Fijne digitale Intreeweek gehad? Of waren de medestudentes met wie u werd geacht online te pubquizzen toch preutser dan de college girls die doorgaans uw beeldscherm sieren? Braaf als u bent heeft u, net nu u eindelijk de adviezen van uw moeder in de wind durft te slaan, op aanraden van uw intreemama natuurlijk wel de digitale verenigingenmarkt, toespraak van UvA-opzichter Geert ten Dam en de door Mental Theo verzorgde slotshow gevolgd. Dat alles vanuit uw tijdelijke kamer in Nieuw Sloten, waar u een badkamer, tweepits gasfornuis en wifi-router deelt met zeven anderen. Daar blijft u voorlopig nog wel even zitten: zoals we er nu voor staan maakt Frank Evenblij meer kans op een ic-bed dan u op een studieplek. U zult de komende maanden slechts vergezeld worden door PC, en daarmee doelen wij niet op de laptop die uw ouders hebben aangeschaft voor uw studie, ofwel de driewekelijkse Zoom-meetings waarin u doet alsof uw microfoon niet werkt, maar op Propria Cures, het oudste studentenblad van Nederland – aangenaam.

Al lang voordat de UvA zelf adviseerde om niet naar de universiteit te komen riep PC dat de tent overbevolkt was. In de 130 jaar dat het blad bestaat hebben redacteuren gezien hoe het toegangsbeleid van de universiteit steeds minder is gaan lijken op dat van het orthodox jodendom en steeds meer op dat van de Kerk van het Vliegend Spaghettimonster. Geld is geen vereiste meer, denkkracht was dat al nooit. Kom bij ons niet aanzetten met uw vwo-certificaat: wij weten dat de lat dit jaar nog lager lag dan voor een veterdiploma. Natuurlijk hebben we ook medelijden met u: de boete uit Albufeira viel bij thuiskomst hoger uit dan gedacht en nu houdt u zichzelf voor dat die ontmaagding er na de anderhalvemetersamenleving vast snel van zal komen. Maar eerst ter zake. Zal de studententijd die volgt op de online intreeweek, waarin u beter vier dagen lang onthoofdingsfilmpjes had kunnen kijken, echt net zo erg worden?

Ja. Nog veel erger zelfs. Tegen de tijd dat u weer fysieke colleges mag volgen is uw faculteitsgebouw al verkocht aan een Russische vastgoedmagnaat. In de paar bunkers en partytenten waar nog wel les wordt gegeven bent u omringd door lijpo’s die na hun studie bij het Jeugdjournaal willen werken. Om nog maar van de docenten te zwijgen. Met uw intreegroepje heeft u masterclasses en workshops van ‘UvA-BN’ers’ gevolgd. Wij weten niet wie ze u hebben voorgeschoteld, maar Ronald B. en Bas van V. zullen het niet zijn geweest. Dat soort types komt u pas tegen als u daadwerkelijk aan uw lijdensweg bent begonnen. Probeert u een klacht in te dienen, dan verzuipt u in een doofpot waarvan het Vaticaan de diepte niet kan evenaren. In het meest gunstige geval lekt het nieuws naar buiten en voelt uw decaan zich alsnog geroepen om een digitale explainer te maken die hij dan ‘de FredVlog: ongewenst gedrag’ noemt. Daarin legt hij in vier minuten uit dat u, nu ja, de tyfus kunt krijgen.

Misschien zult u, terwijl u aan het leren bent voor een tentamen Academisch Schrijven, Wetenschapsfilosofie of Methoden Onderzoek & Statistiek, het gevoel krijgen dat er daadwerkelijk geen hoop is. Dat zou een prima constatering zijn, ware het niet dat u op zo’n moment het bestaan van dit blad over het hoofd ziet. PC is het zwemvest onder uw stoel, het zuurstofmasker boven uw hoofd: soms moeilijk te vinden, maar we zijn er wel degelijk. Hoe dat in godsnaam nog steeds het geval kan zijn is met ons huishoudboekje een raadsel. Leon de Winter dwong ons via de rechter 10.000 gulden smartengeld te betalen omdat hij vond dat hij niet leuk op de foto stond. Naar verluidt heeft het Letterenfonds zijn subsidiereglement zo opgesteld dat PC nog voor geen aalmoes in aanmerking komt. Bij de UvA hoeven we onze hand al helemaal niet op te houden: alle florijnen verdwijnen daar rechtstreeks in de kas van digitale sociale werkplaats folia.nl, ooit bekend als het blad Folia. Vragen we om uitleg dan krijgen we slechts te horen dat ernstig gehandicapte kinderen nu eenmaal meer kosten dan intelligente. Nee, wij moeten het geheel hebben van pandemieën die de zwakste onder onze rijke oud-redacteuren uitschakelen en de telefoontjes van de notaris die daaruit volgen.

Normaal gesproken zou hier een opsomming volgen van deze illustere lijst oud-redacteuren, maar laten we wel wezen: wie leest Menno ter Braak, Jan Jacob Slauerhoff, Martinus Nijhoff, Renate Rubinstein, Godfried Bomans, Hella Haasse, Tim Krabbé of Hugo Brandt Corstius nog? De mensen kijken liever BEAU. Nou, wees gerust: die komt ook gewoon bij ons vandaan. Dat geldt niet voor Willem Frederik Hermans, Tom Lanoye, Wim T. Schippers, Louis Paul Boon, P.F. Thomése, Gerrit Komrij, A.F.Th. van der Heijden en Hans Kazàn, die tijdens hun studie liever aan hun literatuur- of goochelimperium bouwden en pas later inzagen dat ze de boot hadden gemist. Dankbaar namen zij alsnog de troostprijs der letteren in de vorm van het gastredacteurschap aan.

Misschien heeft u nu al besloten dat u niet dezelfde fout wilt maken als zij. Helaas: u komt er niet door u simpelweg een week lang fysiek te laten mishandelen. U komt er door u zes maanden lang fysiek te laten mishandelen en daarnaast goede stukken te schrijven. Stukken waarin u debuutromans beoordeelt op de auteursfoto, of waarin u Özcan Akyol met zijn eigen kappersschaar te lijf gaat. Verderop in dit nummer leest u meer over dit wipeout-parcours. Begint u daar sowieso maar eens mee, dit blad lezen. Dan zien we later wel of er voor u een bestaan vol Boekenbals, uitgeverijborrels, champagne en dronken geschreeuw van Paul Damen in zit. Of neem, als het u nu allemaal al te veel wordt, na een bestuursfunctie binnen uw studievereniging genoegen met een duplexwoning in Purmerend, financieel afhankelijke partner en twee zittenblijvers. Geen zorgen, dit is de meest gekozen optie. Maar bent u weggelegd voor een leven in de spotlights, dan weten wij u te vinden: als redacteur of als slachtoffer.

de redactie

Archief