PC-Onthooft
Misschien zijn het de unheimlich schone meren of de vervelend frisse lucht. Het kan de kameleonreeks zijn die het hem deed, de hoopvolle gezichten wanneer het vriest of het feit dat een provincie schijnbaar recht heeft op een eigen sectie in de universiteitsbibliotheek. Feit is dat ik een zekere agressie voel opborrelen wanneer Friesland ter sprake komt. Ik ben ooit al eens op de vuist gegaan met zo’n irritant bonte koe, en als ik de Beer van Lemmer ooit tegenkom dan haal ik een ring door zijn neus en verkoop hem aan een zigeuner zodat hij de rest van zijn leven op een straathoek in Boekarest kan dansen. Continue reading
Mocht ik een kunstenaar zijn, dan stemde ik zonder enige twijfel op Fred Teeven van de VVD. Met name voor beeldhouwers heeft dat enige voordelen. Word je uitgenodigd op het ministerie om een borstbeeld van hem te maken, dan voldoet het om een blok klei met enige kracht tegen de vloer te smijten en er vervolgens met je pink twee oogjes en een mond in te prikken. De lobbige vleesemmer van Fred Teeven die voor een gezicht moet doorgaan, wordt getekend door een rechtlijnigheid die hij ook in zijn standpunten probeert uit te dragen.
Continue reading
Het zijn slappen zakken die geen kinderen bakken. Zo luidt een oud-Hollands spreekwoord dat ik zojuist verzon, na lezing van het boek ‘Slappe Zakken!’ van voormalig journaliste Astrid Theunissen. Korte inhoud: jarenlang wou niemand in het café en daarbuiten Astrid zwanger maken, maar dat lag niet aan Astrid, maar aan onvolwassen mannen die liever blijven spelen dan een gezin te stichten. En al die bakfietsmannen dan, met al die kinderen? Nee, zei Theunissen recent in de Volkskrant, die vervoeren liever bier in die bakfiets. Steek dat maar in je slappe zak, bakfietsrijders als Beau van Erven Dorens (vier zoons)!
Continue reading
Je bent net veertig geworden, je haar is ondanks de juiste shampoo droog en futloos, punk is dood maar je leeft zelf nog, en verder gebeurt er niets in je leven dat bij andere mensen ook niet dagelijks gebeurt. Misschien heeft Barbara Stok hier zelf geen last van, maar ik wel. Barbara Stok is zo saai dat de enige unieke eigenschap waar ze nog aanspraak op kan doen, is dat ze niet meedoet met die hedendaagse trend van cartoonisten om grappig of leuk te zijn.
Continue reading
Boven mijn bed hangt een foto van Susan Sontag. Het is een mooi plaatje van een mooi vrouwtje en fijn om naar te kijken, maar het hangt daar natuurlijk vooral zodat mijn bezoek kan zien dat ik een goede intellectueel ben. Uit angst dat ik ooit werkelijk belezen visite krijg en hopend op wat sappige, sapphische inhoud las ik de dagboeken van Sontag. Ik kwam tot de conclusie dat het misschien tijd wordt voor een ander icoon boven mijn hoofd.
Continue reading
Meer dan eens proberen omroepen om programma’s met het stempel ‘satirisch’ op de markt te brengen. Somt gaat dat goed, zie Dit was het nieuws, veel vaker worden die programma’s een seizoen later ergens rond middernacht uitgezonden. Daar moeten ze dan de strijd aan gaan met te volle vrouwen in te kleine lingerie, die met een telefoon over hun schaamstreek wrijven. Een parodie op de vrouw als concurrent voor satire op het nieuws. Weer een seizoen later is het satirische programma meestal geheel verdwenen.
Ja, natuurlijk mogen we Geert vieren. Maar laten we nooit vergeten dat hij altijd het zwakbegaafde broertje zal blijven van de Grote Rotterdamse Roerganger die stierf voor onze zonden.
‘Zij die nooit vergeten’ blijven gelukkig altijd strijden voor diens idealen. En zo organiseert campagnebureau BKB vanavond en morgenavond een knalfuif in de geest van Pim (en de Melkweg, Amsterdam).
Komt allen! (meer info: www.festivallokaledemocratie.nl)
In het bos wonen de dieren. Ze kruipen, broeden, fladderen, ruien en krioelen dat het een lieve lust is. Ze leiden een rustig en veilig bestaan, in de wetenschap dat er iemand over ze waakt. Het bos kent namelijk nog een bewoner: Alberto Stegeman.
Waarom Alberto precies in het bos is gaan wonen, dat weet niemand. Feit is, dat elke keer dat hij een onthullende primeur heeft, hij dat een week lang met weidse handgebaren en bezorgde dictie in promotiefilmpjes aankondigt. Filmpjes die zich merkwaardigerwijs altijd in het bos afspelen, waar Alberto al vertellend langzaam op de camera komt toegelopen. Ik vermoed dat hij hiermee een statement wil maken over zijn motieven. Beschuldigingen van sensatiezucht zullen niet snel worden gemaakt richting een bosliefhebber. Dat zijn wandelaars, vogelaars, kinderlokkers. Mensen die van rust houden, en geen behoefte hebben aan kermis en stampei. Wat Stegeman eigenlijk probeert te zeggen, is dat zijn onthullingen voortkomen uit oprechte bezorgdheid.
Continue reading
De discussie over het wel of niet blijven in Afghanistan, maakt een hoop vragen los in de politiek en bij de mensen thuis. Wat kost het, en is het dat waard? Hoeveel doden moeten er nog vallen voordat we onze biezen pakken? Als Giel Beelen daar een programma maakt, waarom laten ze hem verdomme niet gewoon achter? Terechte zorgen, maar er wordt voorbijgegaan aan de belangrijkste vraag: willen de Afghanen eigenlijk wel dat we ze vrede komen brengen?
Nalden blogt. Elke dag zet hij een of twee stukjes online over dingen die hij tof vindt. Een gekke fiets, een hippe sporttas, chocolaatjes in de vorm van schoenen, het kan allemaal. Ik kijk graag op nalden.net. Want wie het menu van de site opent, ziet rechtsboven een wereldkaartje met daarbij de tekst: currently located, gevolgd door de plaats in de wereld waar Nalden op dat moment is. Vooral in tentamenperiodes geeft dat me een fijn gevoel. Het gevoel dat ik niet de enige ben die de hele dag door aan een bureau in Amsterdam zit zonder iets van de eerste vriesdagen mee te maken.
Continue reading
Toen ik drie was verloor ik, door een tragisch incident met een hulpsint en een slecht geschminkte Piet, het geloof in Sinterklaas. De kerstman en de Paashaas had ik altijd al onwaarschijnlijke schepsels gevonden, en na zeven jaar jeugdjournaal begreep ik dat ook God, net als die andere baarddragers, niet bestond. Nu heb ik alleen nog Obama en Femke Halsema en als die laatste niet snel de wereld redt, of in ieder geval toch een paar vrouwen of varkens, zal ik haar moeten toevoegen aan mijn lijst met ontmaskerde illusies.
Continue reading
Er zijn volwassen mannen die dromen van kleine meisjes. Onderbelicht blijft vaak dat er ook kleine meisjes zijn die dromen van volwassen mannen. Niet zomaar mannen: prinsen. Welk klein meisje heeft er niet over gefantaseerd om later een lieve, rijke prins te trouwen met een groot wit paard en een eigen kasteel? Maar wat moet je als je al geboren bent als een prinsesje? Prinses Margriet loste het creatief op. ‘Ik trouw een burgerlul,’ wist ze al vroeg. ‘Ik trouw met Pieter van Vollenhoven.’
Continue reading
Er is zoveel wat ik je vertellen wil. Laat ik vooral niet vervallen in een indianendans om de hete brij heen en je gelijk de waarheid vertellen. Ik wil je lichaam als roetsjbaan gebruiken. Ik wil alle letters die niet in je naam voorkomen verbranden en de as wegblazen in de gure herfstwind, ik wil dove kinderen wurgen, alleen omdat ze jouw stem nog nooit gehoord hebben. En dit alles, lieve Stacey, uit naam der liefde.
Continue reading
Mariëtte Hamer is een oplichtster. Al weken houdt ze het land voor dat zij degene is die de PvdA richting de eeuwige jachtvelden hielp. Er is niets zo verdorven als dwepen met andermans verdiensten. Ze mocht het laatste zetje geven, meer niet.Het failliet van de sociaal-democraten komt maar aan één man toe en dat is Ad Melkert. Over een paar maanden staan ze in de peilingen eindelijk gelijk met Rita Verdonk. Ad zit in het buitenland, maar ik stel voor dat u zo luid meezingt dat hij het zelfs daar kan horen. Kom op jongens, uit volle borst: Adje bedankt!
Continue reading
Omdat vandaag zijn laatste uitzending is, heeft Jochem de fiets naar zijn werk gepakt. Een beetje verdrietig is het natuurlijk wel, zo’n laatste dag. Zijn collega’s zullen vast ook heel bedroefd zijn. Om ze te troosten deelt hij vanmiddag rozijntjes uit en naar verwachting zal iedereen dan voor hem zingen. Bij nader inzien is het een mooie dag, een afscheid met een lach en een traan. Hij stuurt zijn rode fiets behendig langs de slagbomen van het mediapark zodat zijn oranje vlaggetje op de bagagedrager niet blijft steken. Hij stalt zijn rijwiel, pakt zijn broodtrommeltje en haalt diep adem voor hij de laatste keer de studio binnenloopt.
Als je wilt dat Arthur Japin je liefheeft, moet je voor alles een jongen zijn. Als je wilt dat Arthur Japin je liefkoost, moet je vrij zeker het lijf hebben van een marmeren Griekse adonis en als je wil dat hij je afzuigt moet je waarschijnlijk je piemel in bladgoud wikkelen. Mijn punt: de man houdt alleen van edelkitsch. Maar dat is zeker niet het ergste.
Op een idyllische lentedag fietst door de idyllische Bosboom-Toussaintstraat een idyllisch liefdespaar. Het is Sophie Hilbrand met haar gebronsde acteursvriend. Ze houden elkaars hand vast en lachen hun witte tanden bloot. Zij is wat dikker dan normaal, maar daar kan ze niets aan doen want ze is zwanger. Op een zonovergoten terras waar mooie twintigers prosecco drinken gonst het: ‘kijk, daar heb je Sophie, wat een leukerd he?’, ‘Ontzettend leuk, en zo normaal gebleven.’
Er zijn maar weinig dingen waar ik echt bang voor ben. Vliegtuigen, tandartsen, parkieten, parachutisten, aids, suikerriet, tuberculose, ebola, zombies, clowns, oeigoeren, acrobaten, dansmuziek, Volkskrant Magazine, ja dat was het eigenlijk wel zo’n beetje. Maar toen ik onlangs Arie Boomsma op straat zag lopen, heb ik me thuis in foetushouding onder mijn bed genesteld en ben er pas weer onder vandaan gekomen toen vrienden en familie bezwoeren dat de kust weer veilig was.
Continue reading
Een van de wonderlijkste succesvolle bladen van Nederland vind ik Happinez. Dat wint maar prijs na prijs, en ieder jaar wanneer de HOI-cijfers bekend worden en achter vrijwel elke bladtitel een min-teken staat, blijkt het aantal Happinezlezers weer gegroeid. Opnieuw tienduizend knollenvrouwtjes erbij.
Bestonden ze nog maar, dierenactivisten zoals ze vroeger waren. Hysterische poezenvrouwtjes die naar bontdragers riepen dat het moordenaars waren, of veganisten die zo nu en dan een manifestatie hielden en halverwege massaal flauwvielen door de combinatie van bloedarmoede en opwinding. Die dagen zijn lang vervlogen. De actievoerder van vandaag heeft een driedaagse mediatraining achter de rug voordat hij überhaupt een keer ‘boe’ mag roepen naar de plaatselijke slager. En hoewel elke ludieke actie die faunafetisjisten tegenwoordig organiseren meer weg heeft van een ingestudeerde act op de bonte avond dan een bevlogen protest, werkt het wel degelijk.