U ziet er naar omstandigheden goed uit, dat moet gezegd. De geestelijke verwondingen die NRC-columnist Simone van Saarloos u tijdens uw eindexamen Nederlands toebracht vallen ons op het eerste gezicht mee. In juni riep u nog nooit meer een kankerletter te zullen lezen, in juli las u in Albufeira al weer de gebruiksaanwijzing van het pakje condooms dat Gogo-tours u toestopte, en nu heeft u zowaar een krantje in uw hand. Uw ontmaagding op een Portugees strand heeft u met een nieuw inzicht verrijkt: de meeste teksten leiden dan wel tot gevoelsmatige hersenamputatie, sommige fungeren juist als schatkaart naar de binnenkant van Hello Kitty-strings of boxershorts met love machine Homer Simpson erop.

 

Wij zeggen u twee dingen. Eén: u nadert het moment waarop uw levenspad zich vertakt in een duister gangenstelsel van rioleringsbuizen, escape rooms, achterhuizen, digitale leeromgevingen, deurwaarders, mensen met bestuurservaring op hun cv en hoorcolleges van Thomas Vaessens. En twee: u heeft de schatkaart in handen. Al 127 jaar gidsen wij jonge mensen zoals u met grote boog om de gevaren van het studentenleven heen, opdat de wereld er een stukje beter uit gaat zien. Een lidmaatschap van L.A.N.X.? Wij zouden het niet doen. De avances van uw intreeweekbegeleider beantwoorden? Alleen als u later in Brabant wilt wonen. Naar die gezellige netwerkborrel van uw studentenvereniging gaan? U krijgt nog liever hiv.

 

Propria Cures, PC voor vrienden, is het oudste studentenblad van Nederland, en heeft inmiddels meer slachtoffers op zijn naam staan dan Giel Beelen met een rijbewijs. Harry Mulisch kan het niet meer navertellen, Twan Huys en Monica Geuze durven het niet. PC is er voor iedereen die het Forum voor Democratie teveel naar nieuw geld vindt ruiken, met Theo Hiddema als de omhooggevallen zoon van een Friese veehandelaar en Thierry Baudet de selfmade aristocraat die zijn oude IKEA-meubilair onder pseudoniem op Marktplaats zet. Niet voor niets werd ons blad in 1890 opgericht door kritische leden van het Amsterdams Studenten Corps, die met lede ogen aanzagen hoe de studentencultuur gekaapt werd door mensen die u vandaag de dag bijvoorbeeld aantreft op het Roeterseiland. Jongens en meisjes die enge dingen eten, zoals pistoletjes met smeerkaas, en ondertussen met milde glimlach op de mond de nieuwste column van Eva Hoeke lezen.

 

Wij waarschuwen u: dit zal ook uw bestemming zijn als u PC niet leest. U zal op uw sterfbed misschien best tevreden op uw leven terugkijken, u uw carrière bij Achmea als uitdagend herinneren, kinderen hebben die aan uw voeteneind alvast om uw plastic tuinmeubelenset vechten, maar toch zal er iets knagen. Jorge Zorreguieta had u kunnen vertellen hoe belangrijk het is om aan de goede kant van de geschiedenis te staan, wij kunnen het u vertellen, maar u moet het zelf doen. Een goed begin is om eens in de twee weken, op maandagmiddag precies, naar de tijdschriftenbakken op uw faculteit te lopen, en daar een verse PC in uw tas te steken. Als u op dat moment juist uw behoefte moet doen, dan kunt u gebruik maken van de nabijgelegen Folia-bak, waarin u UvA-schoolkrant Folia Magazine treft, beter bekend als de bodemloze put waarin de universiteit jaarlijks drie ton subsidie stort.

 

Misschien denkt u dat u over enig talent beschikt. Laat ons u uit uw droom helpen: u bent helemaal niemand. Bij PC houdt uw soort het doorgaans drie minuten vol. Maar stel nou dat u denkt dat u het beter weet. Sterker nog, uw meningen zijn feiten, en uw wekelijkse vlog, waarin u als een Patrick Bateman peel off-maskertjes van uw gezicht trekt, is niet genoeg om de wereld van uw gelijk te overtuigen. In dat geval kunt u doorgaan. Als redacteur van PC krijgt u twee jaar lang de tijd om stukken te schrijven die u na uw redacteurschap koortsachtig van het internet zal proberen te verwijderen. U zal gevreesd worden op de borrels van noodlijdende uitgeverijen, die bij uw binnenkomst haastig de twee laatste flessen Bourbon uit betere tijden in de directiekluis stoppen. U zal het boekenbal kruipend verlaten, met op uw rug een brullende Connie Palmen en vlak daarachter een woedende Mai Spijkers die het tafereel tevergeefs voor de pers verborgen probeert te houden. Na twee jaar redacteurschap bent u al uw voormalige vrienden kwijt, drinkt u enkel nog sterk en heeft u een strippenkaart op de abortuskliniek dan wel het dolhuis.

 

U zult, kortom, niet voor niets geleefd hebben. Oud-redacteuren als Hella Haasse, Godfried Bomans, Beau van Erven Dorens, Menno ter Braak, Erik van Muiswinkel, Henk Spaan, Renate Rubinstein, Martinus Nijhoff, Jan Jacob Slauerhoff en Tim Krabbé waren ook niet altijd op tijd met het invullen van hun belastingaangifte, maar u kent ze wellicht wel van andere dingen, zoals het combineren van slangenleer met bloemenpatronen, Multiple Sclerose, of blackfacing. Het is echter niet iedereen gegeven om al in hun studententijd de juiste keuzes te maken, en voor u het weet bent u afgestudeerd zonder ooit een stuk in PC geplaatst te hebben gekregen. In dit geval moet u eerst met uw kop op televisie voor wij met de hand over ons hart strijken en u uitnodigen om gastredacteur te worden, een geste waarvoor Herman Koch, Kees van Kooten, Matthijs van Nieuwkerk, Robert Vuijsje en vele anderen ons nog dagelijks emotionele dankbetuigingen sturen.

 

Om u het beslissende duwtje richting de afgrond te geven hebben we in dit nummer een ‘cursus PC-redacteur’ opgenomen. Zelfs in dit stadium kunt u onze adviezen natuurlijk nog in de wind slaan en de schatkaart wegflikkeren. In dat geval blijft uw faam beperkt tot de drie seconden waarin u in de officiële aftermovie van de intreeweek te zien bent. U krijgt een goedbetaalde baan en kan rechtstreeks door naar het graf, zoals de overheid het graag ziet. Vanaf dit punt zwijgen we. De keus is aan u.

 

de redactie

Archief