Heeft u er vertrouwen in? Is het puistje op uw kin nog op tijd verdwenen? Op vakantie net bruin genoeg geworden om er gezonder uit te zien dan u daadwerkelijk bent? Natuurlijk bent u vorige week nog snel naar de kapper gegaan, heeft u de verhalen over uw eindexamenreis voor de spiegel ingestudeerd en de uiterste gebruiksdatum van de condooms die al drie jaar ongebruikt in uw portemonnee zaten gecontroleerd – verlopen, maar beter dan niets. Wat een pech voor u dat u vervolgens van zo’n schreeuwerig linnen tasje bent voorzien, en dat uw felblauwe voorband verraadt dat u op een veel te dure huurfiets rondrijdt. Hoe quasinonchalant u daarop ook tegen de verkeersrichting de Spuistraat in fietst, wij zien het wel: u heeft nog geen flauw vermoeden hoe het hier werkt.

Onwennig of niet, u bent vast behoorlijk tevreden met uzelf. Daar staat u dan: ontsnapt aan uw jeugd in de periferie en eindelijk in Amsterdam, het vergulde paleis der zonden. U praat wat met de paar anderen die ook nog geen vrienden lijken te hebben, terwijl u loert naar de rechtenstudentes even verderop waar u – dat kunnen wij u alvast wel verklappen – de komende jaren vooral géén seks mee gaat hebben. Helaas zijn er meer gedachtenballonnetjes die wij alvast voor u door moeten prikken. Laten we bij de UvA beginnen: een bolwerk van middelmaat. Neemt u uw studie toch serieus, dan spendeert u de komende jaren het grootste gedeelte van uw tijd op het Roeterseilandcomplex, of een van de andere universiteitsgebouwen die zo steriel en zielloos zijn dat zelfs de gedachte er dan maar zelfmoord te plegen een onverdiende romantiek aan de locatie zou verlenen. Het corps? Daar begonnen wij ooit ook, toen de dispuutsvergaderingen nog in het Latijn werden gehouden. Al lang voordat de deuren van de Toko werden opengezet voor hbo’ers wilden wij met die patjepeeërs in hun jasje-dasje-lichtblauwe spijkerbroek niks meer te maken hebben.

Heeft u dit blad nu nog niet weggestoken in uw Intreetasje, om langzaam samen met kortingsbonnen  en flyers tot een onherleidbare papierklomp samen te klonteren, dan moet u aan mogelijke vluchtroutes uit de door ons geschetste treurnis zijn gaan denken. Dat treft, want gelukkig heeft u, zoals wij net al constateerden, dit blad in handen. Propria Cures, PC voor intimi. Aangenaam. Al sinds 1890 zijn wij hier uw enige houvast. Tussen 1940 en ’45 konden we even niet verschijnen vanwege een akkefietje met bepaalde beleidsmedewerkers, maar buiten die verplichte adempauze zijn we er altijd voor mensen als u geweest.

Volgens Özcan Akyol zijn wij ‘een zieltogend kutblaadje’. Annabel Nanninga vond onze opmerkingen over het uiterlijk van een achter haar partij aanhobbelende pseudo-intellectuele mongool ‘zo’n enorm zwaktebod’. Onze oud-redacteuren zullen u vooral vertellen dat Propria Cures al 129 jaar vroeger beter was. Allemaal onzin; luistert u maar niet naar dat zooitje. Wij zijn in de loop van onze geschiedenis papenvreters geweest, pornografen, provotariërs en proto-GeenStijl, maar uiteindelijk waren en zijn wij bovenal PC. Onze vijanden veranderen: wij blijven hetzelfde. Of het nu over het Koningshuis is, de Mossad, de bezetting van het Bungehuis of Joost Zwagerman, zolang er iets te kankeren valt blijft dat in PC gebeuren.

Om zo nu en dan eens de bezem door onze zwarte lijst te halen hoeven we onze doelwitten in de regel niet eens te vermoorden. (Een enkele keer helpen we ze misschien een handje, maar over Jan Arends leest u elders in dit blad meer.) In de regel kruipen onze vijanden, terwijl wij stug door publiceren, vroeg of laat ook zonder ons ingrijpen wel de urn in: of ze nu Arthur Seyss-Inquart heten, Harry Mulisch, of Folia. Af en toe probeert een slachtoffer de rollen om te draaien. Zo dacht Leon de Winter ooit PC eronder te krijgen door ons met een schadevergoeding van tienduizend gulden op te zadelen. Mene mene tekel ufarsin? Mooi niet. U mag raden in welk blad een triomfantelijke necrologie verschijnt nadat Leon tijdens de Vierde Intifada een brandende vlieger in z’n haar krijgt.

Genoeg over ons; terug naar uw situatie. Zoals wij al constateerden is die niet best. Gelukkig is PC lezen een eerste sport op de ladder uit het tranendal. Elke twee weken leggen wij u haarfijn uit hoe de wereld in elkaar steekt. U hoort aan hoe wij u vertellen welke boeken u niet moet lezen, welke krantenabonnementen u beter op kan zeggen, en welk wicht nu weer zo achterlijk is geweest zich een relatie met Arnon Grunberg in te laten ouwehoeren.

Naast uw rol als afnemer van onze wijsheid heeft u vooralsnog ook een tweede optie: voor PC schrijven. Zou u niet, liever dan afgestompt en onthecht op de borrels van uw studievereniging over het college van eerder die dag te praten, diezelfde doelloosheid en vervreemding voelen op prijsuitreikingen of Boekenballen? Als u tevreden bent met de pas die u zojuist is aangesmeerd waarmee u donderdag gratis binnenkomt bij Noodlanding, willen wij u vriendelijk vragen hier dan toch te stoppen met lezen. Wanneer u denkt dat er meer is in het leven, dan is dit uw mogelijkheid om deze zinkende boot te verlaten, in een reddingssloep te stappen en op een ander, veel gracieuzer de dieperik in verdwijnend schip aan te monsteren.

U zou niet de eerste zijn. Voor u wisten onder anderen Martinus Nijhoff, Menno ter Braak, Godfried Bomans, Hella Haasse, Renate Rubinstein en Beau van Erven Dorens al via een redacteurschap bij PC de weg te vinden naar literaire roem of succesvolle emo-tv. Aan mensen als Willem Frederik Hermans, Kees van Kooten, Gerrit Komrij en Tom Lanoye was die eer niet gegund: vandaar dat ze de later alsnog door ons aangeboden gastredacteurschappen allemaal maar wat graag aannamen. Wat u betreft liggen op dit moment alle wegen nog open. Wees echter op uw hoede. Met elke beslissing die u neemt verstart een deel van uw toekomst in een objectief en onveranderbaar verleden, waarin uw vrijheid in een universeel determinisme verloren gaat. Over enkele jaren kan uw nietszeggende studententijd een even vaststaand historisch feit zijn als prins Bernhards lidmaatschap van de NSDAP. Voorlopig staat nog niets vast. Wij bieden u de vorm aan: u hoeft slechts een vent te zijn.

 

De redactie

Archief