En dat alles om u te voorzien van uw tweewekelijkse literaire satire. Vanaf vrijdag te koop bij Athenaeum of op uw deurmat: het Intreenummer. Lees hoe StB haar een Douwtje geeft en Ivo Victoria zich hier thuisvoelt. JV bespreekt Pruis die Verhulst bespreekt die zijn jeugd opnieuw bespreekt. Verder natuurlijk een vlijmscherpe troonrede en een cursus hoe u een langgekoesterde droom in vervulling kunt laten gaan: redacteur worden. En nog veel meer in een dubbeldikke editie. Voor u, om het goed te maken.

Heeft u nog geen abonnement? neem er een. Dat is beter voor ons allemaal.

Achter de balie van de AKO hadden ze berekend dat hij gemiddeld drie maanden met een exemplaar deed. In die periode vormden zich steeds grotere scheuren in de tas en schilferde de opdruk geleidelijk af. Wat erin zat was niet te zien, maar het moest zwaar en volumineus zijn, want de handvatten waren uitgerekt en de tas zag er gezwollen uit. Pas op die fatale dag zou de inhoud aan het licht komen.

 * 

Meestal kwam hij rond een uur of drie binnen. Vanuit de AKO konden ze hem zien aankomen op een oude damesfiets met de tas hangend aan het stuur. Vaak at hij eerst een kroket of frikandel bij de automatiek in de stationshal. ‘Lekker, die vette vingers aan m’n handel,’ merkte de winkelchef dan op. Bij zijn binnenkomst probeerde hij het personeel niet aan te kijken, maar als het niet anders ging knikte hij het vluchtig toe. Het personeel was door de winkelchef geïnstrueerd geen gesprek met hem te beginnen, ‘anders zit je zo een uur aan zo’n figuur vast’. Eerst liep hij altijd naar de vleesafdeling, zoals de schappen met erotische lectuur binnen het bedrijf werden genoemd. Hij liet de bladen in de schappen staan, maar las de teksten op de omslagen voor en liet er schamper commentaar op volgen. ‘Vrouwen die verslaafd zijn aan sex. Ja ja, morgen brengen. Covergirl Cindy slikt tot de laatste druppel. Gooi maar in me pet. Wie het breed heeft, laat het breed hangen. Ga toch fietsen!’ Daarna ging hij naar de tafels met boeken en zette de tas op de grond. Hij liet zijn blik geruime tijd over het gestapelde drukwerk gaan voordat hij een boek oppakte. ‘Wat is dat nou weer voor titel?’ vroeg hij zich dan hardop af. ‘Het diner. Hoezo, Het diner? Nou en, Het diner? Het diner, wat moet je ermee?’ Hij liet het boek met een plof op de tafel vallen en pakte een ander op. ‘Blauwe maandagen… origineel! Waarom geen Bruine donderdagen?’ Vervolgens begon hij in de boeken te bladeren en passages voor te lezen. ‘Wat een geouwehoer!’ verzuchtte hij er tussendoor. ‘Gebeurt er nog eens wat? Wat kan mij het nou schelen dat de hoofdfiguur een moeilijke jeugd heeft gehad en een tante in Connecticut? Hij bestáát niet eens, hij is verzonnen, dus hoe kan hij dan een moeilijke jeugd hebben gehad, laat staan een tante in Connecticut! Het is allemaal besodemieterij!’ De klanten en het personeel van de AKO deden alsof ze hem niet hoorden. ‘Hij is niet gevaarlijk, hoor,’ zei de winkelchef soms tegen de klanten. ‘Hij gaat zo weer weg.’ En nadat hij nog een paar minuten zijn gal over de hedendaagse literatuur had gespuwd pakte hij inderdaad zijn tas weer op, stapte op zijn fiets en verdween in de stad.

 * 

Die fatale dag begon zijn bezoek aan de AKO op de gebruikelijke wijze. Het personeel sloeg geen acht op hem toen hij binnenkwam en naar de vleesafdeling liep. En ook toen hij bij de boekentafels zijn tirade hield besteedden ze geen aandacht aan hem. Dat deden ze pas toen hij klaar was en op weg naar de uitgang voor de balie bleef staan en voor het eerst in al die jaren het woord tot hen richtte.
‘Zo een, graag,’ zei hij en wees op de wegwerpaanstekers die in een display op de balie stonden. De twee personeelsleden, een werkstudent en een mavo-scholiere, keken elkaar met ongespeelde verbijstering aan. De werkstudent trok een aansteker uit de display en legde hem op de balie.
‘Twee euro vijfennegentig.’
Hij zette de tas op de grond, haalde een ouderwetse damesportemonnee met kliksluiting uit de rechter zijzak van zijn windjekker en legde een munt van een euro en een van twee euro op de balie. De mavo-scholiere veegde ze naar zich toe en stopte ze in de kassa, waarna ze een munt van vijf cent op de balie legde.
‘Laat maar zitten,’ zei hij met een glimlach – ook een primeur. Hij stopte portemonnee en aansteker in zijn zakken en pakte de tas op. Maar inplaats van naar de uitgang te lopen, keerde hij terug naar de boekentafels. Hij zette de tas neer, sloot de ogen, kantelde het hoofd achterover en haalde diep adem. Daarna concentreerde hij zich op een tafel met boeken, ongeveer als een karateka die een baksteen doormidden gaat slaan.
‘Pulp!’ brulde hij en liet zijn rechtervuist met een zwaai op de tafel neerkomen, waarna hij de stapels boeken eraf veegde.
‘Hee!’ riep de werkstudent.
‘Bel de politie, Tjenk!’ zei de mavo-scholiere. Een mevrouw die net was binnengelopen stond met open mond naar hem te kijken.
‘Damesromans!’ schreeuwde hij door de AKO. ‘Truttelatuur! Er zijn geen echte schrijvers meer! Het zijn allemaal ideale schoonzoons en schoondochters die brave boeken voor dames in leesclubjes schrijven! Eindeloos geouwehoer, maar actie en stijl, ho maar!’
Hij boog zich naar de tas voor zijn voeten en haalde er een jerrycan uit. Een grote, gele jerrycan met een rode tuit. Hij trok de dop van de tuit en hief de jerrycan boven zijn hoofd. De benzine spoelde de scheiding uit zijn haar, kleurde zijn windjekker donker en vloeide langs zijn benen uit over de vloer. Hij wierp de lege jerrycan over zijn schouder en stak de aansteker omhoog in de houding van het Vrijheidsbeeld. ‘Geen schrijvers meer? Dan ook geen lezers!’

 *

 Omdat hij niet geïdentificeerd kon worden en niemand hem miste, werden zijn goeddeels gecremeerde resten van gemeentewege naamloos begraven. De stadsdichter las een gedicht voor, getiteld ‘Wie was Aldi-tas?’. De AKO was na anderhalve maand weer open. 

Ulrik Unger

Apparently not “too legit to quit” after all.

Vervolgens liep Betty voorspelbaar leeg in de pers. Maar waarom, Betty? Waarom moesten we dat allemaal weten? Vroeger stonden op elke PvdA-schoorsteenmantel, naast het portret van de Oude Drees, maar liefst dríé aapjes: Horen, Zien, en Zwijgen. Die laatste twee zijn blijkbaar PVV-lid geworden, want het stikt in de pers van de overspelige PvdA’ers. De V in PvdA staat tegenwoordig voor vreemdgaan. Ik zeg: doen!, vat Maurice de Hond de letters PvdA samen. Partijtje Vreemdgaan? Doen! Altijd! Het is net als met sluikreclame op televisie: als je er maar genoeg gevallen bij noemt, mag het. Dus: hoeveel buiten de pot pissende PvdA-politici wilt u hebben?

Onlangs las ik een geweldig boek: Sex and Politics (Kerry Segrave, Branden, Boston, 1990). Daar trekt vrijwel élke politicus van naam zijn persoonlijke microfoon uit de broek. JF Kennedy deed het drie maal daags, Mussolini deed er zijn broek niet eens voor uit, Mao ze Dong poetste zijn tanden door vrouwen te bekken, Fidel Castro joeg ze na gebruik de grens over en Idi Amin at ze op na afloop.

Dan heb je ook wat. Maar dan Nederland. Niks drie maal daags. PvdA-stamvader Willem Drees schreef zijn latere vrouw liefdesbrieven in steno. Dat werk. Koos Vorrink, vooroorlogse socialistenleider, besteeg elke partijdag de hele Paasheuvel, PvdA-voorzitter Vondeling deed zijn secretaresse, en PvdA-defensieminister Vredeling deed Viola Holt. Maar wie weet nog wie Vorrink, Vondeling, Vredeling of Viola waren, laat staan wie wiens heuvel beklom? Niemand. En Wouter Bos is zo druk met poseren als PvdA-papadag dat hij geen tijd heeft om vreemd te gaan. Bovendien, met een vrouw die Barbara Bos-Bos van d’r eigen heet, zou bóós erbij wat te veel worden.

Dan de pers in Nederland. Dijkgraaf. Maakte blaadje ‘Binnenhof’. Elke hoofdredacteur graaft tot-ie aan de dijk wordt gezet, maar Dijk graaft nooit dieper dan zijn eigen dikke darm. Grootste onthulling: ‘Femke Halsema rookt stiekem.’ Potdomme, Dijk. Nounou. Poepoe. Ik had minstens de bejaarde doktersgrap verwacht: ‘Roken na de gemeenschap, dokter? Dat was me nog niet opgevallen….’ Maar zelfs daar is die lul te lamlendig voor.

Niks over de uitspatting van PvdA-boeienkoning Ad Melkert in Club Doma, Asterstraat 105-107, vier kilometer van het Binnenhof. Niks over hoe SP-Kamerlid ‘Dirty Harry’ van Bommel de ochtend na de Kerstborrel van 2003 in journalistensociëteit Nieuwspoort slapend werd aangetroffen met zijn broek op zijn kuiten en een SP-fanmeisje in zijn kruis. Niks over ex-staatssecretaris Jet Bussemaker die PvdA-politicus Rick van der Ploeg van jetje gaf tijdens het schrijven van hun boek ,,Leven na Paars?”

Want, oja: regel één bij het buiten de deur pissen voor PvdA’ers: als het uitkomt, moet het meisje weg. Zo zaaide Van der Ploeg eveneens PvdA-Kamerlid Marjet van Zuijlen in, maar toen die dat onthulde in haar warrig dagboek ‘Retour Nijmegen-Den Haag’ kon ze de kortingskaart meteen aanspreken. Naar Nijmegen. Waar PvdA-wethouder en loco-burgemeester Paul Depla een stadhuismedewerkster in ruil voor seks een woning met voorrang bezorgde. Plus ontslag, toen het uitkwam. Waar diezelfde Depla wat later in de fietsenkelder onder het stadhuis betrapt werd met zijn PvdA-lid in de mond van VVD-raadslid Jolanda van Veluw. Waar zíj moest wegwezen toen bleek dat alles op de bewakingscamera’s stond.

Clinton was weg voor minder, dit is Nederland. Depla paste Depla in een PvdA-traditie: bezat staatssecretaris Willem Vermeend zijn woordvoerster Evelyn Hyink ook niet in een parkeergarage, op de motorkap van de dienstauto, terwijl de bewakingsbanden liepen? Die moest minister Zalm nog persóónlijk gaan ophalen.

Immers: ‘ik wil het overal met je doen, maar niet in de auto’, zoals de immer politiek correcte PvdA’er Gerard Cox al in 1971 vanuit 010 liet weten. En dus hou je ze buiten de auto, zoals Rob Oudkerk aan de Theemsweg. Vroeger ging de PvdA over de kanslozen. tegenwoordig gaan PvdA-politici over de kanslozen heen.

Dat PvdA-fractieleider Thijs Wöltgens ondanks zijn kerkhofgebit zowel de Kamerleden Jeltje van Nieuwenhoven, Elske ter Veld als Eveline Herfkens tussen de halflege Brandbierflesjes het bed in zeulde, dat stemt alleen treurig voor wie weet hoe deze PvdA-politica’s er uit zagen (zie boven, onder ‘baviaan’) en dat Wöltgens daarna op elk feestje treurig riep dat hij ‘Jelskeline’ had gehad, zegt des te meer over het amateurisme van de alfa-aap (zie opnieuw boven, bij ‘baviaan’.)

Dezelfde Eveline Herfkens werd ooit tijdens een PvdA-congres in de Noordwijk duinen betrapt met met Ed van Thijn. Door Joop den Uyl, die hen het vreemdgaan vergaf, maar niet het wegblijven tijdens de stemming. Dezelfde Joop den Uyl moest vaker ingrijpen. Zoals bij partijgenoot Relus ter Beek, die het bed deelde met de VVD’ster Anneke Vrijlandt-Krijnen, tot haar man een detective-bureau inschakelde en alles doorspeelde naar de pers. Maar niemand schreef over de affaire. Wel viel elke week in café De Zwart te lezen welke café’s Ter Beek nu weer dronken verliet. Tot Joop den Uyl, gereformeerd als hij was, de legendarische woorden sprak: ‘Relus, houd je een beetje in!’ Relus werd daarna Commissaris van de Koningin in Drenthe. Zijn opvolger, nu: Jacques Tichelaar, de baviaan van het begin.

Partijgenoten! Alfa-apen! Houd ofwel uw mond of doe er niet moeilijk over. Neem nou Guusje ter Horst. Dan moet u wel achteraan in de rij aansluiten, want met de ex-minnaars van Guusje vul je met gemak de Oosthal van de RAI. Maar zij komt daar wel eerlijk voor uit. Dat siert haar. Ook Job Cohen heeft verhoudingen, blijkbaar na afspraken met zijn gehandicapte vrouw. Niks mis mee. Maar zwijg erover. Wie elke dag in de krant kan lezen ‘Cohen komt er niet uit’, hoeft niet te weten wanneer hij er wél in komt. Was alles maar weer geheim. Wisten we maar weer ouderwets van niks.

Paul Damen

Vrouwen die ooit met blote handen dammen rond de Wolga optrokken, wijden zich in het ziekenhuis nu aan het reguleren van het leven van het zieke kind. Ze wekken Sasha om zeven uur. Dat is voor de meeste Russen, die graag laat naar bed gaan en laat beginnen, uitzinnig vroeg. Hij moet vervolgens twee uur wachten op zijn ontbijt, wat weer niet zo’n opgave is als je het repeterende menu eenmaal kent – koude aardappelen. ’s Middags werpen ze hem een bord kasha toe, wat een soort havermout is. Ook koud.

Sasha zegt verder dat hij reeds door de dokters afgekloven botten te eten krijgt. Omdat niemand in het ziekenhuis wordt toegelaten moeten we dat misschien niet geloven. Familie en vrienden komen niet voorbij de bezoekkamer, een ruimte met wat afgetrapte banken tegen de muur en een valse piano. Geen boeken, geen tv, wel TL-licht. Een terloops akkoord op de piano leverde me het commando ‘inrukken’ op van een van de dammenbouwsters.

De kwaliteit van de ziekenhuizen loopt uiteen. De kans dat je ze levend verlaat is niet overal even groot. Toen mijn vriendin ooit zelf met acute blindedarmontsteking was opgenomen en vanuit het ziekenhuis belde met haar vader – die zelf arts is – was zijn eerste vraag dus niet: ‘wat heb je?’, maar ‘in welk ziekenhuis lig je?’

Het is dus maar wat fijn dat Sasha weinig mankeert. Zijn ziekenhuis bevindt zich dan wel op een mooie plek, recht tegenover het beroemde Novodevitsji klooster waar tsaar Peter de Grote zijn lastige zus opsloot en waar beroemde Russen van Tsjechov tot Jeltsin begraven liggen. Maar de directe omgeving straalt niet af op de instelling. Het veldje waar de kinderen buiten mogen spelen kent, naast wat restjes gras, als attractie een voetbal, lek.

Sasha en een kameraad proberen tevergeefs de bal definitief weg te krijgen door hem over een aan het veldje grenzende huis te trappen. Het ding rolt telkens terug vanaf het schuine dak. ‘Je moet lek zijn om van deze plek te houden,’ monkelt Sasha, en passant demonstrerend dat hij snel de cruciale les van zijn verblijf leert, namelijk dat in het dagelijks leven koele spot onmisbaar is.

Is deze hele oefening nou niet wat overdreven, vraag ik mijn vriendin. Die schudt resoluut haar hoofd. Want op de geheime agenda staat een tweede punt: het ontlopen van de dienstplicht. Door nu een dossier op te bouwen over de kwalen die Sasha meedraagt, is het straks makkelijker om lidmaatschap van het Russische leger te omzeilen.

Het ziekenhuis mag een wat hoekig, oncomfortabel verblijf bieden, maar het Russische leger is een ondubbelzinnig middeleeuwse instantie. Bij het drillen van de rekruten vallen doden, door uitputting, mishandeling of zelfmoord. Organisaties als Human Rights Watchs stellen dat het om honderden slachtoffers per jaar gaat. Iedere Russische moeder doet wat ze kan om haar zoon daar ver vandaan te houden. Vijfduizend dollar klaart de klus. Maar een stevige allergie is soms ook genoeg.

Hoe vond je het nou, vraag ik wanneer hij zijn twee weken er op heeft zitten. Hij haalt opgewekt zijn schouders op. ‘Ik had nooit gedacht dat PSP-spelen kon gaan vervelen.’

Kysia Hekster
Ruslandcorrespondente NOS

Wist je
Dat zo’n ding niets meer is
Dan een pannenkoek
met kankercellen
Ik voel het als mijn plicht
Je dat hier te vertellen

Je huilde
En ik prevelde
Wees maar niet bevreesd
Ik help je er doorheen, schat
Die tumor is geweest

Ik knaagde
En jij begon te smeken
Met mijn tanden bruin van het pigment
Leek de lente door te breken
Maar je lag daar, hield niet meer op met beven
En zwijgend nam ik afscheid

Want een echte held die pocht niet
Met het redden van een leven

Libor Tiltenaer

Die dag was begonnen als elke andere. Na het ontbijt zette moeder koffie, en met de halfvolle beker en een stuk ontbijtkoek, zette ik de computer aan, om even snel nog op postzegelblog.nl, het online postzegelmagazine, te kijken. Het gonsde al van de geruchten, maar gelukkig durfde een van de gebruikers van het forum naar het postkantoor te gaan, waar hij een schriftelijk bevestiging vond van de op handen zijnde verandering. De waardeaanduiding in eurocenten, die mysterieuze getallen waarvan je nooit echt wist hoe ze tot stand waren gekomen, 44, 88, 2,20, zouden plaats maken voor een ferme 1 of 2. Nu is het natuurlijk duidelijk dat postzegelverzamelaars niet van verandering houden, zeker niet als ze hun 1906-serie Tuberculosezegels nog niet compleet hebben. Maar de woede die ik overal zag was een rechtvaardige woede, niet alleen ingegeven door conservatisme. Een paar jaar geleden hadden we immers nog zitten lachen om de buurman, toen de politie overstapte op het C2000-systeem, en hij niet meer naar zijn politieradio kon afluisteren met zijn scanner. Hij tuiniert nu. Maar het lachen is ons vergaan, nu ook onze hobby van hogerhand de nek om wordt gedraaid. Deze beslissing van de uw posterijen komt als afsluiter van een lange reeks incidenten die het de rechtgeaarde postzegelverzamelaar steeds moeilijker maken een fatsoenlijke collectie aan te leggen: het mailtje, de postbode in korte broek, de zelfklevende en de digitaal uitprintbare postzegel. Wij zijn geen verzamelaars van suikerzakjes!

Met enige jaloezie kijk ik dan ook naar het buitenland, en dan met name de landen in het voormalig Oostblok, waar hele ministeriën van Posterijen zorg dragen voor het elk jaar maar weer uitbrengen van de prachtigste postzegels, op formaten die soms zelfs het formaat van een ansichtkaart overtreffen, in diepe kleuren gedrukt, met afbeeldingen die kunnen variëren van oude stoomtreinen tot sporters, in- en uitheemse dieren, componisten, zeehelden, monumentale gebouwen, staatslieden en landschappen. Dat deze postzegels vooral gekocht worden door buitenlandse postzegelverzamelaars, en de winsten hiervan veelal direct de zakken ingaan van de hoofden der posterijen, moet niet als bezwaar worden gezien. Dat is een kleine prijs voor de vreugde die talloze filatelisten ondergaan bij het onderbrengen van deze kunststukjes in hun collectie. Sterker nog, ik sta zelf op internationale postzegelcongressen me soms te schamen voor de positie die Nederland bekleed in de postzegelwereld. Vrijwel niemand spaart Nederlandse postzegels, en dat terwijl het omgekeerd wel het geval is! Ik heb zelf een prachtige collectie Zwitserse postzegels (een land van grafici, dat zie je zo), veel collega’s van mij doen aan Belgisch Congo, Duitsland of Japan. Maar geen wonder dat niemand Nederland verzamelt. Kijk maar naar die fantasieloze tot enkele puntjes gereduceerde portretten van onze koningin, op zichzelf al geen plaatje, of uw 44-cents zegel uit 2009, slechts gesierd door een foto van de fuut. Een foto nog wel! Dat had toch op zijn minst een aquarel, ets, of godbetert, een ecoline-tekening kunnen zijn? En dan is de fuut qua vogel ook wel een heel gemakzuchtige keuze. Waarschijnlijk uitgekozen door een ontwerper wiens kennismaking met de natuur beperkt is gebleven tot een rondje Vondelpark, en dat terwijl erin onze eigen Hollandse polder genoeg te vinden is qua vederpracht! Bruine, grauwe en blauwe kiekendieven, zilverplevieren, appelvinken en rietgorzen, ik kan nog wel even doorgaan, en veel van mijn collega-filatelisten, waaronder ook een groot aantal vogelliefhebbers, met mij. Om terug te komen op het onderwerp, hoe denkt u dat er nu nog buitenlanders overgehaald kunnen worden om Nederlandse postzegels te gaan verzamelen, met die lullige één of twéé? Nooit meer kunnen ze in een album een heel blad volkrijgen met één reeks postzegels (bijvoorbeeld de Juliana-reeks), met postzegels in alle mogelijke waarden, van 3 centen tot 60, met daartussen klassiekers als de 12½, de 17½? En hoe moeten ze de postzegels opzoeken in de Stanley Gibbons Stamps of the World catalogus, als ze, de Nederlandse taal natuurlijk niet machtig, alleen maar het cijfer 1 of 2 hebben om hun zoektocht mee te beginnen?

Eens te meer heb ik het idee gekregen dat uw organisatie zich niets meer ten doel stelt dan het zo efficiënt mogelijk verspreiden van de aan u toegewezen post. En daarbij voorbijgaat aan de inherente charme van de brief met gekalligrafeerd adres en zorgvuldig uitgekozen postzegel. Ook zou ik graag de postkoets terug willen.

Hoogachtend,

Uw boze filatelist,

JG

Nederland speelt op zondag 11 juli de finale van het WK voetbal tegen Spanje. Daarna volgen wedstrijden tegen onder andere San Marino, Finland en Moldavië.