerste, prille symptoom van het psychosomatische complex dat in gelukkige gevallen ontaardt in een daadwerkelijk redacteurschap. In de minder gelukkige (en aanzienlijk talrijkere) gevallen is dit het begin van een verval dat jaarlijks tot grotere diepten blijkt te kunnen leiden, tot het punt waarop u van frustratie niet meer weet welk pseudoniem u moet aannemen en dus maar overgaat tot het inzenden van enveloppen vol pindakaas of de wederrechtelijke betreding van onze archiefkasten. Om het risico op dit laatste scenario zoveel mogelijk te beperken komen wij u tegemoet met deze cursus. Let goed op, want duidelijker dan dit gaat het echt niet worden.

 

Desgevraagd willen schrijvers nog wel eens het geheim achter hun talent verklappen, wat dan vaak een fysiek object blijkt te zijn. Voor Maartje Wortel is het een eierkoker, voor Heleen van Royen een dildo, voor A. F. Th. van der Heijden een berg bitterballen. Bij PC bestaat er maar één zo’n talisman, en dat is PC. Begint u dus vooral eens wat van onze stukken te lezen. Sommige zijn tegenwoordig zelfs online te vinden. Zonder paywall – niet uit gulheid, maar omdat ons digitaal instinct al amper toereikend is om een pendule op te winden. Slaagt u hierin, en koestert u nog steeds de hoop om deze liga uit te breiden? Dit mythische tweetal MM en MSM, dat heerst over de steppen van de literaire satire zoals Artemis over de jacht en Apollo over het licht, terwijl alleen een aangevroten stofmap bij de Burgerlijke Stand nog getuigt van hun vroegere levens als Melle Maré en Mathijs S. Mul? Probeert u het dan eens zelf. U zou kunnen beginnen door een oud opstel te nemen dat u ooit voor Nederlands schreef. Ziet u al die zinnen waar de docent in rode hanenpoten ‘Drogreden!’ bij heeft gepriegeld? Deze laat u staan, de rest streept u door. Garneer het geheel met nog wat schandelijke laster, ranzige beeldspraken en schizofrene vergelijkingen, en er is een grote kans dat u een waardige eerste poging heeft gemonteerd. U hoeft nu alleen nog ons adres op te zoeken in het Colofon en PostNL doet de rest. Bent u een whizzkid? Dan kunt u ook mailen.

 

Nu u al die moeite heeft gedaan, is het onze beurt om iets terug te doen. U kunt ervan uitgaan dat deze wederdienst bestaat uit uw verlossing van alle illusies die u tijdens het schrijven op de been hebben gehouden. Bespaart u zich dan ook de moeite om met uw hebberige handen door het nieuwe nummer te grabbelen op zoek naar uw tekst, want waarschijnlijk hoeft u alleen de Correspondentierubriek te raadplegen. Hier vindt u een uit de context gerukte snipper van uw stuk, met een regel commentaar waaraan de wereld meer plezier kan beleven dan alle honderden woorden van uw pamflet, wagenspel of trip report bij elkaar. Verwacht van ons geen hapklare instructies om een stapje verder te komen; daarvoor belt u maar met IKEA of de Kindertelefoon. U kunt uzelf troosten met de wetenschap dat het andere media vrijstaat om uw stuk wel positief te beoordelen. Lang niet overal wordt kwaliteit namelijk als criterium gehandhaafd. Denkt u in termen van lijstjes, plaatjes en minuscule icoontjes met gezichtjes? Bij De Gladiool verwelkomen ze u vast met open armen. Bent u diep in uw hart een scherpe intellectueel maar vindt u nadenken gewoon nog een beetje moeilijk? Neemt u contact op met DeFusie. Wilt u wel graag schrijven maar hebt u niet zo veel met taal, stijl of onderwerpen? Wij verbinden u graag door met de Folia. Hebben ze u bij alle voorgaande opties al eens de deur gewezen? Probeert u het dan bij De Volkskrant.

 

Toch zou het aantal PC-redacteuren al snel op één hand te tellen zijn als we iedereen zonder meer de deur wezen. De volledigheid gebiedt ons dus te melden dat enkelingen er bij uitzondering in slagen om een gesmoorde gegrinnik door de redactionele gewelven te laten galmen. Weliswaar zijn dit vaak de avonden dat MM op zelfgerolde Thai Sticks trakteert, maar om Aaf Brandt Corstius lachen gaat dan nog steeds niet. Lukt het u om dit zeldzame natuurfenomeen te ontketenen, dan kunt u zomaar worden aangespoord met een ‘schrijft u nog eens wat’. Uiteraard schrijft u dan nog eens wat, en misschien gaan wij er toe over om uw stuk als mee-eter te publiceren. Niet dat u, behalve uw naam en de spatiëring, veel van uw oorspronkelijke inzending zult herkennen. Die paar rake zinnen over de gelijkenis tussen Rutger Bregman en een lange vinger hebben ons er niet van kunnen weerhouden om de rest van uw stuk te bewerken tot een zo tegennatuurlijke klodder zwarte gal dat psychologen u geld toe zullen geven als ze uw casus mogen behandelen. Ziet u het maar als positieve censuur. Hopelijk begrijpt u nu wat de bedoeling is, en stelt u ons ieder nummer iets minder teleur. Afhankelijk van het tempo waarmee u leert dat wij niet zitten te wachten op verhalen waarin Dion Graus een dolfijn bevredigt of Asha ten Broeke ook maar iets in haar mond stopt, kunnen uw artistieke barensweeën uiteindelijk beloond worden met de legendarische woorden ‘komt u eens langs’.

 

Er zijn mensen die een leven lang hebben ingestuurd zonder het ooit zo ver te schoppen. Maar juicht u vooral niet te vroeg. Voordat wij u ontboden hebben wij uiteraard de Sibyllijnse profetieën geraadpleegd en de gunstigheid van uw astrale configuraties gecontroleerd. Dit biedt echter geen enkele garantie voor de uitkomst van het verplichte consult met onze waarzegger dat aan uw audiëntie voorafgaat. Duidt de welving van uw schouderbladen op voorspoed en welvaart? Staan roem en glorie in uw handlijnen geschreven? En beschikt u over minstens één initiaal dat niet de letter ‘M’ is? Dan heten wij u welkom in ons hoofdkwartier, maar een warm welkom zal het vooralsnog niet zijn. Hebben ze u op school nog iets geleerd over de Tachtigjarige Oorlog, stelt u zich dan een soort Raad van Beroerten voor. De enige onderbrekingen die MM duldt zijn de doodskreten die opstijgen uit de onderaardse kerkers, terwijl MSM ongeduldig met de blaasbalg speelt waarmee hij zo snel mogelijk weer de brandstapels wil aanwakkeren die u achter het glas-in-lood ziet smeulen. Verwacht dus geen gezellige babbel; wij komen meteen ter zake. Blijkt u voldoende kennis in huis te hebben over de kabbala, psychoanalyse en voetreflexologie, minstens 100 concentratiekampen te kennen, 10 alfabetten en 5 snorders, en daarnaast ook nog in staat te zijn tot levitatie, telekinese en de spontane opwekking van een bord bamischijven als de redactie dat blieft, dan bent u alvast lekker bezig. Als u er daarnaast ook nog in slaagt om een krat bier mee te nemen, evenals een ontdoornde roos voor onze administratrice Christien en een stuk van zo’n 800 woorden dat niet beduidend slechter is dan de meuk die u ons tot dusver hebt toegestuurd, dan kunnen wij besluiten u tot meeloper te slaan.

 

De redactie van PC is zowel vergeleken met de Parnassos als met de Olympos en de Eyjafjallajökull. Nu u een glimp van ons heeft opgevangen kunt u zelf oordelen of wij het meest weghebben van muzen, goden of walmende lavastromen. Hoe dan ook wordt de helling naar de top vanaf dit punt steeds steiler. Aan vrienden en familie, en als u goed gek bent op LinkedIn, zult u in eerste instantie trots verkondigen dat u redacteur in spe bent bij het oudste en enige literair-satirisch studententijdschrift van Nederland. Maar wij weten wel beter, en u snel genoeg ook. Meelopers mogen zich gelukkig prijzen als ze tien vingers hebben, want zo hebben ze tenminste één gelijkenis met een redacteur. In alle overige aspecten is uw functie van ondergeschikter belang dan de rudimentaire baarmoeder van Niña Weijers. U kunt het meeloperschap het beste interpreteren als de laagste trede in een strikt feodale rangorde. Om de week meldt u zich bij de redactie om een nieuw stuk voor te lezen, nederig als de ondervoede lijfeigene die u feitelijk bent geworden. Wij horen u aan met de minzaamheid van een middeleeuwse keurvorst, wiens hof nooit onderhevig is geweest aan rages zoals ‘democratie’, ‘medezeggenschap’ of ‘naastenliefde’. Wat wij wel kennen is kritiek. En dan geen opbouwende: lijdzaam zult u toezien hoe alles wat u voor waar, juist of mooi aannam wordt afgebroken, net zolang tot zelfs de laatste vermolmde heipaal als een etterende cyste is losgewrikt. Ter compensatie voor deze service zult u herendiensten moeten verrichten. U kent vast wel stakkerds die voor 3,25 euro per uur de stad doorkruisen om in felgekleurde windjacks een kubus vol warme maaltijden af te leveren bij medestudenten die wel een fatsoenlijke toelage krijgen van hun ouders. Zoiets gaat u ook doen, maar dan zonder de 3,25 per uur. Aan u is namelijk de eretaak om iedere twee weken het nieuwe nummer te verspreiden over de daarvoor bestemde bakken op de UvA, waarbij u uit moet kijken niet per ongeluk gelyncht te worden door de hunkerende massa’s die u bij iedere faculteit op zullen wachten. Daarnaast zult u zorgen voor afdoende bier, pennywafels en calamares om de redacteuren in een roes te brengen die hun tijdelijk doet vergeten hoeveel werk ze aan u hebben. Als u dit allemaal te corporaal vindt, dan heeft u het mis. Zo zullen we u niet vragen maandenlang een hamster te verzorgen om deze tijdens een kaarsverlichte inwijdingsrite tegen een muur te gooien. Hoogstens zullen we eisen dat u uw favoriete knaagdier Paulien Cornelisse achtereenvolgens velt, radbraakt en vierendeelt, maar dan alleen op papier. Als het u eindelijk lukt om de talloze buizen aan het beademingsapparaat van astmapatiënt MM te onderscheiden, en als u succesvol de poetswagen weet te besturen waarmee MSM de steeg tussen zijn voortanden reinigt, dan kan de dag aanbreken waarop wij u vragen uw Intree te schrijven. U zult zien hoe de verschrikkingen van de afgelopen maanden verbleken in het licht van zoveel eer. Mocht u desondanks de vuile was buiten willen hangen, dan heeft u hiervoor 2000 woorden. Gebruik ze wijselijk, en vergeet niet de strijdbijl na afloop te begraven. Zodra u uw Intree heeft voorgedragen, begint namelijk uw eigen redactietijd: tweeënhalf jaar onschendbaarheid waarin u al genoeg andere vijanden zult maken.

 

Nu moet u niet denken dat wij helemaal wereldvreemd zijn. We realiseren ons bijvoorbeeld uitstekend dat u waarschijnlijk zo’n moderne rakker bent met een klaptelefoon en een polyfone ringtone, en dat uw concentratiespanne al amper voldoende is om de lijst nieuwe Netflix-series tot het einde door te scrollen. Laat staan dat u zin hebt om de hiervoor beschreven hordeloop te ondernemen, en weken achtereen in te sturen terwijl uw hersentjes snakken naar directe beloning. Misschien is dit hele traject ook wel niet voor u bedoeld, en floept een stuk uit uw geest zoals een frikadel uit een automatiek: volmaakt en helemaal af. Speciaal voor types zoals u, met meer talent dan geduld, organiseren wij vier keer per jaar een feestelijke prijsvraag. U krijgt van ons een opdracht, een deadline en een aantal woorden, die u vervolgens naar eigen invulling retourneert. De inzendingen worden beoordeeld op een juryavond, voorgezeten door een BN’er die MM een uur van tevoren uit haar bootycallregister vist. Om te voorkomen dat de juryvoorzitter na een paar inzendingen geshockeerd vertrekt wordt het alcoholpromillage zo snel mogelijk opgekrikt. Zorg er dus voor dat u tot de eerste inzendingen behoort, of juist tot de laatste als MSM zich halverwege de avond terugtrekt op de WC en de resterende stukken beoordeelt met blinde tienen.

 

We openen het seizoen met de Kolomkompetitie, een vrolijke back-to-school actie waarbij u een ongekende vrijheid geniet. U kiest een onderwerp naar keuze en raaskalt daar 500 woorden over door. Zie de Kolomkompetitie als een soort literaire Apenkooi: alles kan en alles mag. Dat wil nog niet zeggen dat alles goed is, maar dat zult u in het juryverslag wel lezen. De redactie is net terug van een all-inclusive retraite in Slantsjev Brjag, waar met behulp van wodka-infusen en zonnesteken hard is gewerkt om de herinnering uit te wissen aan de bodemloze bakken pulp die u vorig jaar over ons heeft uitgestort. Zo beginnen we het jaar fris en onbevangen, wat een strategisch voordeel oplevert dat u niet moet onderschatten.

 

We houden onszelf graag voor dat het de drank is die ons na de Kolomkompetitie jaarlijks doet wegzinken in een dagenlange kater. In ieder geval zult u de rest van het jaar niet meer de soevereiniteit ervaren waarvan u bij de eerste wedstrijd traditiegetrouw zo’n misbruik hebt gemaakt. Als u regels wilt, kunt u regels krijgen. Bij de Kerstprijsvraag verplichten wij u dus om een verhaal te schrijven met één van de tien zinnen die wij van tevoren vaststellen. Zo weten we tenminste zeker dat uw inzending niet uitsluitend bestaat uit zouteloze tangconstructies. Aangezien onze voorbeeldzinnen keer op keer onstuitbare hilariteit teweegbrengen, is een goede sfeer gegarandeerd. Alsof dit nog niet genoeg is zijn we ook nog eens uiterst ontvankelijk voor de kerstgeest die rondwaart in de vorm van flikkerende neonherten, Baby Borns in plastic kribben en de tientallen vaten brandewijn waarmee MM al sinds Driekoningen bezig is haar Christmas pudding te impregneren. In weekhartiger toestand zult u ons niet aantreffen. Oftewel: scoren geblazen!

 

Zijn kerstkluchten niet uw specialiteit? Wacht u dan nog even tot de Recensieprijsvraag. U neemt een boek, film of tepel van Hanna Bervoets naar keuze en gaat er eens goed voor zitten. Wat maakt dit in u los? De kans is groot dat u op school heeft leren denken over literatuur zoals prerevolutionaire Franse boeren over de adel: als over een totalitaire kliek verwaande kwasten die door de een of andere kwaadaardige god is bedeeld met het recht om u te bestoken met wreedheden. PC nodigt u uit de zeisen en hooivorken ter hand te nemen om dit zogenaamde recht eens flink in twijfel te trekken. Marcheer naar de burchten van de kranten, de paleizen van de omroepen en de lusthoven van de uitgeverijen. Sleurt u een slachtoffer door de slotgracht naar buiten, dan kopen wij de beveiliging af om even de andere kant op te kijken zodat u 500 woorden de tijd heeft om ongestoord te recenseren. Verken het weidse spectrum aan emoties dat een kunstwerk kan veroorzaken: van afschuw tot walging en van gruwel tot verachting. Of bewondering, als u het uzelf extra lastig wilt maken.

 

Misschien vreest u nu dat PC een ordinair schandschrift is met meer interesse in ad hominems dan klinkende redenaties. Om de laatste twijfel hierover weg te nemen sluiten wij het jaar af met de P. C. Onthooftprijsvraag, het schavot om ieder persoonlijk geschil te beslechten waarbij geen diplomatieke oplossing meer mogelijk is. Lukt het u om Lize Spit aan de hooibaal op haar kersenpit omhoog te slepen over de met bloedkorsten bedekte treden? Ontwerpt u een takelsysteem dat krachtig genoeg is om Simone van Saarloos ter hoogte van het hakblok te manoeuvreren? Of kunt u iemand anders bedenken die er individueel in is geslaagd om het labyrint van uw ressentiment uit te breiden met een volledig nieuwe vleugel? Dan staat het u nu vrij om deze kwelgeest met een lemmet naar keuze het zwijgen op te leggen, zolang u uw prooi maar niet onnodig lang laat lijden. In 500 woorden moet het zijn volbracht. Let wel: wij verlenen u alleen gratie als er onder al het bloedvergieten ook nog wat te lachen valt.

 

Inmiddels moet u ons zo ongeveer beschouwen als het toonbeeld van psychisch welzijn. Het zal u dan ook verbazen dat de redactionele molens alleen blijven draaien dankzij de pallets antipsychotica, kalmeringsmiddelen en aanvullende narcotica die de GGZ wekelijks op ons kantoor dumpt. Slechts eens in de vier jaar eten we iets anders dan pillen, en ontvlammen de redactieburelen in de hondsdolle hysterie die de toon zet voor de Keefmanbokaal. Weet u ons in 400 van de pot gerukte woorden ervan te overtuigen dat u nog meer recht heeft op een dwangbuis dan wij? Dan belonen wij u tijdens een speciale ceremonie met een blikken wisselbokaal die u vier jaar lang kunt gebruiken als asbak, melkbeker of plaspot. Een hele eer, want de prijs is ingesteld ter nagedachtenis aan schrijver Jan Arends, een rolmodel voor iedereen die PC serieus neemt: toen redacteur Robert Loesberg hem gebood om uit het raam te springen, gehoorzaamde hij zonder aarzelen.

 

‘Iedereen wil het worden, niemand wil het zijn,’ verzuchtte uw grootvader over de ouderdom toen zijn maculadegeneratie zo ver was gevorderd dat hij onze stukken alleen nog kon lezen met een vergrootglas en een bouwlamp. Hoe anders is het als PC-redacteur: het is een louterende beproeving om het te worden, maar de echte fun begint pas als je het bent. Dat wil zeggen, wanneer ook u in clubs wordt aangeklampt door idolate abonnees die uw initialen in uw oor hijgen, wanneer u de vriendschappen met de kompels van uw studievereniging één voor één kunt vervangen door affaires met literaire zwaargewichten, en wanneer u nooit meer hout hoeft te sprokkelen dankzij de stortvloed aan gratis recensie-exemplaren die uitgeverijen u toe zullen sturen. Het studentenleven van uw jaargenoten is een paperback vergeleken met de vergulde wiegendruk waarin uw daden staan beschreven. Spoedig zult u uw schrale bestaan zien veranderen in een polonaise van boekpresentaties, uitgeversfeesten en juridische sommaties.

 

Maar in de eerste plaats wijdt u zich natuurlijk aan het blad. Iedere twee weken schrijft u een stuk waar de honden geen brood van lusten, en werkt u mee aan de overige rubrieken waar we deze kolommen mee volstouwen. Zo geniet u het voorrecht om een Vraag Het Aan te schrijven, en een persoon naar keuze niet alleen de meest impertinente vragen te stellen, maar ook de meest ongepaste antwoorden in de mond te leggen. Bij een Hollandsch Dagboek gaat u nog verder, en dicteert u niet alleen de woorden van BN’ers, maar ook alles wat zich gedurende een week in hun leven heeft afgespeeld. Voor een Vox Pop begeeft u zich onder het volk om de gewone man op straat een stem te geven. Niet dat de gewone man op straat ons leest, dus met hetzelfde gemak bepaalt u zijn mening zelf, veilig op de redactie. De rubriek Geestelijk Leven is de enige hoop van alle liefhebbers van cryptische waarheden die sinds het faillissement van het orakel van Delphi nergens anders aan hun trekken komen. Soms zult u deze spreuken meteen begrijpen, maar meestal schiet hun betekenis u pas jaren later te binnen, wanneer u ergens ver weg in een ongelukkige positie uw endeldarm probeert te legen. PC Kijkt Vooruit laat zien wat een ideale televisiezender in een utopische maatschappij aan zijn kijkers voor zou schotelen. Het Nepnieuws brengt verslag uit van verzonnen, onware en vaak onmogelijke actualiteiten, zoals: ‘De Speld verzint een grap die niet eerder in PC heeft gestaan’. Het was al onbetrouwbaar toen zelfs Donald Trump nog niet met fake news te kampen had. En de PC Top 10 geeft de bestsellerstatistieken weer van een wereld die uitsluitend bestaat uit PC-redacteuren.

 

Het is een leven als een negerzoen: intens en verrukkelijk, maar moreel discutabel en beperkt houdbaar. Zoals een melaatse in een leprozerie om de week een vinger verliest, zo zult u uw medemenselijkheid, compassie en barmhartigheid met ieder nummer verder af zien brokkelen. U begint steeds meer te lijken op een scherpschutter bij een vreedzame demonstratie. Maar Sylvia Witteman bedoelt het toch echt niet slecht, zult u soms denken. Nee, hoort u dan te antwoorden, maar Klara Hitler had ook heus geen kwade bedoelingen toen ze haar derde zoon ter wereld bracht. Zodra dit soort argumenten hun uitwerking gaan missen, is het tijd om bij uzelf te rade te gaan. Wanneer zag u voor het laatst een kenteken, postcode of designer drug waarin u niet onmiddellijk de initialen van een oud-redacteur herkende? Wanneer las u voor het laatst een goed boek dat u niet halverwege hebt weggelegd omdat u besefte dat u het nooit met een PC-stuk zou kunnen overschaduwen? Wanneer heeft u voor het laatst een droom gehad waarin u niet werd achtervolgd door krijsende wraakgodinnen met het gelaat van Alma Mathijsen, Nina Polak of Hadjar Benmiloud? Op een gegeven moment zult u het u niet meer kunnen herinneren. U hebt er genoeg van om getuige meer zijn van de danse macabre die uw slachtoffers iedere nacht opvoeren, u hoeft geen minderjarigen meer in uw bed die alleen maar uit zijn op een redacteurszetel, en u wilt niet meer doorgezaagd worden door de NOS over de list waarmee de redactie het afgelopen Boekenbal is binnengedrongen. Het is, kortom, tijd om er een eind aan te breien door uw Uittree te schrijven. Poets uw grafmonument nog eens goed op voordat uw redactiegenoten de boel in uw Uitlui twee weken later openbreken, onderpissen en platwalsen.

 

Op dat punt zal het u allemaal een worst wezen. U bevindt zich dan immers al hoog en breed in de PC-Erehemel, een soort Thermae 2000 waar oud-redacteuren Menno ter Braak en Hella Haasse vegeteren in een bubbelbad terwijl Godfried Bomans en Hugo Brandt Corstius uitlekken in de sauna. Ondertussen stapelt Beau van Erven Dorens hete stenen op de rug van Renate Rubinstein en nodigt Theodor Holman Erik van Muiswinkel uit onder de infraroodlamp. In dit vredige paradijs herinnert er maar weinig aan de felheid die de residenten op aarde verbond. De aarde zou überhaupt makkelijk te vergeten zijn, als haar bewoners niet voortdurend smeekbeden bleven sturen in de vorm van literaire contracten. U moet nog maar zien of u erop in gaat: voortaan is de macht aan u.

 

de redactie

Archief